ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

 

 

Λόγος στήν Κυριακὴ τῶν Φώτων

Ἁγίου Λουκᾶ, Ἀρχιεπ. Κριμαίας,

 

 

Ἑρμηνεία τῆς εἰκόνας τῶν Θεοφανείων

Π. Εὐδοκίμωφ

 

 

Οἱ δικές μας γιορτὲς

Φώτης Κόντογλου

 

 

Τα Αγία Θεοφάνεια 
τού Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

 

 

 

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα· καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Ὅτε τῇ ἐπιφανείᾳ σου ἐφώτισας τὰ σύμπαντα, τότε ἡ ἀλμυρὰ τῆς ἀπιστίας θάλασσα ἔφυγε, καὶ Ἰορδάνης κάτω ῥέων ἐστράφη, πρὸς οὐρανὸν ἀνυψῶν ἡμᾶς. Ἀλλὰ τῷ ὕψει τῶν θείων ἐντολῶν σου, συντήρησον Χριστὲ ὁ Θεός, πρεσβείες τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

 

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.
Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς, ἐν ἐπιγνώσει ὑμνούντάς σε· Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.

 

 

 

Η Οσία Δομνίκη

 

 

Λιποῦσα τὴν γῆν οὐρανόφρων Δομνίκα,
Εἰς οὐρανοὺς ἀνῆλθεν, ὥσπερ ἠγάπα.
Δομνίκαν ὀγδοάτῃ πότμου λάβε νὺξ ἐρεβεννή.

 

 

Βιογραφία

Η Οσία Δομνίκη γεννήθηκε στην Καρθαγένη της Αφρικής. Το 384, όταν έφτασε σε νεαρή ηλικία, για προσωπικούς λόγους έρχεται στην Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλες σαράντα συνομήλικες της. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Μέγας Θεοδόσιος και Πατριάρχης ο Νεκτάριος. Μόλις γνωρίζει τη Δομνίκη ο Πατριάρχης, διακρίνει τις αγνές της προθέσεις και αμέσως τη βαπτίζει και μετά την κάνει μοναχή. Στη χριστιανική μοναχική ζωή διακρίνεται νωρίς η Αγία για την πίστη της, το ζήλο, την αφοσίωση της στη φιλανθρωπία και, προπάντων, για την αγνότητα της ψυχής της, αποδεικνύοντας και αυτή με τη ζωή της τα λόγια του Κυρίου μας στους μαθητές Του και, κατ’ επέκταση, σε όσους Τον ακολουθούν: «Σεις τώρα είσθε καθαροί. Και σας έχει καθαρίσει ο λόγος της αληθείας, πού σας έχω πει και διδάξει» (Ιωάννου ιε 3). Η ηθική καθαρότητα της Αγίας Δομνίκης, συνδυασμένη με την αξιοθαύμαστη ταπεινοφροσύνη της, είχε τέτοια απήχηση στη συνείδηση της Εκκλησίας μας, ώστε να την κατατάξει στο χορό των Αγίων της.

 

Домника Константинопольская, игумения, прп. (8 января) Менологий на 6-9 января Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека Οσία Δομνίκη τής Κωνσταντινουπόλεως Μηνολόγιο 6 – 9 Ιανουαρίου Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ. Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη.

Святая Преподобная Домника. Фреска 1199 год. церкви Спаса на Нередице близ Новгорода. Οσία Δομνίκη τής Κωνσταντινουπόλεως Τοιχογραφία (fresco) τού έτους 1199 μ.Χ. στόν Ιερό Ναό του Σωτήρος στη Νεραντίσια κοντά στο Νόβγκοροντ. Ρωσία

Святая Преподобная Домника Константинопольская. Фрагмент русской иконы XVII века. Οσία Δομνίκη τής Κωνσταντινουπόλεως Τμήμα ρωσικής Εικόνας τού 17ου αιώνα μ.Χ.

 

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Αγάπη τή κρείττονι, καταυγασθείσα τον νουν, ασκήσει εξέλαμψας, ώσπερ λαμπάς φαεινή, Δομνίκα πανεύφημε όθεν Μοναζουοών σε, όδηγόν φωτοφόρον, έδειξεν ο Δεσπότης, δια βίου και λόγου. Ω πρέσβευε θεοφόρε, σώζεσθαι άπαντας.

 

Κάθισμα τῆς Ὁσίας
Ἦχος δ’
Ταχὺ προκατάλαβε 
Τὴν σάρκα ἐσταύρωσας, σὺν τοῖς παθήμασι, καὶ πᾶσαν τὴν ἔφεσιν, πρὸς Χριστὸν ἔσχηκας, Δομνίκα Νυμφίον τὸν σόν· ἄφθαρτον διὰ τοῦτο, ἐκομίσω τὸ στέφος, καὶ Ἀγγέλων χορείαις, ἠριθμήθης Ὁσία, πρεσβεύουσα αὐτῷ ἐκτενῶς, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

 

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφραση GOOGLE)

Άγιου Δημήτριου Ροστόφ
Βίοι των Αγίων

 

 

 

Μνήμη της Αγίας Δομνίκας
Εορτάζεται στις 8 Ιανουαρίου

Η Αγία Δομνίκη, μαζί με τέσσερις άλλες παρθένες, έφτασε στην Κωνσταντινούπολη από την Καρχηδόνα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, ενώ ήταν ακόμα ειδωλολάτρης . Ήταν φλογερή από την έντονη επιθυμία να ασπαστεί τον Χριστιανισμό και να ζήσει σύμφωνα με τους κανόνες της αγνής, ουράνιας πίστης. Ο Άγιος Νεκτάριος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως , έλαβε μια ιδιαίτερη αποκάλυψη γι’ αυτήν. Γι’ αυτό, όταν την έλαβε, όχι μόνο της χάρισε το άγιο βάπτισμα, αλλά και την χειροτόνησε διακόνισσα . Ο Αυτοκράτορας Λέων της έδωσε γη έξω από τα όρια της πόλης. Σε αυτή τη γη, η Αγία Δομνίκη ίδρυσε ένα μοναστήρι προς τιμήν του Αγίου Ζαχαρία, συγκέντρωσε παρθένες γύρω της και άρχισε να ζει μαζί τους, ασκητεύοντας με νηστεία. Έκανε πολλά θαύματα: για παράδειγμα, έσωσε ναυτικούς που χάθηκαν σε μια καταιγίδα στη θάλασσα, απελευθερώνοντας λάδι στη θάλασσα με μια ευλογία, η οποία ηρέμησε τα κύματα. Κατείχε επίσης το χάρισμα της προφητείας, γιατί προέβλεψε και προέβλεψε τον θάνατο του βασιλιά. Κάποτε είδε έναν άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό, αγιάζοντας τη φύση του νερού, και έλαβε επίσης άλλες αποκαλύψεις θείων μυστηρίων. Η αγία κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα, ζώντας μέχρι τη βασιλεία του Λέοντα και του Ζήνωνα [327] , και προείπε τον καιρό της αναχώρησής της προς τον Κύριο.

* * *

Σημειώσεις

324 Ο Θεοδόσιος ο Μέγας ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 379 έως το 395. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η χριστιανική πίστη εδραιώθηκε τελικά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
325 Ο Άγιος Πατριάρχης Νεκτάριος κυβέρνησε την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως από το 381 έως το 397. Η μνήμη του εορτάζεται το Σάββατο της Τυρινής.
326 Διακόνισσα – από την ελληνική λέξη: «υπηρέτρια». Αυτό ήταν το όνομα ενός ιδιαίτερου είδους ατόμου στην Εκκλησία, ο θεσμός του οποίου χρονολογείται από τους αποστολικούς χρόνους ( Ρωμ. 16:1 · πρβλ. Α΄ Τιμ. 5:3-10 ). Το αξίωμα της διακόνισσας επιλεγόταν γενικά μεταξύ ηλικιωμένων (τουλάχιστον 40 ετών) παρθένων ή χηρών. Τα καθήκοντά τους περιελάμβαναν την εκπαίδευση γυναικών και κοριτσιών που προσηλυτίζονταν στο δόγμα για το πώς να συμπεριφέρονται κατά το βάπτισμα, την υποβοήθηση του επισκόπου στο βάπτισμά τους και, στη θέση του, την εκτέλεση του χρίσματος άλλων μερών του σώματος εκτός από το μέτωπο, την επίβλεψη της τάξης και της ευπρέπειας μεταξύ των γυναικών κατά τη Θεία Λειτουργία, την επίσκεψη των ασθενών και των φυλακισμένων, τη διακονία των εξομολογητών και των μαρτύρων που κρατούνται, την υποβοήθηση των φτωχών κ.λπ. Υπάρχουν αρκετοί κανονικοί κανόνες που αφορούν τις διακόνισσες, δηλαδή: ο 15ος κανόνας της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ο 14ος κανόνας της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και ο 44ος κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου.
327 Εδώ, όπως είναι κατανοητό, βρίσκεται ο αυτοκράτορας Λέων Β΄, ο οποίος βασίλευσε για λιγότερο από ένα χρόνο (το 474). Ο αυτοκράτορας Ζήνων βασίλευσε από το 474 έως το 491. Η Αγία Δομνίκα πέθανε τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ζήνωνα, γύρω στο 474. Δεδομένου ότι ήρθε στην Κωνσταντινούπολη, σε κάθε περίπτωση, πριν από το 385, και δεδομένου ότι σίγουρα δεν ήταν λιγότερο από 20 ετών εκείνη την εποχή (γιατί ο Πατριάρχης Νεκτάριος θεώρησε δυνατό να την χειροτονήσει σύντομα ως διακόνισσα), η Αγία Δομνίκα πέθανε σε ηλικία άνω των 100 ετών.

 

 

 

Ο Όσιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης

 

Σὺν δάκρυσι σπείραντι τῷ Γεωργίῳ,
Καιρὸς θερίζειν ἐστὶ σὺν εὐθυμίᾳ.

 

Βιογραφία

Ο Όσιος Γεώργιος γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Κύπρου από γονείς ευσεβείς. Είχε και ένα μεγαλύτερο αδελφό που τον έλεγαν Ηρακλείδη. Αυτός λοιπόν, όταν ακόμα ζούσαν οι γονείς τους, πήγε στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσει. Αφού προσκύνησε, κατόπιν πήγε στη Λαύρα του Καλαμώνας που βρισκόταν κοντά στο σημερινό μοναστήρι του Αββά Γερασίμου στον Ιορδάνη και εκεί έγινε μοναχός. Ο δε Γεώργιος παρέμεινε κοντά στους γονείς του. Αργότερα πέθαναν οι γονείς του και ο Γεώργιος έμεινε ορφανός. Τότε τον παρέλαβε μαζί με την κληρονομιά του ο θείος του, που είχε μια μοναχοκόρη και ήθελε να τον κάνει γαμπρό του. Ο Γεώργιος όμως δεν ήθελε να παντρευτεί και έφυγε στον άλλο του θείο, που ήταν ηγούμενος σ’ ένα Μοναστήρι. Αλλά επειδή ο προηγούμενος θείος του πίεζε τον αδελφό του ηγούμενο ν’ αφήσει τον Γεώργιο να φύγει από το μοναστήρι, ο Γεώργιος έφυγε κι από ‘κει και πήγε στον αδελφό του Ηρακλείδη στη Λαύρα του Καλαμώνος.

 

 

 

 

 

Άλλ’ επειδή ήταν νεαρός τον οδήγησε στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου, την λεγόμενη Χοζεβά που βρίσκεται σε μια ερημική και άγρια χαράδρα κι είναι κοντά στην αρχαία Ρωμαϊκή οδό, που οδηγεί από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ. Εκεί πλέον ο Γεώργιος αφού έγινε μοναχός, έζησε αυστηρά ασκητική μοναχική ζωή. Η φήμη της αρετής του ήταν μεγάλη και τα άγια έργα του δίδαξαν πολλούς. Τελικά, ειρηνικά παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Θεό.

 

Минея – Январь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии Μηναῖο – Ιανουάριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας .

 

 

 

Ιερά Λείψανα

 

Μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκεται στή Μονή Χοζεβά Ιεροσολύμων.

 

 

Λίγα λόγια για το Μοναστήρι τού Γενεσίου τής Υπεραγίας Θεοτόκου, την λεγόμενη Χοζεβά.

Βρίσκεται σε μια ερημική και άγρια χαράδρα κι είναι κοντά στην αρχαία Ρωμαϊκή οδό, που οδηγεί από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ. Στην Αγία Γραφή η τοποθεσία αυτή λέγεται χείμαρρος Χορράθ κι είναι συνδεδεμένη με πολλά ιστορικά γεγονότα.

Σ’ αυτό το μέρος είναι η σπηλιά στην όποια είχε κάποτε κρυβεί ο προφήτης Ηλίας (910 π.Χ.) για να γλιτώσει από την καταδίωξη του ασεβέστατου βασιλιά Αχαάβ και της ειδωλολάτριδας συζύγου του της Ιζάβελ. Σ’ αυτή τη σπηλιά ο ζηλωτής προφήτης έμεινε μήνες και τρεφόταν κατά ένα θαυμαστό τρόπο. Μερικά κοράκια του έφερναν πρωί και βράδυ ψωμί και κρέας. Νερό έπινε από τον χείμαρρο. Όταν όμως κι από εδώ έλειψε το νερό, εξ αιτίας της ανομβρίας, ο προφήτης αναχώρησε κατ’ εντολή του Θεού στα Σάρεπτα της Σιδώνος.
Στη σπηλιά αυτή ύστερα από χρόνια ήρθε και κλείστηκε κι ο θεοπάτορας Ιωακείμ. Σαράντα μερόνυχτα έμεινε εδώ νηστεύοντας και προσευχόμενος να του χαρίσει ο Θεός ένα παιδί, γιατί ήταν άτεκνος. Σ’ αυτό το διάστημα κι η σύζυγος του Άννα είχε παραμείνει στο σπίτι της και προσευχόταν θερμά. Με δάκρυα παρακαλούσε και ζητούσε να της λύσει ο Πανάγαθος Θεός την ατεκνία της. Πολύ συγκινητική είναι η προσευχή του Ιωακείμ, στη σπηλιά όπως μας την διέσωσε αρχαία παράδοση: «Ου καταβήσομαι», έλεγε μονολογώντας ο ευσεβής Ιωακείμ, «ούτε επί ποτόν, έως ότου επισκέψεταί με Κύριος ο Θεός μου και έσται μου η ευχή βρώμα και πόμα». Και δεν κινήθηκε απ’ εκεί, παρά μονάχα, όταν ο φιλάνθρωπος Θεός που ακούει πάντα τις προσευχές των ευσεβών παιδιών του, εισήκουσε τη δέηση του και μ’ ένα άγγελο του διεμήνυσε το χαρμόσυνο μήνυμα, πώς θα αποκτούσε παιδί. Και πραγματικά. Την επόμενη χρονιά ο Ιωακείμ και η Άννα αξιωνόντουσαν να αποκτήσουν την κεχαριτωμένη Μαρία, τη Μητέρα του Θεού. Γι’ αυτό και το όνομα Θεοπάτορες, δηλαδή πρόγονοι κατά σάρκα του Σωτήρος μας Χριστού, του Θεού μας.
Από μια τυπική διάταξη της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων μανθάνουμε, πως ο χείμαρρος ήταν κτήμα του Ιωακείμ, του πατέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εδώ υπήρχε και κήπος του ιδίου κι εδώ αργότερα κτίστηκε και Εκκλησία έπ’ ονόματι της Παναγίας στην οποία διάφορες μέρες του χρόνου γινόντουσαν μεγαλόπρεπες πανηγύρεις. Σε τούτο το μέρος κτίστηκε κι η μονή της Παναγίας του Χοζεβά, που θεωρείται μία από τις αρχαιότερες μονές της Παλαιστίνης.
Στην ιερά αυτή Μονή έζησαν την αγγελική ζωή της πλήρους αφιερώσεως χιλιάδες ευλαβείς ψυχές. Σ’ αυτή πέρασε κι ο άγιος Γεώργιος από τη νήσο Κύπρο, που είναι γνωστός με το επώνυμο Χοζεβίτης, τα περισσότερα χρόνια της ασκητικής ζωής του. Η όλη περιοχή διακρίνεται για την αγριότητα της. Κι αυτή την περιοχή χωρίς άλλο θα είχε υπ’ όψη ο Κύριος, όταν έλεγε την παραβολή του ανθρώπου που περιέπεσε στους ληστές κι είναι γνωστή σαν παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Καθ’ όλη τη διαδρομή του χειμάρρου υπάρχουν πολλά σπήλαια, τα οποία από ενωρίς προσείλκυσαν πολλούς αναχωρητές. Σ’ ένα από αυτά, που βρίσκεται από πάνω από τη Μονή, είχε εγκατασταθεί κάποτε ο Άγιος Ιωάννης ο θαυματουργός, που είχε διατελέσει επίσκοπος της Καισαρείας κι ύστερα εγκατέλειψε την επισκοπή κι ήρθε στο μέρος αυτό να μονάσει. Ο μεγάλος αυτός άγιος και θαυματουργός έκτισε την εκκλησία και τη Μονή στο όνομα της Παναγίας και καλλώπισε τον χώρο εκείνο έτσι, που σε λίγο καιρό χιλιάδες φιλέρημες ψυχές ήρθαν να ζήσουν την αγγελική ζωή.
Την ακμή της Μονής, στην οποία πολλά θαύματα γινόντουσαν από την Υπεραγία Θεοτόκο, αλλά και των γύρω ασκητηρίων, που στις αρχές του εβδόμου αιώνα φιλοξενούσαν πιο πολλές από πέντε χιλιάδες ψυχές, ανέκοψαν οι περσικές επιδρομές. Σαν καταιγίδα αληθινή είχαν ενσκήψει οι άγριες αυτές ορδές, που έσφαζαν, έκαιαν, ερήμωναν τα πάντα από εκεί που περνούσαν. Αυτή την εποχή καταστράφηκε κι ο άγιος ναός της Αναστάσεως και όλοι οι ναοί και τα μοναστήρια της Παλαιστίνης (614 μ.Χ.)

 

 

Ἀπολυτίκιον

Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Γεωργήσας τον λόγον Πάτερ της χάριτος, δικαιοσύνης έδρέψω καρποφορίαν λαμπράν, ως την ένθεον ζωήν αϊρετισάμενος, όθεν της δόξης κοινωνός, ανεδείχθης του Χριστού, Γεώργιε θεοφόρε’ ώ και πρεσβεύεις άπαύστως, έλεηθήναι τάς ψυχάς ημών.

 

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφραση GOOGLE)

Άγιου Δημήτριου Ροστόφ
Βίοι των Αγίων

 

 

 

Μνήμη Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη
Η μνήμη του τιμάται στις 8 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης γεννήθηκε στο νησί της Κύπρου από μια οικογένεια που διακρινόταν για την ευσέβειά της. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Ηρακλείδης, είχε πάει στην αγία πόλη των Ιεροσολύμων όσο οι γονείς του ήταν ακόμα ζωντανοί. Αφού προσκύνησε τους τόπους που αγιάστηκαν από τα πόδια και το αίμα του Κυρίου Ιησού, αποσύρθηκε στην κοιλάδα του Ιορδάνη και εγκαταστάθηκε στη Λαύρα, γνωστή ως Κολομανόβα , όπου έγινε μοναχός. Ο Άγιος Γεώργιος παρέμεινε μόνος με τους γονείς του, ανατραφείς με ευσέβεια και φόβο Θεού.

Όταν πέθαναν οι γονείς του Γεωργίου, το ορφανό αγόρι, μαζί με όλη την περιουσία που του είχε απομείνει, αναλήφθηκε από έναν συγγενή. Ο συγγενής τον αγαπούσε τόσο πολύ που ήθελε να παντρέψει τη μοναχοκόρη του. Αλλά ο άγιος, καταβεβλημένος από την εγκόσμια ματαιοδοξία και μη θέλοντας να ζήσει με μια σύζυγο, κρύφτηκε με έναν άλλο συγγενή, τον ηγούμενο ενός μοναστηριού. Ο εγκαταλελειμμένος συγγενής του, επιθυμώντας τον πράο νέο ως πνευματικό γιο, έμαθε για το πού βρισκόταν ο Γεωργίος. Πλησίασε τον ηγούμενο με τον οποίο κρυβόταν ο Γεώργιος και απαίτησε να του επιστρέψει το αγόρι. Μόλις το έμαθε αυτό, ο Γεώργιος έφυγε κρυφά από το μοναστήρι και, επιβιβαζόμενος σε ένα αναχωρούν πλοίο, απέπλευσε από την Κύπρο για την ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ. Αφού προσκύνησε τους ιερούς τόπους, κατέβηκε στην κοιλάδα του Ιορδάνη και ενώθηκε με τον αδελφό του στη Λαύρα του Κολομάν. Ο τελευταίος, βλέποντάς τον ακόμα νέο και χωρίς γένια, σύμφωνα με τις εντολές των αγίων πατέρων, δεν ήθελε να τον κρατήσει στη Λαύρα μέχρι να βγάλει γενειάδα, αλλά τον έφερε στο μοναστήρι της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ονομαζόταν Χουζίμπα , και τον παρέδωσε στον ηγούμενο εκεί. Εδώ ο Άγιος Γεώργιος ντύθηκε με μοναχική ενδυμασία και ξεκίνησε την οδό του ασκητισμού. Εργαζόμενος για τη δόξα του Θεού και για τη σωτηρία της ψυχής του, άσκησε ιδιαίτερα την ταπεινότητα και την υπακοή. Ο Θεός δόξασε τον άγιό Του και τον αντάμειψε με το χάρισμα των θαυμάτων. Και όλοι οι αδελφοί έμειναν έκπληκτοι, βλέποντας τέτοια τελειότητα και τέτοια τόλμη ενώπιον του Θεού σε έναν νεαρό, και έναν που μόλις ξεκινούσε. Ο άγιος, φοβούμενος τις αποπλανήσεις της κενής δόξας αυτού του κόσμου, έφυγε κρυφά από το μοναστήρι και επέστρεψε στον αδελφό του στη Λαύρα.

Αφού εγκαταστάθηκαν εδώ, αυτός και ο αδελφός του κατέλαβαν την λεγόμενη Παλαιά Εκκλησία, και εδώ έζησαν προσευχόμενοι, περισυλλογούμενοι και ερημίτες. Οι αδελφοί δεν ετοίμαζαν ζεστό φαγητό για τον εαυτό τους, εκτός από όταν κάποιος ερχόταν να τους επισκεφτεί.

Μια μέρα ο αββάς Ηρακλείδης είπε στον αδελφό του:

– Πάρε ένα τσεκούρι και πάμε να κόψουμε ξύλα!

Και όταν πήρε το τσεκούρι, ο μεγαλύτερος αδελφός τον διέταξε να κόψει τον άγονο φοίνικα που φύτρωνε κοντά στο κελί τους. Υποκλινόμενος στον αδελφό του, ο Γιώργος άρχισε να ρωτάει:

– Όχι, πατέρα, ας μην το κόψουμε, ίσως μας βγάλει φύλλα.

Αλλά είπε απειλητικά:

– Κόψτε το· δεν έχει καρποφορήσει εδώ και αρκετά χρόνια, οπότε γιατί πιάνει χώρο;

Τότε ο Γεώργιος, υποκλίνοντας ξανά με ταπεινότητα, είπε:

«Σας εγγυώμαι ότι σύντομα θα αποδώσει καρπούς.»

Μετά από αυτά τα λόγια, ο Ηρακλείδης ενέδωσε και από τότε ο φοίνικας άρχισε να αποδίδει πολυάριθμους και όμορφους καρπούς.

Εκείνη την εποχή, ζούσε στην Ιεριχώ ένας γαιοκτήμονας, αγαπητός από τους αγίους ασκητές αδελφούς. Ο νεαρός μοναχογιός του είχε πεθάνει. Τοποθετώντας το νεκρό παιδί σε ένα καλάθι και σκεπάζοντάς το με τους πρώτους καρπούς των καρπών του, ο πατέρας το μετέφερε βιαστικά στη Λαύρα. Μπαίνοντας στο κελί του Ηρακλείδη και του Γεωργίου, έβαλε το καλάθι μπροστά στον μεγαλύτερο αδελφό, ζητώντας του να ευλογήσει τους καρπούς της καλλιέργειάς του, και αμέσως έφυγε. Αφαιρώντας τους καρπούς από το καλάθι και βρίσκοντας μέσα το νεκρό βρέφος, ο Ηρακλείδης είπε στον μικρότερο αδελφό:

– Φωνάξτε αυτόν τον άνθρωπο, γιατί θέλει να μας πειράσει εμάς τους αμαρτωλούς.

Αλλά ο Γιώργος του έφερε αντίρρηση:

«Μη λυπάσαι ούτε θυμώνεις, πατέρα, αλλά με πίστη ας επικαλεστούμε τον ελεήμονα και ελεήμονα Θεό, και αν μας ακούσει τους αμαρτωλούς και αναστήσει το παιδί, τότε ο πατέρας θα το πάρει ζωντανό από εμάς ως ανταμοιβή για την πίστη του· αλλά αν ο Θεός δεν θέλει να το κάνει αυτό, τότε ας πούμε στον πατέρα ότι εμείς, όντας αμαρτωλοί, δεν έχουμε αποκτήσει τέτοια τόλμη ενώπιον του Θεού ώστε να βοηθήσουμε την ατυχία του».

Ο γέροντας άκουσε τον αδελφό του και προσευχήθηκαν και οι δύο με δάκρυα και εγκάρδια μετάνοια. Και ο πανάγαθος Κύριος, που κάνει το θέλημα εκείνων που τον φοβούνται, τους άκουσε και ανέστησε το βρέφος. Τότε, καλώντας τον πατέρα του, οι αδελφοί του έδωσαν το βρέφος ζωντανό, προστάζοντάς τον να μην πει σε κανέναν για αυτό το θαύμα.

Έτσι, οι Άγιοι Ηρακλείδης και Γεώργιος έζησαν μαζί ειρηνικά και ευάρεστα στον Θεό, με κάθε ταπεινότητα και σεμνότητα, και κανείς δεν άκουσε καμία διαφωνία ή διαφωνία μεταξύ τους, ούτε είδε ούτε σκιά περιφρόνησης ο ένας για τον άλλον ή για οποιονδήποτε άλλον.

Λίγο καιρό αργότερα, ο Ηρακλείδης πέθανε, έχοντας φτάσει σε ηλικία εβδομήντα ετών. Ο αββάς Γεώργιος, αφήνοντας μόνος του στο κελί του, έκλαιγε και θρηνούσε τον θάνατο του αδελφού του, ενώ μιμούνταν γενναία τη ζωή και τους κόπους του. Και ποιος μπορεί να διηγηθεί τους ερημιτικούς κόπους του, την αδιάλειπτη προσευχή και τον στοχασμό του για τον Θεό; Ποιος μπορεί να διηγηθεί την εγκράτεια και τη νηστεία του; Για την ασκητική του ζωή, ο γέροντας έλαβε το αξίωμα του διακόνου και, ως εκ τούτου, συχνά βοηθούσε τους αγίους πατέρες κατά τη διάρκεια των θείων λειτουργιών. Εν τω μεταξύ, ο ηγούμενος της Λαύρας πέθανε και προέκυψε μεγάλη διχόνοια και διαφωνία για την εκλογή νέου ηγουμένου. Στη συνέχεια, μη μπορώντας να αντέξει την αναταραχή, ο Άγιος Γεώργιος έφυγε με θλίψη από το Κολομάν και εγκαταστάθηκε ξανά στη Μονή Χουζεβίτ, σε ξεχωριστό κελί που του έδωσε ο ηγούμενος.

Ενώ ζούσε ως ερημίτης στον πρώην τόπο ασκητικής του ζωής, ο Άγιος Γεώργιος δεν αποκτούσε ούτε κρασί, ούτε λάδι, ούτε ψωμί, ούτε ρούχα. Αντίθετα, περιπλανιόταν ανάμεσα στους σωρούς των σκουπιδιών, μαζεύοντας κουρέλια και ράβοντάς τα για να φτιάξει τα ρούχα του. Το κρεβάτι του ήταν επίσης φτιαγμένο από αυτά τα κουρέλια. Ζήτησε από τους μοναχούς που ζούσαν στο μοναστήρι να του φυλάξουν τα αποφάγια από το τραπέζι των πατέρων και των ξένων για μια εβδομάδα, είτε επρόκειτο για λαχανικά, φρούτα ή ακόμα και κόκαλα. Στη συνέχεια, τα κοπάνιζε όλα αυτά σε ένα πέτρινο γουδί, σχημάτιζε σβόλους και τους στέγνωνε στον ήλιο. Στη συνέχεια, κατανάλωνε αυτούς τους σβόλους, μαζί με νερό, μετά από δύο ή τρεις ημέρες. Επιπλέον, ο γέροντας ζήτησε από τους αδελφούς να μην ψήσουν ψωμί χωρίς αυτόν, γιατί πίστευε ότι όσοι το έκαναν σε αυτούς τους ιερούς τόπους θα λάμβαναν μεγάλη ανταμοιβή στον παράδεισο, όπως ήταν σύνηθες στην Παλαιστίνη να ξοδεύουν το περίσσευμα ψωμιού σε προσκυνητές που έρχονταν να προσκυνήσουν τα μεγάλα ιερά εκεί. Στο καλάθι του ψωμιού, κατά προτίμηση πριν από άλλες εργασίες, ο Άγιος Γεώργιος άναβε τον φούρνο. Αυτό το έργο είναι ιδιαίτερα επίπονο σε εκείνα τα μέρη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν η έντονη ζέστη λιώνει ακόμη και τα κεριά στα κηροπήγια της εκκλησίας. Αλλά ο Άγιος Γεώργιος, παρά τη ζέστη, εργαζόταν ακούραστα στο καλάθι του ψωμιού δύο ή τρεις φορές την ημέρα, ανάβοντας τον φούρνο και ετοιμάζοντας τα ψωμιά. Οι άλλοι αδελφοί δεν άντεχαν τέτοια δουλειά και συνεχώς έκαναν βάρδιες. Γι’ αυτό, όλοι θαύμαζαν τους ακούραστους κόπους του Αγίου Γεωργίου και τον αποκαλούσαν σιδερένιο.

Έτσι εργαζόταν αυτός ο επίγειος Άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, οικοδομώντας άλλους με τα κατορθώματά του.

Όταν οι Πέρσες εισέβαλαν στους Αγίους Τόπους , εγκατέλειψε προσωρινά τη Λαύρα του Χουζεβίτ και κρύφτηκε στο Κολομάν. Αφού πέρασε ο κίνδυνος, ο γέροντας επέστρεψε στο Χουζίβα. Εδώ αφιερώθηκε ξανά σε ασκητικά έργα και ταυτόχρονα δίδασκε όλους όσους έρχονταν να ακούσουν τις θεόσοφες ομιλίες του. Δεν άφηνε κανέναν χωρίς εποικοδομητικές συζητήσεις, αλλά δίδασκε όλους στον λόγο του Θεού και στην ευσέβεια.

Έχοντας ζήσει ευσεβώς και ευαρεστώντας τον Θεό, ο Άγιος Γεώργιος ανακλήθηκε στα ουράνια βασίλεια σε βαθιά γεράματα. Ο μαθητής του, ο Άγιος Αντώνιος, διηγείται την ακόλουθη αφήγηση για τον μακάριο θάνατο του γέροντα.

«Μετά από πολλούς κόπους, ο άγιος πατέρας μας Γεώργιος αρρώστησε από ασθένεια από την οποία πέθανε. Το βράδυ του θανάτου του, με την πρόνοια του Θεού, ήρθαν πλήθος ξένων, και ήμουν πολύ απασχολημένος με την υπακοή. Και μερικοί από τους αδελφούς που κάθονταν με τον γέροντα έρχονταν συχνά, λέγοντάς μου:

Ο πρεσβύτερος σε ρωτάει, λέγοντας: «Πού είναι ο Αντώνιος; Φώναξέ τον για μένα, γιατί ήδη πεθαίνω».

Ήμουν ήδη διχασμένος ανάμεσα στην επιθυμία να εκπληρώσω την υπακοή μου και στο να πάω στον πρεσβύτερο. Και ο πρεσβύτερος, αναγνωρίζοντας αυτό στο πνεύμα του, μου ανακοίνωσε μέσω αγγελιοφόρων:

«Μην λυπάσαι ούτε να ντρέπεσαι, παιδί μου, αλλά κάνε την υπακοή σου, και εγώ θα περιμένω μέχρι να έρθεις».

Και ενώ οι ξένοι σηκώθηκαν από το γεύμα τους και άλλοι έφτασαν, ο χρόνος έφτανε σχεδόν στα μεσάνυχτα, και ο γέροντας ήταν ακόμα ζωντανός. Αφού εκπλήρωσα την υπακοή μου και έδιωξα τους ξένους, πήγα κοντά του. Όταν με είδε, με αγκάλιασε και με φίλησε, και, ευλογώντας με, γύρισε προς τα ανατολικά και είπε:

– Φύγε, ψυχή μου, τώρα εν Κυρίω, φύγε.

Και αφού είπε αυτά τρεις φορές, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο· έτσι αναχώρησε, ειρηνικά και ήσυχα, παραδίδοντας καθαρά το πνεύμα του στα χέρια του Θεού, όπως είναι γραμμένο: «Αι δε ψυχαί των δικαίων εν χείρα Θεού εστίν, και βασανιστήριον ουκ εγγίσαι αυτάς» ( Σοφία 3:1 ), και πάλι: «Τιμή εις Κύριον ο θάνατος των αγίων Αυτού » . 334 Και εγώ, αφού έμαθα ότι παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο, έπεσα στο στήθος του και έκλαψα και θρήνησα για την απώλεια του σεβάσμιου πατέρα. Και αφού στολίσαμε το σώμα του με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικά τραγούδια, το βάλαμε στον τάφο των σεβάσμιων πατέρων· και τώρα είναι με τις τάξεις των αγίων, μεσιτεύοντας για εμάς και για όλο τον κόσμο». Αμήν.

 

Σημειώσεις

328 Οι μοναχοί του Χοζεβικού ή Χουζιβικού μοναστηριού ονομάζονταν Χοζεβίτες.
329 Το νησί της Κύπρου βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία της Μεσογείου, κοντά στις συριακές ακτές.
330 Η κοιλάδα του Ιορδάνη βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Ιορδάνη. Αραιά κατοικημένη, αποτελεί αγαπημένο καταφύγιο για τους ερημίτες από την αρχαιότητα. Για παράδειγμα, ο άγιος προφήτης Ιωάννης ο Βαπτιστής κατέφευγε εδώ και κήρυττε τη μετάνοια. Κατά τη χριστιανική εποχή, αυτή η κοιλάδα φιλοξενούσε πολλά μοναστήρια κάθε είδους.
331 Η Λαύρα Κολομάνοφ βρισκόταν κοντά στη Νεκρά Θάλασσα και τον Ιορδάνη.
332 Η Μονή Χουζίμπα βρισκόταν στην έρημο Χουζίμπα ή Χοζεμπά, ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και την Ιεριχώ, δεξιά από τον κεντρικό δρόμο που χρησιμοποιούν οι προσκυνητές στο δρόμο τους από την ιερή πόλη προς τον Ιορδάνη, και όχι μακριά από την κατάβαση στην πεδιάδα του Ιορδάνη. Αυτό το μοναστήρι βρισκόταν σε μια άγρια ​​περιοχή. Οι εκκλησίες και τα κελιά των μοναχών, κρεμασμένα πάνω από μια χαράδρα σε ύψος 50 οργιές, φαινόταν να προσκολλώνται στους βραχώδεις βράχους. Η Μονή Χουζίμπα ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα. Το όνομα του αρχικού ιδρυτή της είναι άγνωστο. Στη συνέχεια, το μοναστήρι ονομάστηκε Λαύρα και γνώρισε ιδιαίτερη ακμή τον 6ο, 7ο και 8ο αιώνα, όταν ήταν ιδιαίτερα γνωστό για την αυστηρότητα των ασκητών του. Το μοναστήρι εξακολουθούσε να υπάρχει τον 12ο αιώνα, αλλά η μετέπειτα μοίρα του είναι άγνωστη. Το μοναστήρι ξαναχτίστηκε πρόσφατα.
333 Η περσική εισβολή έλαβε χώρα το 614, υπό την ηγεσία του Χοσρόη, του Πέρση βασιλιά (βασίλευσε από το 580 έως το 628).
334 Ψαλμός 115:6 .