ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ
ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΑΘΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
ΝΑΖΑΡΙΟΥ, ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ, ΠΡΟΤΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΚΕΛΣΟΥ
(σελίδες 895 – 906 )
STORIA DELLA LEGGENDA DEI SANTI MARTIRI NAZARIO E CELSO
(βλέπε την μετάφραση google παρακάτω )
Οι Άγιοι Μάρτυρες
Ναζάριος, Προτάσιος,
Γερβάσιος και Κέλσιος
Τὸν Ναζάριον καὶ συνάθλους τρεῖς ἅμα,
Θεῷ προσῆξε Ναζαρηνῷ τὸ ξίφος.
Σὺν τρισὶ Ναζάριος τμήθη δεκάτῃ γε τετάρτῃ.
Βιογραφία
Οι γονείς του Ναζαρίου (Αφρικανός και Περπετούα) λέγεται ότι υπήρξαν μαθητές του Αποστόλου Πέτρου, ο όποιος τους είλκυσε στη χριστιανική πίστη και τους βάπτισε. Ο γιος τους έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία, μέσα σε μία διεφθαρμένη κοινωνία.
Минея – Октябрь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии.
Μηναίο – Οκτώβριος (τεμάχιο). Εικονίδιο στις αρχές τού 17ου αιώνα μ.Χ. στην Εκκλησία και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας.
Мч. Назарий, Гервасий. Миниатюра. Афон (Иверский м-рь). Конец XV в. C 1913 года в Российской Публичной (ныне Национальной) библиотеке в Санкт-Петербурге.
Μάρτυρες Ναζάριος καί Γερβάσιος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού τέλους του 15ου αιώνα μ.Χ. Μονή Valdaisky Iversky Svyatoozersky Bogoroditsky, Νόβγκοροντ. Τώρα ευρίσκεται στο ρωσικό Δημόσιο (σήμερα Εθνική) Βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη.
Мч. Протасий и Келсий. Миниатюра. Афон (Иверский м-рь). Конец XV в. C 1913 года в Российской Публичной (ныне Национальной) библиотеке в Санкт-Петербурге.
Μάρτυρες Προτάσιος καί Κέλσιος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού τέλους του 15ου αιώνα μ.Χ. Μονή Valdaisky Iversky Svyatoozersky Bogoroditsky, Νόβγκοροντ. Τώρα ευρίσκεται στο ρωσικό Δημόσιο (σήμερα Εθνική) Βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη.
Мч. Назарий. Миниатюра. Афон (Иверский м-рь). Конец XV в. C 1913 года в Российской Публичной (ныне Национальной) библиотеке в Санкт-Петербурге.
Μάρτυς Ναζάριος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού τέλους του 15ου αιώνα μ.Χ. Μονή Valdaisky Iversky Svyatoozersky Bogoroditsky, Νόβγκοροντ. Τώρα ευρίσκεται στο ρωσικό Δημόσιο (σήμερα Εθνική) Βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη.
Αλλά ο Ναζάριος είχε κληρονομήσει τις αρετές των γονέων του. Έμεινε αγνός και άμεμπτος, σύμφωνα με τη συμβουλή του πνευματικού του πατέρα Αποστόλου Πέτρου, που λέει: «Τὰς ψυχὰς ὑμῶν ἡγνικότες ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας» (Α’ επιστολή Πέτρου, α’ 22). Οφείλετε, λέει ο Απόστολος Πέτρος, να κάνετε αγνές και καθαρές τις ψυχές σας από κάθε ακάθαρτο πάθος και επιθυμία και κλίση, με την υπακοή σας στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Και ο Ναζάριος όχι μόνο έμεινε αγνός μέσα στο διεφθαρμένο κοινωνικό του περιβάλλον, αλλά όταν έγινε 20 χρονών διαμοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς και άρχισε περιοδείες, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο με πολλή καρποφορία.
Святой мученик Назарий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. 1380-е годы.
Μάρτυς Ναζάριος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ έτους 1380 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή τής Ραβάνιτσα ( που είναι ένα μοναστήρι της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας , που βρίσκεται κοντά στην πόλη Chupriya στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Ο κύριος ναός της μονής είναι αφιερωμένος στην Ανάληψη του Κυρίου. Το μοναστήρι της Ravanica χτίστηκε το 1375 – 1377 με τη βοήθεια του πρίγκιπα Lazar Khrebelianovich , και στη δεκαετία του 1380 ζωγραφίστηκε ο κύριος ναός. Σερβία.
Святой мученик Назарий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. XVIII век.
Μάρτυς Ναζάριος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ 18ου αιώνα μ.Χ.
στην Ιερά Μονή τής Ραβάνιτσα. Σερβία
Святой мученик Гервасий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. XVIII век.
Μάρτυς Γερβάσιος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ 18ου αιώνα μ.Χ.
στην Ιερά Μονή τής Ραβάνιτσα. Σερβία
Святой мученик Протасий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. 1380-е годы.
Μάρτυς Προτάσιος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ έτους 1380 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή της Ραβάνιτσα. Σερβία
Святой мученик Протасий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. XVIII век.
Μάρτυς Προτάσιος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ 18ου αιώνα μ.Χ.
στην Ιερά Μονή τής Ραβάνιτσα. Σερβία
Святой мученик Келсий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. 1380-е годы.
Μάρτυς Κέλσιος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ έτους 1380 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή της Ραβάνιτσα. Σερβία
Святой мученик Келсий Медиоланский.
Фреска монастыря Раваница, Сербия. XVIII век.
Μάρτυς Κέλσιος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ 18ου αιώνα μ.Χ.
στην Ιερά Μονή τής Ραβάνιτσα. Σερβία
Όταν πήγε στα Μεδιόλανα, συνάντησε δύο ευσεβείς άνδρες, τον Προτάσιο και τον Γερβάσιο. Εκεί, και οι τρεις μαζί δια του θείου λόγου πέτυχαν πολλές κατακτήσεις. Όχι μόνο από τον όχλο, αλλά και από τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις.
Κατόπιν ο Ναζάριος πήγε στη Γαλλία, όπου με το δίχτυ του λόγου είχε πολλές επιτυχίες. Μεταξύ αυτών που πίστεψαν, ήταν και μια νεαρή ψυχή, ο Κέλσιος.
Мч. Гервасий. Мозаика храма Сан Витале. Равенна. VI в.
Μάρτυς Γερβάσιος.
Ψηφιδωτό τού 6ου αιώνα μ.Χ. στην Βασιλική τού Αγίου Βιτάλε,
Ραβέννα Ιταλία
Мч. Келсий. Фреска. Церковь Христа Пантократора. Дечани. Косово. Сербия. Около 1350 года.
Μάρτυς Κέλσιος.
Τοιχογραφία (Fresco) περίπου τοῦ έτους 1350 μ.Χ.
στην Εκκλησία του Χριστού Παντοκράτορα τής Ιεράς Μονής Βισόκι – Ντέτσανι
στο Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.
Святой мученик Келсий Медиоланский.
Фреска монастыря Грачаница, Косово, Сербия. Около 1321 года
Μάρτυς Κέλσιος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ έτους περίπου 1321 μ.Χ.
στήν Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο Σερβία
Святой мученик Назарий Медиоланский.
Фреска монастыря Грачаница, Косово, Сербия. Около 1321 года.
Μάρτυς Ναζάριος τών Μεδιολάνων
Τοιχογραφία (Fresco) τοῦ έτους περίπου 1321 μ.Χ.
στήν Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο Σερβία
Όταν ο Ναζάριος επέστρεψε στα Μεδιόλανα, τον συνέλαβαν. Προηγουμένως είχαν συλλάβει και τους Προτάσιο και Γερβάσιο. Ο έπαρχος Αννουλίνος, όταν είδε ότι δεν άλλαζαν την πίστη τους, όλους, μαζί με το νεαρό Κέλσιο, τους αποκεφάλισε.
Мученики медиоланские Назарий, Гервасий, Протасий, Келсий и Параскева Пятница, вмц. Косово, XIV век, Печь Патриаршия
Μαρτύριο των Αγίων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου καί Κελσίου
Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ.
στο Πατριαρχικό Μοναστήρι Pechy (Πατριαρχείο Μονής Πατς, Πατριάρχη Pežka της Σερβίας ) (ένα σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην αυτόνομη περιοχή του Κοσσυφοπεδίου – κοντά στην πόλη Pec στην είσοδο του φαραγγιού Rugovskoye ). Σερβία
Мучение свв. Назария Гервасия, Протасия и Келсия. Фреска. Церковь Христа Пантократора. Дечани. Косово. Сербия. Около 1350 года.
Μαρτύριο των Αγίων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου καί Κελσίου
Τοιχογραφία (Fresco) περίπου τοῦ έτους 1350 μ.Χ.
στην Εκκλησία του Χριστού Παντοκράτορα τήν Ιεράς Μονής Βισόκι – Ντέτσανι
στο Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.
Мучение свв. Назария Гервасия, Протасия и Келсия. Тзортзи (Зорзис) Фука. Фреска. Афон (Дионисиат). 1547 г.
Μαρτύριο των Αγίων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου καί Κελσίου.
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους από τον Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά.
Мчч. Назарий Гервасий, Протасий и Келсий.
Миниатюра Минология Василия II. Константинополь. 985 г. Ватиканская библиотека. Рим.
Μαρτύριο των Αγίων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου καί Κελσίου.
Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β ‘. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη
Мчч. Назарий Гервасий, Протасий и Келсий.
Менологий на 12-15 октября
Византия. Греция; XIV в.; памятник:
Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion);
10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд.
Бодлеанская Библиотека
Μαρτύριο των Αγίων Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου καί Κελσίου.
Μηνολόγιο 12 -15 Οκτωβρίου
Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ.
Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη.
Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)
ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ
Urna con il corpo di S. Celso. Santuario di Santa Maria dei miracoli e San Celso Milano
Λάρνακα που περιέχει το σώμα του Αγίου Κέλσου στό Ιερό τῆς Ἁγίας Μαρίας τῶν Θαυμάτων καί τοῦ Ἁγίου Κέλσου στό Μιλάνο Ιταλία
Il sarcofago (sec. IV) che ha contenuto S. Celso fino al 1935
Η σαρκοφάγος τοῦ 6ου αιώνα που περιείχε τό σῶμα τοῦ Ἁγίου Κέλσου έως το 1935 μ.Χ.
Crypt of bishop Ambrose and two marthyrs, Saints Gervase and Protase. Basilica of Sant’Ambrogio, Milan. (bodies aren’t totally sharp because they are behind a bad quality sheet glass)
Κρύπτη του επισκόπου Ἀμβροσίου και τῶν δύο Ἁγίων Μαρτύρων Γερβασίου καί Προτασίου στήν Βασιλική τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου, Μιλάνο. (Φορείς που δεν είναι απόλυτα ευκρινείς, επειδή είναι πίσω από ένα κακής ποιότητας φύλλο γυαλιού)
E’ a tre navate, molto imponente ed interessante. Quest’area un tempo era il cimitero ‘pagano’ e dal IV secolo divenne anche cimitero cristiano. Sant’Ambrogio era molto legato a questo sacro luogo e vi fece tumulare la sorella Marcellina, le cui spoglie vennero riportate alla luce durante scavi del 1722 e traslate nella navata destra attuale. Nel 386 d.C. Ambrogio prelevò i resti dei SS. Martiri Gervasio e Protasio e li fece tumulare sotto l’altare della chiesa che costruì, in un sacello adorno di marmi che doveva essere suo; quando morì nel 397, scelse di occupare un’altra tomba ma nel IX secolo il vescovo Angilberto fece fare una ricognizione e, riconosciuti i tre resti, li fece riunire in un unico sarcofago, ponendolo sopra alle precedenti sepolture. Questo stesso sarcofago fu rimesso in luce nel 1864 in occasione di scavi sotto l’altare maggiore. Da allora i devoti vengono a venerare presso la cripta della basilica le spoglie dei tre santi. Per le ragioni sopra dette, questa chiesa era nota come Basilica Martyrium.
Ε »με τρία κλίτη, πολύ εντυπωσιακό και ενδιαφέρον. Αυτή η περιοχή ήταν κάποτε το «ειδωλολατρικό νεκροταφείο» και το τέταρτο αιώνα έγινε επίσης ένα χριστιανικό νεκροταφείο. Ambrose ήταν πολύ δεμένοι με αυτόν τον ιερό τόπο, και σας έκανε να θάψει την αδελφή του Marcellina, του οποίου τα λείψανα ήρθαν στο φως κατά τις ανασκαφές του 1722 και μεταφράστηκε στην τρέχουσα δεξιό κλίτος. Το 386 μ.Χ. Ambrose απέσυρε τα ερείπια των SS. Μαρτύρων Gervasio και Protasio και έκανε θάβουν τους κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας που έχτισε, σε ένα μικρό παρεκκλήσι διακοσμημένο με μάρμαρο που ήταν να του? όταν πέθανε το 397, επέλεξε να καταλάβει άλλο τάφο, αλλά τον ένατο αιώνα ο επίσκοπος Angilberto έκανα μια έρευνα και να αναγνωρίσει τα τρία απομεινάρια, τους έκανε να συγκεντρώσει σε ένα φέρετρο, τοποθετώντας το πάνω από τις προηγούμενες ταφές. Αυτή η ίδια η σαρκοφάγος έφερε στο φως το 1864 κατά τις ανασκαφές κάτω από το κύριο βωμό. Από τότε, οι πιστοί έρχονται να προσκυνήσουν στη βασιλική κρύπτη τα ερείπια των τριών αγίων. Για τους λόγους που εξηγήθηκαν παραπάνω, αυτή η εκκλησία ήταν γνωστή ως η Βασιλική Μαρτυρίου.
Ларец с чудотворными ризами мчч. Гервасия и Протасия
в крипте Думо. Милан.
Κασετίνα με πολύτιμο θησαυρό τών Αγίων Μαρτύρων Γερβασίου και Προτασίου στην κρύπτη τού Καθεδρικού Ναού του Ντουόμο στο Μιλάνο. Ιταλία
Мощи Гервасия и Протасия были положены св. Амвросием в новой медиоланской базилике, где в 395 году упокоился и сам Амвросий, завещав похоронить его между телами свв. Гервасия и Протасия. В 835 году архиепископ Милана Ангильберт II поместил мощи двух братьев и святителя в новом порфировом саркофаге, где они и были обнаружены в январе 1864 года. В настоящее время мощи Гервасия, Протасия и Амвросия покоятся в открытом виде в крипте базилики Сант-Амброджо, а честные ризы миланских мучеников — в крипте Дуомо.
Τα λείψανα του Γερβαρσίου και του Προτασίου τοποθετήθηκαν από την Αγ. Ο Αμβρόσιος στη νέα Mediolanian βασιλική, όπου το 395 μ.Χ. ήταν αφιερωμένος στον Αμβρόσιο, κληροδοτήθηκε να τον θάψει ανάμεσα στα σώματα του Αγίου. Γερβασίου και Προτασίου Στο 835 μ.Χ., ο Αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου Angilbert II τοποθετηθεί το λείψανο του αγίου και δύο αδελφούς σε μια νέα σαρκοφάγος από πορφυρίτη, όπου ανακαλύφθηκαν στην Ιανουάριο του 1864 μ.Χ.. Επί του παρόντος, οι Άγιοι Γερβάσιος, Προτάσιος και Αμβρόσιος είναι θαμμένοι στην κρύπτη της Βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου, στο Μιλάνο και οι Χιτώνες των μαρτύρων – στην κρύπτη τού Καθεδρικού Ναού του Ντουόμο στο Μιλάνο. Ιταλία
Частицы мощей свт. Амвросия Медиоланского, свт. Григория Двоеслова, мученика Назария Медиоланского
храму свт. Иннокентия, митрополита Московского, в Бескудникове
Αποτμήματα τών λειψάνων τών Αγίων Αμβροσίου Μεδιολάνων, Γρηγορίου Διαλόγου, Ναζαρίου των Μεδιολάνων
στον Ιερό ναό Αγίου Ιννοκεντίου Πατριάρχου Μόσχας
στην Μόσχα. Ρωσία
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τετράριθμον σύνταγμα, τῶν Ἀθλητῶν τοῦ Χριστοῦ, Λαζάριον μέλψωμεν, σὺν Γερβασίω ὁμού, Προτάσιον Κέλσιον οὗτοι γὰρ τὴν Τριάδα, ἀνεκήρυξαν πάσι, λύσαντες δι’ ἀγώνων, τὴν πολύθεον πλάνην. Αὐτῶν Χριστὲ ἰκεσίαις, πάντας ἐλέησαν.
Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Τεσσάρων Ἱερῶν, ἀθλησάντων Μαρτύρων, τὴν θείαν καὶ σεπτήν, ἑορτάζομεν μνήμην, τρυφῶντες τὰ θαύματα, καθ’ ἑκάστην ὡς νάματα, ἅπερ βρύουσιν, ἐκ τῶν τιμίων λειψάνων, ἀποπαύοντες, τὰς τῶν πιστῶν ἀσθενείας, δυνάμει τοῦ Πνεύματος.
свв. Назария Гервасия, Протасия и Келсия.
XVIII век.Московский государственный объединенный художественный историко-архитектурный и природно-ландшафтный музей-заповедник
Οι Άγιοι Μάρτυρες Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος και Κέλσιος
Εικόνα ρωσική τού 18ου αιώνα μ.Χ.
στο Κρατικό Ηνωμένο Ιστορικό, Αρχιτεκτονικό και Φυσικό Μουσείο-“Kolomenskoye”
Μόσχα. Ρωσία
Κοντάκιον
Ἦχος α’. Χορός, Ἀγγελικὸς.
Μαρτύρωv τοῦ Xριστοῦ, τὴv τετράριθμον δόξαv, ὑμνήσωμεν πιστοί, εὐφημίαις ἀσμάτωv, Ναζάριοv Προτάσιον, καὶ Γερβάσιον Κέλσιον, οὗτοι ἤθλησαν μέχρι τομῆς καὶ θανάτου, οὗτοι στέφαvον, τῆς ἀφθαρσίας λαβόντες, αἰτοῦσι σωθῆναι ἡμᾶς
Ὁ Οἶκος
Τῶν Ἀθλοφόρων τὴν ἄθλησιν, τὰ παλαίσματα, καὶ τὸν ἔνδοξον θάνατον, δεῦτε φιλέορτοι ἅπαντες, ὕμνοις ἐγκωμίων καὶ ᾠδαῖς εὐφημήσωμεν τὴν τετράριθμον φάλαγγα, τὸν σοφὸν Προτάσιον, σὺν τούτῳ Γερβάσιον, καὶ τὸν θεῖον Ναζάριον, ἅμα Κελσίῳ τῷ θεηγόρῳ καὶ νέῳ πεφηνότι· ὅτι πᾶσαν τῶν Ἑλλήνων ἀπετέφρωσαν μανίαν, καθομολογοῦντες τὸν Χριστόν, Θεὸν μέγαν, πρὸ αἰώνων βασιλεύοντα σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, νῦν δὲ μετὰ θάνατον, αἰτοῦσι σωθῆναι ἡμᾶς.
Ἐξαποστειλάριον τῶν Μαρτύρων
Ἦχος β’
Τῶν Μαθητῶν ὁρώντων σε
Τὴν τετρακτὺν χορείαν τῶν Ἀθλοφόρων, Ναζάριον Γερβάσιον σὺν Κελσίῳ, ὕμνοις ἐγκωμίων καταστέψωμεν, καὶ τὸν κλεινὸν Προτάσιον· ὑπὲρ τοῦ κόσμου γὰρ οὗτοι, ἐξιλεοῦνται τὸ θεῖον.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ LEGEND των αγίων και των μαρτύρων Nazário Celso
Daniele Cagnin
“Η παράδοση που σχετίζονται με την Αγίων Nazario και Celso
Έχει σημασία γιατί αποκαλύπτει την προέλευση του Χριστιανισμού στη Λιγουρία»
Καρδινάλιος Giuseppe Siri
Αρχιεπίσκοπος της Γένοβας (2, Φεβρουαρίου του 1967)
Το Saints Nazario και Celso, ποιοι είναι αυτοί;
Το ζήτημα της «Manzoni”, θα μπορούσε να οδηγήσει στη συσκευή αναπαραγωγής, το ίδιο “συναισθηματική αντίδραση» που ήταν η εφημέριου του Μνήστορος.
Για να προστρέχουν σε βοήθεια εκείνων που δεν γνωρίζουν τα «ιστορικά γεγονότα» αυτών των ιεραποστόλων της χριστιανικής πίστης, θα παρέχει ένα «ορισμό της εγκυκλοπαίδειας”, η οποία εκπονήθηκε για την περίσταση: το Saints Nazario και Celso, οι μάρτυρες του πρώτου αιώνα της Χριστιανικής Εκκλησίας , ήταν οι «Σπορεία της νέας θρησκείας» στη Γένοβα, “ξεκινώντας” από την περιοχή Foce (!).
Αυτή η σύντομη εξήγηση δόθηκε από «ανατίναξη από την καρέκλα” Ο προσεκτικός αναγνώστης, ο οποίος θα αναρωτιούνται με ποιο τρόπο έκανε αυτό το «ιστορικό γεγονός». Παρά τον εαυτό μου έχω να αλλάξετε το μέγεθος του δήλωση που έκανε νωρίτερα, λέγοντας ότι η ιστορική αφήγηση για το Saints Nazario και Celso οφείλεται σε ένα είδος μύθου (πράγματα που πρέπει να διαβάσει), ότι ο ιστορικός έχει πολύ μικρή: η προέλευση των ειδήσεων (που δεν ανήκουν στην υποτιθέμενη περίοδος που αναφέρεται) είναι πολύ πίσω στις ζωές των μαρτύρων.
Προσπαθούμε, όμως, για την ανοικοδόμηση μέσα από τις “ιστορικές πηγές” έχουμε στη διάθεσή μας, η εγγραφή και τα γεγονότα που οδήγησαν στην “coapostoli” δύο σε «Foce μας».
Σύντομα βιογραφικά ανασυγκρότηση
Το κείμενο παλαιότερο στη διάθεσή μας, που αναπτύχθηκε σε τοπικό επίπεδο, είναι το δέκατο τρίτο αιώνα γραμμένο από τον Jacopo da Voragine: Nazario γεννήθηκε στη Ρώμη από 2Αφρικής (ίσως η “αφρικανική εθνικότητα» και εβραϊκή πίστη 3) και Περπέτουα (ασπάσθηκε τον χριστιανισμό) , ήταν ένας μαθητής του Αγίου Πέτρου και έλαβε την βάπτιση από το μέλλον του Πάπα Lino 4. Αποστέλλονται ως ιεραπόστολος στη βόρεια Ιταλία (συμπεριλαμβανομένων Μιλάνο και Piacenza) πήγε τόσο μακριά ώστε να Προβηγκία (όπου συνάντησε έναν νεαρό άνδρα της μόλις εννέα πέντε χρόνια που δόθηκε το όνομα του Κέλσου). Επέστρεψε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του διωγμού του αυτοκράτορα Νέρωνα, δεν αποδέχεται την ειδωλολατρική πίστη επιβιβάστηκε σε πλοίο, μαζί με το σύντροφο Celso, και στη συνέχεια να ριχτούν στη θάλασσα. Τα δύο, όμως, γλίτωσε το θάνατο εξαιτίας μιας καταιγίδας: μετά Ευαγγελισθέντες Genovese έδαφος για κάποιο χρονικό διάστημα που μετακόμισε στο Μιλάνο όπου βρήκε μαρτυρικό θάνατο.
Η παραπάνω ιστορία (την “ρεπόρτερ επίσκοπος” γνέφει με τις προηγούμενες ιστορίες, αλλά χωρίς να κατονομάζει 6: μερικά κείμενα πιθανότατα χάθηκαν στο χρόνο), θα μπορούσε να πάρει πιο κοντά στην ιστορική αλήθεια, αλλά τα οποία έχουν μεταποιηθεί σε μεταγενέστερη ημερομηνία, “φαίνεται” σαν ένα “επανεξέταση” βασίζεται σε μια πολιτιστική βάση, μεσαιωνική ευδιάκριτα (όπως αναφέρθηκε από τους κριτικούς), γεγονός που αντανακλά την εποχή του συγγραφέα και όχι του πρωταγωνιστή του επεισοδίου.
Η ημερομηνία του μαρτυρίου
Η πρώτη νέα σχετικά με Nazario και Celso παρέχονται από βιογράφος του Αγίου Αμβροσίου, Paulinus της Nola (πρώτη δεκαετία του πέμπτου αιώνα), οι οποίοι ανέφεραν ότι ήταν ο επίσκοπος του Μιλάνου για να ανακαλύψετε τον τόπο της ταφής, το 395 (ή 396 ή 397 ), μέσω ενός «θεία αποκάλυψη», σε μια περιοχή έξω από το Porta Romana στο χρονικό διάστημα περίπου ενός αιώνα (μέχρι τον έκτο αιώνα) άρχισε να παίρνει μορφή με συγκεκριμένο τρόπο την ιστορία 7 – θρύλος του μαρτυρίου, η οποία συνέβη σε ποια χρονιά ;
Δεν υπάρχει καμία σαφής ημερομηνία έχει δηλώσει ότι η “απόφαση” έγινε από τον κυβερνήτη anolino 8: η προαναφερθείσα Paulinus της Nola μας λέει ότι ο «χρόνος του του εξακολουθεί να αγνοήσει” μαρτυρίου (καθίστε εδώ όταν passus usque στο hodiernum μη scire possit ).
Για «την ιστορία» θα αναφέρει τις διάφορες ημερομηνίες που αναφέρονται ανάλυσή τους με τη σειρά:
-πολλά από κριτικοί 9 διαβουλεύσεις οδηγούνται να θεωρούν ότι το μαρτύριο έλαβε χώρα την προτελευταία ή την τελευταία χρονιά του αυτοκράτορα Νέρωνα, στη συνέχεια, μεταξύ του έτους 67 και το έτος 68.
-Από Τα Χρονικά του Ιουστινιάνη 10 μαθαίνουμε ότι το έτος 78 εισηγμένες: σε αυτή την περίπτωση “ο διώκτης αυτοκράτορας” θα πρέπει να είναι ο Βεσπασιανός, αλλά είναι εισηγμένες Nero είναι προφανές ότι πρόκειται για μια χρονολογική σφάλμα (οι διορθώσεις παράδοση σ ‘αυτό » έτος θανάτου Lino Πάπα). Οι χρονολογικές ανακρίβειες τόνισε μπορούσε να αναχθούν στη σύγκριση μεταξύ του υπολογισμού του χρόνου που ονομάζεται Χριστιανός ή χυδαία (που θεσπίστηκε με το Μονακό Διονύσιος ονομάζεται η Μικρή ή Αμελητέα, στο έκτο αιώνα), και η προηγούμενη χρήση στο ρωμαϊκό κόσμο.
-is ονομάζεται το έτος 304 11, στη συνέχεια, κάτω από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ίσως το πιο αιματηρές διώξεις. Μπορούμε να θεωρήσουμε την ημερομηνία που αναφέρεται μικρό αξιοπιστία ως σχετικά κοντά στο χρόνο του «ανακάλυψη» δεν μπορεί να καταλάβει πώς σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα κατόρθωσε να χάσει την “προφορική παράδοση”. Για να κατανοήσουμε σε βάθος τον τρόπο την ημερομηνία, έχετε την κλήση στο μυαλό τα διάφορα γεγονότα που επηρέασαν τον τέταρτο αιώνα ο Χριστιανισμός της εποχής εκείνης συντάχθηκε: από την έναρξη των διωγμών αιώνα θα στραφούν σε “νόμιμες θρησκεία» (Διάταγμα των Μεδιολάνων το 313) , τότε έχουμε τη σειρά των οικουμενικών Συνόδων (με την «ενεργό συμμετοχή» του αυτοκράτορα) ώστε να γίνει «κρατική θρησκεία» με το Διάταγμα της Θεσσαλονίκης κατά το έτος 380? είναι από αυτή τη στιγμή ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας (συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Ambrose), βρίσκονται σε ανάγκη του να πρέπει να οργανώσουν νέα “διοικητική δομή», συμπεριλαμβανομένης της λατρείας των αγίων: η μνήμη του μαρτυρίου πλησιέστερο στο χρόνο ήταν να Διοκλητιανό .
-Η Τελευταία δυνατότητα έχει “αναλάβει” σε μια περίοδο μεταξύ 161 και 12 169(αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος) μια ενδιάμεση ημερομηνία;
καθήκον Ε »να αναρωτηθούμε, ως αποτέλεσμα αυτών των χρονολογική ασυνέπειες, και κυρίως στην αβεβαιότητα των ιστορικών έχουμε στη διάθεσή μας τα δεδομένα, η οποία ώθησε τη ζήτηση για την προσκύνηση των στοιχείων αυτών, ίσως θρυλικό 13 (ή εφευρέθηκε); Πρώτα πρέπει να σταθώ σε “τόπο” πραγματική ή υποτιθέμενη ταφή: ήταν το κέντρο της λατρείας των μαρτύρων, των οποίων στήθηκαν μνημεία διαφόρων τύπων, από την απλή πέτρινο μνημείο με την πολυτελή Ιερό (οικονομική ανάγκη;).
Στους τάφους αυτούς οι πιστοί συνέρρεαν, προσκύνησε τα ιερά λείψανα, που απευθύνεται προσευχές, τραγουδούσαν τραγούδια και ύμνους. Ένας δεύτερος λόγος οφείλεται σε μια πιο ανθρώπινη πλευρά, «ο μάρτυρας των πιστών περίμεναν όχι μόνο πνευματικές χάρες, αλλά και γήινα χάρες και τις θαυματουργές επεμβάσεις: ήταν ο μεσολαβητής με τον Θεό είναι αυτοί από τους άλλους, καθώς και ο πολιούχος της κοινότητας »14.
Το Bishops Milanesi »τους επισκέπτες της πόλης της Γένοβας”
Για να κατανοήσουν καλύτερα πώς ήταν δυνατόν να «αναπτύξει» τη λατρεία αυτών των μαρτύρων στην πόλη μας είναι σωστό να καλέσει στο μυαλό τις ιταλικές γεγονότα, αλλά ως επί το πλείστον Γενουάτες μεταξύ του έκτου και του έβδομου αιώνα. Μετά τον πόλεμο Ελλήνων – Gothic χερσονήσου μας κυριαρχείται από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες και παραμένει έτσι μέχρι την κατάκτηση Lombard των 568 Γένοβα διαφεύγει απασχόλησης που παραμένουν υπό τη δικαιοδοσία της Ανατολικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 650. Κατά την περίοδο αυτή η πόλη μας φιλοξένησε τα Milanese επίσκοποι έφυγαν από την κυριαρχία Lombard, η οποία φανερά μια αιρετική θρησκεία: Αρειανισμού.
Είναι πολύ πιθανό ότι κατά τη διάρκεια αυτής της «επαφής» η παράδοση της λατρείας της Nazario και Celso (που ήδη ζουν στο Μιλάνο για πάνω από έναν αιώνα) έχει προσαρμοστεί για να “τοπικές ανάγκες» 15.
Η «προσγείωση στο στόμα” (prope Ripa Maris στο αντικαταστάτης que dicitur Albario)
Αν η “Νέα” διαβάσει μέχρι τώρα δεν έχουν πρόθυμοι για τον παίκτη, ο οποίος θα πρέπει να αναρωτιούνται αν υπάρχει μια ιστορική αλήθεια των γεγονότων, κατά πάσα πιθανότητα θα αυξήσει την απογοήτευση γιατί με τα επόμενα «δεδομένα» που caleremo κατά τη σύλληψη του μύθου, αλλά και για έρθει στη διάσωση όσων επέλεξαν αυτή την ανάγνωση, θα τα δοκιμάσετε περίεργος μιλάει μόνο του «Foce μας».
Είχαμε αφήσει δύο αγίους μας ξεκίνησε (από Ostia) για να ρίχνονται στη θάλασσα: χάρη στη θεία άρχισε να περπατήσει στο νερό, αλλά εν τω μεταξύ ότι εξαπέλυσε μια καταιγίδα που τρομοκράτησε τους ναυτικούς, ο οποίος ζήτησε βοήθεια από Nazario. Η σκόνη εγκαταστάθηκαν αμέσως και το πλοίο έφτασε σε μια θέση κοντά στη Γένοβα.
Αλλά ποια είναι η προσγείωση “Genovese θέση»; Για να έχουμε μια πλήρη και ακριβή εικόνα είναι καλή για να δείτε τα Γενουάτες πηγές.
Από το πιο αρχαίο κείμενο, του δέκατου τρίτου αιώνα, μαθαίνουμε ότι η περιοχή προσγείωσης πρέπει να τοποθετηθεί κάτω από ένα μίλι από τη Γένοβα, στο χώρο του ξενοδοχείου ab Urbe Ianuae να passus θηρία sexcentos 16, σε ένα χώρο που η λαϊκή παράδοση καλείται να Sanctos Peregrinos 17? στο συμπέρασμα ο συγγραφέας εν λόγω, πιθανώς θεωρεί να είναι σε θέση να εντοπίσει την προσγείωση κοντά στην περιοχή που ονομάζεται η “Μαρίνα”, istum αντικαταστάτης Illum credimus τους έτσι ubi est εκκλησία Sancti Nazarij της Albario 18.
Η quattrocentista Στέλλα (βλέπε σημείωση 13), εφιστά την είδηση της άφιξης των αγίων απευθείας από Jacopo de Voragine (βλέπε παραπάνω αναφορές) και έχει ως εξής:«αντικαταστάτης διαφήμιση για passus θηρία secentos να Urbem Genuensem […] EüM αντικαταστάτης Fuissé creditur UBI Sancti Nazarij de Albario βασιλική est τρόπο. “
Ο χρονικογράφος του δέκατου έκτου αιώνα, της Δημοκρατίας της Γένοβας, Agostino Ιουστινιάνη, προσφέρει τη δική του «αρχική έκδοση» του με έμφαση στην δημοφιλή αφοσίωση που υπάρχει σε ένα παρεκκλήσι κοντά στο αρχαίο λιμάνι της Archi: «ο τόπος όπου έφτασαν πριν από τους αγίους, σύμφωνα με ορισμένους και να κλείσει την πόρτα των τόξων, όπου χρησιμοποιείται για να είναι ένα παρεκκλήσι που διορίζονται για να Sanctos Peregrinos, και αυτό ακόμα δεν υπάρχει κάποια divotione, σύμφωνα με κάποιο άλλο μέρος, και αυτό όπου κατασκευασμένη η εκκλησία S. Nazario στο Villa d’Albaro. »19
Με την χρονικογράφος του δέκατου έβδομου αιώνα, ο Αυγουστίνος Schiaffino, έχουμε για πρώτη φορά η παραπομπή του στόματος, τα νέα είναι, είπε, από μια πολύ αρχαία περγαμηνή (Μνημείο Ecclesiae Cathedralis Genuensis): «ο τόπος όπου προσγειώθηκε με αυτά τα ιερά σκεύη Γένοβα ήταν 600 λίγα βήματα μακριά από την πόλη προς το μέρος της Ανατολής, ακριβώς εκεί όπου ο ποταμός κυλούσε σε Bisagno Θάλασσα »20.
Μετά τις παρατηρήσεις που εκπονήθηκε για τη συλλογιστική του Ιουστινιάνη εμβάθυνση το λιμάνι της περιοχής Arcs, “και κλείστε την πόρτα των εν λόγω μοντέλων πόλης Καμάρες είχε ένα μικρό ρητορική κτίριο στο ίδιο μέρος όπου οι τους Αγίους αυτά ήταν το πρώτο ξενώνα[ξενοδοχείο ή το βράδυ καταφύγιο ], πριν εισέλθει στην πόλη (όπως πιστεύεται από την αρχαία παράδοση), μετά την προσγειώθηκε στο αναφέρθηκε παραλία, η οποία Ορατόριο που στέκεται ακόμα ή ώρα που ο Επίσκοπος Ιουστινιάνη έγραψε Χρονικά του, η οποία ήταν περίπου 1530 [συνέχεια, μετά από διακόσια χρόνια αυτό το ιερό κτίριο δεν υπάρχει πλέον], ή λίγο περισσότερο, υπάρχουν αναφορές ότι εξακολουθεί να προσκυνήσουν αυτούς τους αγίους, και ο οποίος κλήθηκε να Sanctos Peregrinos? όπως αυτή με το όνομα των αγίων »21.
Η περίτεχνη δέκατο όγδοο αιώνα από dell’Accinelli μας, που εξ ολοκλήρου από το Star, ως εξής: «αντικαταστάτης διαφήμιση για passus θηρία 600 iuxta Urbem Genuam» 22.
Το τελευταίο απόσπασμα, η σύγχρονη εποχή, είναι από Domenico Cambiaso, ο οποίος ανέλυσε με επιφανειακό τρόπο, η Συνθήκη του Ιουστινιάνη, “μπερδεύει” το θεμέλιο της αρχαίας ρητορικής του λιμένα του Arcs με την εκκλησία Albaro: “AD είναι SANCTOS Peregrinos να αναφέρουν μόνο στο λιμάνι του Arcs, που ιδρύθηκε το 987 »23.
Μετά λίστα όλες αυτές οι θέσεις παραμένουν πολλές αμφιβολίες. Για να προσπαθήσει να “σκορπίσει τις σκιές της μάθησης”, ας εξετάσουμε και πάλι το κείμενο του Ιουστινιάνη, ο οποίος δηλώνει ότι Γένοβα ήταν η πρώτη ή μία από τις πρώτες πόλεις στην Ιταλία, οι οποίοι μετατρέπονται σε Χριστιανισμό και όταν η πρώτη μαζική εορτάστηκε ” κοινή γνώμη ότι αυτή είναι η πρώτη εκκλησία στο τι δημοσίως γιόρτασε την Μαζικής όχι μόνο στους Γενοβέζους Επισκοπή αλλά και σε όλη την Ιταλία. »24
Όσον αφορά το αίτημα δεν υποστηρίζεται από το “ιστορικά στοιχεία”, ένα είδος «μαρτυρία» μπορεί να είναι η προέλευση του ονόματος Albaro, “το όνομα ακουγόταν προφητεία του ευτυχές γεγονός το οποίο λέει ότι συνέβη εδώ, όταν με το κήρυγμα παράδοση των πρώτων ευαγγελιστές Nazario και Celso εμφανίστηκε για Γένοβα αυγή του χριστιανισμού; »25.
Ένα ιστορικό σχολιασμό 26
Από τα παραπάνω θα πρέπει να σημειωθεί ότι η παλαιότερη διάδοση του χριστιανισμού έγινε κατά μήκος των διαδρομών του μεγάλου Μεσογείου και να χρησιμοποιηθούν τα ρωμαϊκών δρόμων συναλλαγές. Υπό το φως αυτού του επιχειρήματος χάνει την αξιοπιστία την υπόθεση ενός Γενουατών λιμάνι ιερό αντικείμενο της παρούσας μελέτης, επειδή κατά τη διάρκεια της ηλικίας του Νέρωνα θα πρέπει μάλλον να υποθέσουμε ότι ο δρόμος προς Μιλάνο ήταν για να περάσει για την προξενική δρόμους (Flaminia και Εμίλια), ενώ τα μονοπάτια της Γένοβας και την Τυρρηνική είναι πιο πιθανή στην εποχή του Θεοδοσίου.
Όλες αυτές οι παραδόσεις και τις μνήμες, επομένως, μας επιτρέπει μόνο να επιβεβαιώσει το γεγονός ότι η χριστιανική κοινότητα στη Γένοβα ιδρύθηκε στην αρχαιότητα, ίσως και πριν από την περίοδο στην οποία μαρτυρείται από την αρχαιολογία. Παραμένει αβέβαιο ο τρόπος αυτής της πρώτης αποστολικό: ότι «ναυτική» ή «επίγεια»; Δεν είναι αδιανόητο ότι και οι δύο οδοί έχουν εκτελέσει τα καθήκοντά τους στον τομέα αυτό, με τη σύγκλιση των επιρροών που ευνόησαν την πρόωρη σχηματισμό της κοινότητας των πιστών.
συμπεράσματα
Είναι ωραίο να σκεφτούμε, όμως, τα πράγματα έχουν πάει πραγματικά, και μια μικρή “για την αίσθηση” πατριωτικό Φώκαιας “, που υποστηρίζεται από την προαναφερθείσα λαϊκή παράδοση ότι στην ιστορία αυτής της περιοχής μπορεί να είχε πολλές« πρωτιές »: να γνωρίζουν αυτό το” πολιτιστικό αποσκευές «μας επιτρέπει να κατανοήσουμε κάποιες πτυχές της νεωτερικότητας, πρώτα απ ‘όλα τα τοπωνύμια αλλά δραστηριοποιείται επίσης στο« καθήκον της μνήμης. ” Δεν μας ενδιαφέρει σε μια σχολαστική τρόπο γνωρίζοντας τα μακρινά γεγονότα του παρελθόντος, εμείς οι άνδρες της χιλιετίας, αρκετούς αιώνες, αλλά αναλύοντας τις «παλιές ημέρες» μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα πώς αναπτύσσονται καθημερινή μας ζωή.
περιέργεια
Στην ιστορία της Εκκλησίας έχει βιώσει ένα άλλο άγιο όνομά Nazario: αυτή είναι η San Nazario Επίσκοπος Giustinopoli, ο οποίος έζησε μεταξύ του V και VI αιώνα. Το 1379, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Chioggia μεταξύ της Δημοκρατίας της Βενετίας και το Superb Δημοκρατίας της Γένοβας, οι Γενουάτες λεηλάτησαν τις Ίστρια πόλεις (η οποία εν τω μεταξύ είχε πάρει το όνομα του Koper), κλέβει τα λείψανα του Αγίου Nazario και του Αγίου Αλεξάνδρου? μετά από περίπου σαράντα χρόνια, το 1422, ο Αρχιεπίσκοπος της Γένοβας επέστρεψε τα πολύτιμα ιερά λείψανα στη δικαιωματική θέση της.
Η ιστορία που μόλις περιγράψαμε σίγουρα παραπλάνησε τον συντάκτη ενός άρθρου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Λιγουρία – Μηνιαίο περιοδικό της επικαιρότητας και του πολιτισμού το 1991 (που αναφέρεται επίσης στο δίκτυο υπολογιστών), η οποία αποδίδει την αφιέρωση του ναού που αναλύω αυτό το ιερό επίσκοπος : απλώστε ένα μέσο επικοινωνίας το οποίο το WEB, όχι σε βάθος ειδήσεις και μη επαληθευμένες από τις αρχικές ιστορικές πηγές, είναι μια πράξη «αντιεπαγγελματική». Πάντα με την ίδια ελάχιστη μνεία του άρθρου γίνεται με τους Σαρακηνούς (βλέπε επόμενο κεφάλαιο) που υπέστη η πόλη μας για άλλη μια φορά αναφέρω την περίοδο αναφοράς (XII αιώνα) είναι εσφαλμένη, το περιστατικό πραγματοποιήθηκε κατά πάσα πιθανότητα στις είκοσι χρόνια μεταξύ του 920 και 940.
Ένα πιο περίεργο ειδήσεις: ο καθεδρικός ναός του Trivento (Molise), αφιερωμένο στους Αγίους Nazario και Celso είναι μια εικονογραφική αναπαραγωγή απεικονίζει την προσγείωση των δύο μαρτύρων στη Γένοβα.
Θα ήθελα να ολοκληρώσω αυτό το κεφάλαιο με τα λόγια του μια επιγραφή στο Παλάτι των Δόγηδων: Structori Genuae Multum debere fateniur, sed συν PALMIFERIS, εδώ docuere FIDEM.
Trad. Στη Γένοβα κατασκευαστές οφείλουν πολλά αναγνώριση, αλλά περισσότερο για ναPalmiferi (όσοι φέρουν την παλάμη) που «δίδαξε» την πίστη.
Σημειώσεις
1) Jacobus de Voragine, Χρονικά του κράτους Ianunensis στην Πηγές για την Ιστορία της Ιταλίας, Ρώμη 1941.
2) Αυτό το όνομα εμφανίζεται σε δύο του Κώδικα Χ αιώνα, το παλαιότερο μπορείτε να διαβάσετε ‘Beatus Igitur genitus extitit να patre ραντεβού της Αφρικής. ” Σε άλλο κείμενο, που αναφέρθηκαν από τις σύγχρονες Bollandists, έχουμε τα εξής: «Nazarius genitus ραντεβού patre Αφρικής»? Βλ ΠΙΣΤΟΣ SAVIO, θρύλος των SS. Nazario και Celso, Μιλάνο 1890, σ. 7.
3) Είναι σε έναν κωδικό δέκατο αιώνα.
4) “Quod dicitur cum Antem Lino Πάπα baptizatum προσκήνιο, intelligitur papa tunc quod non erat, sed quod eratFUTURUS”. Βλ ΠΙΣΤΟΣ SAVIO, θρύλος των SS. Nazario και Celso, σ. 9 (2).
5) Η ηλικία του αγοριού είναι πολύ αντιθέσεις: κυμαίνεται από τρία χρόνια κατ ‘ανώτατο όριο των είκοσι (περίπου στην ηλικία των προσλήψεων στα όπλα).
6) «… για μη ipsum Declarata Πλίνιος, το Aliter ονομάζεται” Βλ GIORGIO ΣΤΕΛΛΑ, Ιστορία της Γένοβας, το 1405 κώδικα.
7) Στις αρχές του έκτου αιώνα (ίσως σε 521) ο Επίσκοπος της Παβίας Ennodius συνθέτει ένα “ποίημα” στην Αγία Nazario.
8) Έχουμε νέα για κάποιο anolino, ανθύπατος της Καρχηδόνας, της Αφρικής διώκτης των Χριστιανών στην εποχή του Διοκλητιανού (μεταξύ τρίτου και του τέταρτου αιώνα).
9) Jacopo da Voragine, Peter Puriello, Αυγουστίνος Schiaffino, Peter Paganetti.
10) AGOSTINO Ιουστινιάνη, Χρονικά της Δημοκρατίας, γ. 46-52, Tomo Ι CF PETER Bizzarri, Annals Genovesi. Paul Novella αναφέρει το έτος 76, προέρχεται από ένα αρχαίο χειρόγραφο που φυλάσσεται στην εκκλησία του San Francesco di Albaro (CF PAUL NOVELLA, Απομνημονεύματα των Αγίων Nazario και Celso και την εκκλησία τους σε Albaro, στις θρησκευτικές εβδομάδα, Γένοβα 1931, σελ. 363-365).
11) ARTURO Ferretto, η προέλευση και η ανάπτυξη του Χριστιανισμού στη Λιγουρία, σ. 193-200, στα Πρακτικά της Εθνικής Ιστορίας της κοινωνίας Ligure.
12) idem.
13) «Πριν από την ευλογημένη ημέρα [312 – 325] σίγουρα [Genova] είχε ένα Επίσκοπος [στο βόρειο τμήμα της επισκοπής χτίστηκε τον τρίτο αιώνα και άκμασε κατά το τέταρτο αιώνα]? Ωστόσο, ο πρώτος Επίσκοπος Γενουάτες που ξέρω έχουν ονομαστεί με το γράψιμο ήταν σε καλή ημέρα. Και αν διαβάσετε στη ζωή του S. Nazario αυτά τα πράγματα που προσγειώθηκε σε ένα λιμάνι για ένα ταξίδι περίπου έξι εκατό βήματα, Γενουάτες ήταν στην πόλη, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτή η πόλη ήταν Γένοβα, γιατί η ζωή του S. Nazario συντάχθηκε και αναδιάρθρωση καιρό μετά [περίπου έναν αιώνα αργότερα] η διάρκεια ζωής της Ευλογημένος Valentino και άλλων ιεραρχών Genovesi. Έτσι, ο συνθέτης αυτής της ζωής, ίσως ονομάστηκε η πόλη της Γένοβας, επειδή η πόλη δεν υπάρχει κατά το χρόνο της Nazario Ευλογημένος [αυτός ο ισχυρισμός είναι ανακριβής], αλλά επειδή υπάρχουν κατά το χρόνο έγραψε το ιερό μνήμες Nazario “. Βλ Γ ΣΤΕΛΛΑ,Ιστορία της Γένοβας.
BUGATTI GAETANO, παλιές αναμνήσεις – κριτική γύρω από τα λείψανα και η λατρεία του San Celso, Μιλάνο 1782.
14) SALVATORE Pricoco, από το Συμβούλιο της Νίκαιας για τον Μέγα, στο Χριστιανισμό Gregory – Προέλευση και διανομή σε όλες τις μορφές της, σ. 81.
15) «πιστοποίησε ότι ένα από τα πρώτα Γενουάτες εκκλησίες, η παλαιοχριστιανική περίοδο (αιώνα VI ή VII), είναι το ένα δικαίωμα στους Αγίους Nazario και Celso, την κρύπτη κάτω από την σημερινή εκκλησία της Παναγίας της Χάριτος στο Μόλο. Βλ AGOSTINO Schiaffino, Εκκλησιαστική Χρονικά της Λιγουρίας, Βιβλίο Ι, c.46 -56, χειρόγραφο XVII αιώνα.
16) J. de Voragine, Χρονικό, σ. 69.
17) idem.
18) Ibid.
19) Α Ιουστινιάνη, Annals, γ. 46-52.
20) Α Schiaffino, Annals, γ. 46-56.
21) Ομοίως
22) FRANCESCO ΜΑΡΙΑ Accinelli, Λιγουρία Sacra, Τόμος Ι, c. 4-8.
23) DOMENICO Cambiaso, Το Εκκλησιαστικό έτος και οι Γιορτές των Αγίων στη Γένοβα, στις Πράξεις Ligure Κοινωνία της Εθνικής Ιστορίας, Vol. XLVII, Γένοβα το 1917.
24) Α Ιουστινιάνη, Annals, γ. 46-52.
25) ΛΑΖΑΡΟΥ DE SIMONI, Οι Εκκλησίες της Γένοβας, Γένοβα 1948, σ. 129.
26) Teofilo OSSIAN DE NEGRI, Ιστορία της Γένοβας, Γένοβα 1967, σ. 105.
26) Teofilo OSSIAN DE NEGRI, Ιστορία της Γένοβας, Γένοβα 1967, σ. 105.
|
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ |
ΑΙΩΝΑ |
ΠΕΡΙΟΔΟΣ του μαρτυρίου |
ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ ΤΟΠΟΣ |
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ |
|
Jacopo de Voragine |
XIII |
68 μ.Χ. |
600 βήματα από τη Γένοβα |
Οι εκθέσεις που παίρνει τις ειδήσεις από τις προηγούμενες γραφές, αλλά εγώ δεν αναφέρω πηγές. |
|
Γιώργος Στέλλα |
XV |
68 μ.Χ. |
600 βήματα από τη Γένοβα |
Αντλεί τις ειδήσεις απευθείας από την Varagine. |
|
Agostino Ιουστινιάνη |
XVI |
78 μ.Χ. |
Arches πόρτα |
Και «η αριστεία χρονικογράφος par, αλλά κάποιες ανακρίβειες κάνουν να χάσει την αξιοπιστία του. |
|
Αυγουστίνος Schiaffino |
XVII |
68 μ.Χ. |
600 βήματα από τη Γένοβα κοντά Foce Bisagno |
Εκτελεί μια προσεκτική έρευνα, διαβούλευση με ιστορικές πηγές της εποχής του. |
|
Giacomo Giscardi |
XVIII |
που δεν αναφέρονται |
Marina di Albaro |
Η μελέτη του πρέπει να αναφέρεται μόνο στην περιγραφή του ναού. |
|
Francesco Maria Accinelli |
XVIII |
68 μ.Χ. |
που δεν κατονομάζονται |
Συνοψίζει το μύθο. |
|
Peter Paganetti |
XVIII |
68 μ.Χ. |
που δεν κατονομάζονται |
Παίρνει τα νέα από Giscardi. |
|
Nicholas PERASSO |
XVIII |
78 μ.Χ. |
Marina di Albaro |
Μάλλον παίρνει τις ειδήσεις από Bollandisti μοναχούς. |
|
Federico Alizieri |
XIX |
περίπου 70 μ.Χ. |
Albaro |
Το βάθος του είναι σε σχέση με το ιερό περιγραφή κτιρίου. |
|
Domenico Cambiaso |
XX |
70 μ.Χ. |
Arches πόρτα |
Εφιστά την είδηση απευθείας από Ιουστινιάνη. |
|
Paul Novella |
XX |
76 μ.Χ. |
Albaro |
Ε »πρέπει να θεωρείται μεγάλος εραστής της τοπικής ιστορίας. |
|
Lazzaro De Simoni |
XX |
70 μ.Χ. |
Albaro |
Λίγο possibilist. |
|
Giulio Miscosi |
XX |
70 μ.Χ. |
Albaro |
Εφιστά την είδηση απευθείας από Ιουστινιάνη. |
βιβλιογραφία
Acta Sanctorum, από τους Πατέρες Bollandists, Αμβέρσα 1643 (σε ηλεκτρονική μορφή)
Bizzarri PIETRO, “Χρονικά Genovesi”
BELGRANO ΘΩΜΑΣ LUIGI, “Genovese και εικονογράφηση Cartario Γραμματεία του Αρχιεπισκόπου, στην δρα Εταιρείας
Ligure di Storia Patria », Τόμος ΙΙ, της Γένοβας το 1870.
BUGATTI GAETANO, “Old Μνήμες – κριτική γύρω από τα λείψανα και η λατρεία του San Celso”, Μιλάνο 1782.
(Σε ψηφιακή μορφή)
Jacopo da Voragine, “Chronaca κράτους Januensis», έκδοση του Γ Meloni, Ρώμη 1941.
DE NEGRI Teofilo OSSIAN, «Ιστορία της Γένοβας» Genova 1967.
D’Oria Jacopo, “Χρονικά”
Ferretto ARTURO, «Η προέλευση και την ανάπτυξη του Χριστιανισμού στη Λιγουρία, σε πράξεις Ligure Ιστορία Κοινωνία
Patria », Τόμος XXXIX, Γένοβα το 1907.
GAGGERO AGOSTINO GIUSEPPE, “Nazario και Celso πρόδρομοι της πίστης στη Λιγουρία”, της Γένοβας το 1967.
MISCOSI GIULIO, “Περιοχή της αρχαίας Genova” Γένοβα 1967.
Pricoco SALVATORE, «Από το Συμβούλιο της Νίκαιας τον Γρηγόριο τον Μέγα” στο χριστιανισμό.
SAVIO πιστούς, “Legend των SS. Nazario και Celso “, Μιλάνο 1887.
ΣΤΕΛΛΑ GIORGIO, “Annales Genuenses”, χειρόγραφο XV αιώνα.
ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ Raimondo AMEDEO, «ιστορική εικόνα, καλλιτεχνική και επιγραφικές”Γένοβα 1864.
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφραση Google)
Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ (Τούπταλο)
Βίοι των Αγίων
Τα βάσανα των αγίων μαρτύρων Ναζαρίου, Γερβάσιου, Προτάσιου και Κελσίου,
Εορτάζεται στις 14 Οκτωβρίου
Ο Άγιος Ναζάριος γεννήθηκε στη Ρώμη. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος και η μητέρα του, Περπέτουα, Χριστιανή: έλαβε το άγιο βάπτισμα από τον ίδιο τον Απόστολο Πέτρο. Όταν έφτασε στην εφηβεία, ο Ναζάριος συλλογίστηκε για πολύ καιρό ποια πίστη να ακολουθήσει – του πατέρα του ή της μητέρας του. Τελικά, αποφάσισε να μιμηθεί την αγία μητέρα του, της οποίας οι προσευχές συνέβαλαν σημαντικά στη φώτισή του – και βαφτίστηκε από τον Επίσκοπο Λίνο το 6658 .
Όταν ο Άγιος Ναζάριος ενηλικιώθηκε, αποδείχθηκε τέλειος στην αρετή. Υπηρετώντας τον Κύριο με θέρμη, φρόντιζε όχι μόνο για τη δική του σωτηρία αλλά και για τη σωτηρία των άλλων, διότι μετέτρεψε πολλούς άπιστους στον Χριστό. Σύντομα όμως ο Ναζάριος έφυγε από τη Ρώμη. Πήρε το μερίδιο της περιουσίας των γονιών του και άρχισε να προσφέρει ελεημοσύνη στους φτωχούς. Φτάνοντας στο Μιλάνο, μοίρασε όλα όσα είχε, δίνοντας ελεημοσύνη στους φτωχούς και χρησιμοποιώντας την περιουσία του για να υπηρετήσει τους κρατούμενους που υπέφεραν για τον Χριστό.
Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ασεβούς Νέρωνα (6659 ), υπήρξε μεγάλος διωγμός των Χριστιανών και πολλοί ομολογητές του Χριστού φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν. Ο Άγιος Ναζάριος, διακονώντας τους, τους στερέωσε στην πίστη και τους ενθάρρυνε να υπομείνουν το μαρτύριο. Εκείνη την εποχή, ο ηγεμόνας Ανουλίνος συνέλαβε και φυλάκισε ορισμένους αγίους μάρτυρες, τον Γερβάσιο και τον Προτάσιο. Ο Άγιος Ναζάριος τους επισκεπτόταν συχνά και τους παρηγορούσε με την ευσεβή του συζήτηση. Τους αγάπησε πολύ, γιατί έβλεπε ότι ήταν γεμάτοι θεϊκή αγάπη και επιθυμούσαν διακαώς να θυσιάσουν τη ζωή τους για τον Κύριο, ο Οποίος έθεσε τη ζωή Του για εμάς στον σταυρό. Ο Ναζάριος έτρεφε τέτοια αγάπη γι’ αυτούς που δεν ήθελε να χωριστεί από αυτούς και επέλεξε να υποφέρει και να πεθάνει μαζί τους. Ο ηγεμόνας εκείνης της περιοχής σύντομα έμαθε για τον Ναζάριο, ο οποίος, ενώ επισκεπτόταν τους κρατούμενους στη φυλακή, τους έφερνε όλα όσα χρειάζονταν και τους ενίσχυε στη χριστιανική πίστη. Γι’ αυτό, διέταξε να συλληφθεί ο Ναζάριος και να οδηγηθεί ενώπιόν του. Στη δίκη, τον ρώτησε πρώτα ποιος ήταν και από πού καταγόταν. Μαθαίνοντας ότι ο Ναζάριος ήταν Ρωμαίος στην καταγωγή αλλά Χριστιανός στην πίστη, ο Ανουλίνος τον παρότρυνε να μην απορρίψει τους θεούς των πατέρων του, τους οποίους οι Ρωμαίοι είχαν τιμήσει με θυσίες και λατρεία από την αρχαιότητα. Ο άγιος όχι μόνο αρνήθηκε να ακούσει τη συμβουλή του, αλλά μίλησε και εντελώς αντίθετα με αυτόν, καταδικάζοντας τους ψεύτικους θεούς του και ομολογώντας τον Ένα Αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό. Τότε ο κυβερνήτης διέταξε να τον χτυπήσουν στο στόμα. Αλλά ο άγιος συνέχισε να μιλάει με θάρρος και να καταγγέλλει την ασέβειά του. Μετά από αυτό, ο κυβερνήτης εξοργίστηκε ακόμη περισσότερο και διέταξε να χτυπηθεί ο μάρτυρας με ράβδους, και στη συνέχεια τον έδιωξε ατιμωτικά από την πόλη. Ο ευλογημένος Ναζάριος, εξόριστος, χάρηκε που είχε κριθεί άξιος να δεχτεί τραύματα για τον Χριστό, και, ως εξόριστος για χάρη της δικαιοσύνης, θυμήθηκε τα λόγια του Χριστού: «Μακάριοι είστε όταν σας ονειδίσουν και σας διώξουν και πουν κάθε κακό πράγμα ψευδώς εναντίον σας, εξαιτίας μου» ( Ματθαίος 5:11 ). Θρηνούσε μόνο για τον χωρισμό του από τους αγαπημένους του φίλους, τον Γερβάσιο και τον Προτάσιο, με τους οποίους επιθυμούσε να πεθάνει. Ο Κύριος αργότερα εκπλήρωσε αυτή την επιθυμία, αλλά εκείνη την εποχή επρόκειτο να διακονήσει τη σωτηρία των ανθρώπων σε μια άλλη χώρα και να απομακρύνει πολλούς από την πλάνη. Την επόμενη νύχτα, η ευλογημένη μητέρα του εμφανίστηκε σε όραμα, διατάζοντάς τον να πάει στη Γαλατία και εκεί να εργαστεί για το ευαγγέλιο του Χριστού. Σηκώθηκε, πήγε, σύμφωνα με τις οδηγίες της μητέρας του, σε εκείνη τη χώρα και, κηρύττοντας τον Χριστό, φώτισε με το φως της πίστης όσους κάθονταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου . Όταν ο Άγιος Ναζάριος βρισκόταν σε μια πόλη που ονομαζόταν Μελία 6661Εδώ, πήρε ένα τρίχρονο αγόρι ονόματι Κέλσιο από μια ευγενή και θρησκευόμενη γυναίκα, το βάπτισε και το μεγάλωσε με ευσέβεια. Το αγόρι μεγάλωνε σε ηλικία και σε σύνεση, γεμάτο με τη χάρη του Θεού. Όταν ενηλικιώθηκε, ακολούθησε τον δάσκαλό του, τον Άγιο Ναζάριο, μαθαίνοντας από αυτόν την ύψιστη σοφία και εναποθέτοντας στην καρδιά του τα θεόπνευστα λόγια του και τις πατρικές διδασκαλίες του. Το αγόρι ήταν τόσο σοφό εν Χριστώ που έγινε ίσος με τον δάσκαλό του και υπηρέτησε ισότιμα μαζί του στη σωτηρία της ανθρωπότητας. Κηρύττοντας τον Χριστό, υπέμεινε διωγμούς και βασανιστήρια μαζί με τον Ναζάριο και αργότερα τιμήθηκε με το ίδιο μαρτυρικό στέφανο.
Ο Δινόβιος, ο κυβερνήτης εκείνης της χώρας, έχοντας μάθει ότι ο Ναζάριος διέδιδε τον Χριστιανισμό σε πολλές πόλεις, συνέλαβε αμέσως αυτόν και τον Κέλσιο και, αφού τους έδειρε, φυλάκισε και τους δύο, σκοπεύοντας να τους υποβάλει σε κάθε είδους βασανιστήρια το πρωί. Όταν ήρθε το πρωί, η σύζυγος του κυβερνήτη, βλέποντας τον Κέλσιο, έναν όμορφο νέο, να οδηγείται στην εκτέλεση, τον λυπήθηκε και, προσκυνώντας τον άντρα της, τον παρακάλεσε να δείξει έλεος στο αγόρι και να τον απελευθερώσει, μαζί με τον δάσκαλό του, τον Ναζάριο. Δεν εγκατέλειψε τον κυβερνήτη με τις επίμονες παρακλήσεις της μέχρι που τον έπεισε να τους απελευθερώσει και τους δύο. Απελευθερώνοντάς τους, ο κυβερνήτης είπε:
– Η μεσιτεία της συζύγου μου σε ελευθερώνει από κάθε βασανιστήριο.
Αλλά οι άγιοι μάρτυρες θρηνούσαν που δεν είχαν αποκτήσει το επιθυμητό στέμμα του μαρτυρίου και δεν είχαν ολοκληρώσει την επίγεια πορεία τους για να απελευθερωθούν από το σώμα και να ζήσουν με τον Χριστό . 6662 Στο δρόμο από εκεί, έφτασαν στην πόλη Τιμίρ και , όπως συνήθιζαν, διαδίδοντας εκεί τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, κέρδισαν πολλές ψυχές για τον Χριστό.
Αλλά ο διάβολος, ανίκανος να το αντέξει αυτό, προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών. Οι ασεβείς εξεγέρθηκαν εναντίον των Αγίων Ναζαρίου και Κέλσιου, τους άρπαξαν και τους έστειλαν στον σκληρό αυτοκράτορα Νέρωνα. Οι άγιοι, ενώπιον του βασιλιά, ομολόγησαν τον Χριστό ως Δημιουργό, για τον οποίο ο Ναζάριος ρίχτηκε στο έδαφος και ποδοπατήθηκε, ενώ ο Κέλσιος ξυλοκοπήθηκε με ράβδους. Αναγκασμένοι να θυσιάσουν στους θεούς, ανέτρεψαν τα είδωλά τους με τα λόγια τους και ως εκ τούτου παραδόθηκαν στα άγρια θηρία για να τα καταβροχθίσουν. Ωστόσο, τα θηρία δεν τους έκαναν κακό. Στη συνέχεια ρίχτηκαν στη θάλασσα, αλλά περπάτησαν πάνω στα νερά σαν σε επίπεδο χωράφι. Βλέποντας αυτό, οι υπηρέτες του βασιλιά πίστεψαν στον Χριστό. Αφού έλαβαν το βάπτισμα από τον Άγιο Ναζαρίο, έφυγαν από τη βασιλική αυλή και, έχοντας αποσυρθεί από την κοσμική επανάσταση, άρχισαν να υπηρετούν τον Χριστό.
Ο Άγιος Ναζάριος πήγε ξανά με τον μαθητή του, τον Άγιο Κέλσο, στα Μεδιολάνα και βρήκε τους αγίους μάρτυρες Γερβάσιο και Προτάσιο ακόμα ζωντανούς, αλλά να μαραζώνουν στη φυλακή.
Όταν άρχισε να κηρύττει το Ευαγγέλιο στα Μιλάνο, συνελήφθη ξανά από τον κυβερνήτη Ανουλίνο. Ο Ανουλίνος τον ρώτησε πού είχε βρεθεί πριν. Μόλις έμαθε ότι είχε βρεθεί στα χέρια του ίδιου του Νέρωνα, ο κυβερνήτης θαύμασε πώς είχε δραπετεύσει από τα νύχια του ζωντανός και υγιής, γιατί γνώριζε ότι ο Νέρωνας ήταν ένας σκληρός και απάνθρωπος βασιλιάς, σκοτώνοντας ανελέητα όχι μόνο τους ενόχους αλλά και τους αθώους. Ο κυβερνήτης παρότρυνε τον Ναζάριο να έρθει να λατρέψει τους θεούς τους, αλλά αυτός όχι μόνο αρνήθηκε να το κάνει, αλλά άρχισε ακόμη και να τους βλασφημεί. Τότε ο Ανουλίνος διέταξε να τον χτυπήσουν στο στόμα, και ο άγιος, αφού υπέστη πολλούς ξυλοδαρμούς μαζί με τον μαθητή του Κέλσο, ρίχτηκε στη φυλακή με τους Αγίους Γερβάσιο και Προτάσιο. Ο Ναζάριος χάρηκε πολύ που είχε το προνόμιο να δει τους αγαπημένους του φίλους και να υπομείνει φυλάκιση για τον Χριστό μαζί τους στην ίδια φυλακή.
Εκείνη την εποχή, ο Ηγεμόνας Ανουλίνος έστειλε επιστολή στον βασιλιά Νέρωνα ενημερώνοντάς τον για τον Ναζάριο. Ο βασιλιάς, όταν άκουσε ότι ο Ναζάριος ήταν ζωντανός, θύμωσε πολύ με τους υπηρέτες που είχαν διαταχθεί να τον πνίξουν στα βάθη της θάλασσας. Τους έψαξε για πολύ καιρό για να τους σκοτώσει, νομίζοντας ότι είχαν αφήσει τον Ναζάριο να φύγει, αλλά δεν τους βρήκε. Γιατί είχαν ήδη φύγει από τον κόσμο και είχαν αφιερωθεί οικειοθελώς στην ιερή υπηρεσία του Χριστού. Ο βασιλιάς έγραψε στον Ηγεμόνα Ανουλίνο να σκοτώσει αμέσως τον Ναζάριο. Ο Ανουλίνος, αφού έλαβε την επιστολή του βασιλιά, έφερε τον Άγιο Ναζάριο και τον μαθητή του, τον Άγιο Κέλσο, από τη φυλακή και τους αποκεφάλισε με σπαθί.
Ένας πιστός που ζούσε στα περίχωρα της πόλης πήρε κρυφά τα ιερά λείψανά τους και τα έφερε στο σπίτι του. Εκείνη την εποχή, η κόρη του, η οποία ήταν παράλυτη, ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Όταν τα λείψανα των αγίων μαρτύρων μεταφέρθηκαν στο σπίτι, αυτή σηκώθηκε αμέσως από το κρεβάτι της υγιής, σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, μαζί με την οικογένειά του, χάρηκαν πολύ γι’ αυτό και έθαψαν τα σώματα των μαρτύρων με ευλάβεια στον κήπο του.
Λίγο μετά τον αποκεφαλισμό των αγίων μαρτύρων Ναζαρίου και Κελσίου, ο στρατιωτικός διοικητής Αστάσιος έφτασε στην πόλη καθ’ οδόν για πόλεμο εναντίον των Μοραβών . Οι ειδωλολάτρες ιερείς του έδωσαν εντολή να σκοτώσει τους αγίους μάρτυρες Γερβάσιο και Προτάσιο, οι οποίοι παρέμειναν στη φυλακή. Ο Γερβάσιος ξυλοκοπήθηκε με κασσίτερους και σύντομα πέθανε. Ο Προτάσιος, ωστόσο, ολοκλήρωσε το μαρτύρημά του αποκεφαλίζοντάς τον με σπαθί. Ο χριστιανός Φίλιππος, παίρνοντας τα σώματά τους μαζί με τον γιο του, τα έθαψε στο σπίτι του.
Τα λείψανα και των τεσσάρων μαρτύρων —Ναζαρίου και Κελσίου, Γερβασίου και Προτασίου— παρέμειναν κρυμμένα στη γη, κάτω από μια κρύπτη (6665 ), και κανείς δεν το γνώριζε αυτό μέχρι την εποχή του Αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων. Αυτός ανακάλυψε τα λείψανα του Γερβασίου και του Προτασίου, με θεία αποκάλυψη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Θεοδοσίου, και τα λείψανα του Ναζαρίου και του Κελσίου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αρκαδίου και του Ονωρίου (6666 ).
Ο ιερέας Παυλίνος θυμάται την ανακάλυψη των λειψάνων του Ναζαρίου και του Κέλσου στη ζωή του Αγίου Αμβροσίου ως εξής:
Ο Αμβρόσιος μετέφερε αμέσως τα λείψανα του αγίου μάρτυρα Ναζαρίου, που βρέθηκαν σε έναν κήπο έξω από την πόλη, στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Είδαμε στο φέρετρο όπου ήταν τα λείψανα του μάρτυρα αίμα σαν να είχε μόλις ρέει. Το κεφάλι, τα μαλλιά και η γενειάδα του ήταν τόσο διατηρημένα που φαινόταν σαν να είχαν μόλις τοποθετηθεί στο φέρετρο, και το πρόσωπό του ήταν τόσο λαμπερό που φαινόταν φρεσκοπλυμένο. Και τι θαύμα ήταν αυτό – αν ο ίδιος ο Κύριος είχε υποσχεθεί προηγουμένως στο Ευαγγέλιο ότι «ούτε μια τρίχα από την κεφαλή σας δεν θα χαθεί» ( Λουκάς 21:18 ) ; Εκείνη τη στιγμή, μυρίσαμε μια ευωδία που ξεπερνούσε όλα τα άλλα αρώματα. Αφού σηκώσαμε τα λείψανα του μάρτυρα και τα τοποθετήσαμε σε ένα άρμα, ο Άγιος Αμβρόσιος και εγώ αρχίσαμε αμέσως να ψάχνουμε για τα λείψανα του μάρτυρα Κέλσου. Από τους ιδιοκτήτες αυτού του κήπου, μάθαμε ότι είχε κληροδοτηθεί από τους προπάτορές του να μην εγκαταλείψει ποτέ αυτό το μέρος επειδή εκεί ήταν κρυμμένοι μεγάλοι θησαυροί. Και αληθινά υπήρχαν τέτοιοι θησαυροί εκεί που «ούτε σκόρος ούτε σκουριά τους αφανίζει, ούτε κλέφτες τους διαρρηγνύουν ούτε τους κλέβουν» 6668 ( Ματθ. 6:19 ).
Αυτά λέει ο Πρεσβύτερος Παυλίνος για τα λείψανα του Ναζαρίου και του Κέλσου. Σχετικά με τα λείψανα του Γερβάσιου και του Προτάσιου, ο Άγιος Αμβρόσιος έγραψε τα εξής.
«Αμβρόσιε, δούλε του Χριστού, προς τους αδελφούς που βρίσκονται σε όλη την Ιταλία, σας εύχομαι αιώνια σωτηρία εν Κυρίω».
Η Θεία Γραφή αποκαλεί οφειλέτη κάποιον που, έχοντας λάβει κάτι δωρεάν από τον Κύριο, δεν το δίνει σε άλλους· γιατί, σαν να λέμε, κλέβει από την Εκκλησία όταν παρακρατεί κάτι που θα μπορούσε να είναι χρήσιμο σε άλλους. Γι’ αυτό, ο Δαβίδ είπε: «Δεν έκρυψα τη δικαιοσύνη Σου στην καρδιά μου· διακήρυξα την πιστότητά Σου και τη σωτηρία Σου· δεν έκρυψα το έλεός Σου και την αλήθεια Σου από τη μεγάλη εκκλησία». Και σαν να επιθυμούσε ανταπόδοση για αυτή την πράξη, πρόσθεσε: «Μη μου αρνηθείς τα ελέη Σου, Κύριε» ( Ψαλμός 40:11-12 ). Φαινόταν να λέει: όπως ακριβώς έκανα τους άλλους να βρουν έλεος, έτσι μην αρνηθείς και το έλεός Σου από μένα.
Αλλά γιατί χρειαζόμαστε αυτόν τον πρόλογο; Θα τον διακηρύξω σε εσάς, που σκέφτεστε ευλαβικά τον Κύριο και πιστεύετε, και θα σας καλέσω να χαρείτε για την ανακάλυψη των αγίων λειψάνων.
Κατά τις τελευταίες άγιες Σαράντα Ημέρες, όταν, με τη χάρη του Θεού, ήμουν ανάμεσα σε εκείνους που νηστεύαν και προσεύχονταν, στάθηκα μια νύχτα προσευχόμενος.
Έτσι έπεσα σε τέτοια κατάσταση που, αν και δεν κοιμόμουν, δεν ένιωσα τίποτα. Και είδα δύο νέους με λευκές στολές, να σηκώνουν τα χέρια τους και να προσεύχονται. Καταβεβλημένος από την υπνηλία, δεν μπορούσα να τους μιλήσω. Όταν συνήλθα, είχαν γίνει αόρατοι.
Και προσευχήθηκα στον ελεήμονα Κύριο, αν αυτή ήταν δαιμονική απάτη, να την απομακρύνει από μένα· αλλά αν υπήρχε κάποια αλήθεια κρυμμένη εδώ, τότε θα μου την έδειχνε πιο καθαρά.
Για να λάβω αυτό που ζήτησα από τον Κύριο, ενέτεινα τη νηστεία μου και τη δεύτερη νύχτα, κατά το λαλημα των πετεινων, είδα το ίδιο πράγμα όπως την πρώτη φορά: τους ίδιους νέους άνδρες να προσεύχονται μαζί μου.
Την τρίτη νύχτα, όταν το σώμα μου, εξασθενημένο από τη νηστεία, δεν μπορούσε πλέον να κοιμηθεί, οι νέοι εμφανίστηκαν ξανά μπροστά μου. Αυτή τη φορά ήμουν ξύπνιος και απλώς θαύμαζα όλα αυτά. Μαζί τους ήταν ένας τρίτος, όμορφος άντρας, που έμοιαζε με τον Άγιο Απόστολο Παύλο, όπως απεικονίζεται στις εικόνες· μόνος του μου μιλούσε, ενώ οι άλλοι παρέμεναν σιωπηλοί.
Να τι είπε:
«Αυτοί είναι εκείνοι που, αφού άκουσαν τα λόγια μου, περιφρόνησαν τον κόσμο και τον πλούτο και ακολούθησαν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, χωρίς να επιδιώκουν τίποτα επίγειο ή σαρκικό· έχοντας ζήσει εδώ στα Μεδιολάνα δέκα χρόνια στην υπηρεσία του Θεού, θεωρήθηκαν άξιοι να γίνουν μάρτυρες του Χριστού· θα βρείτε τα σώματά τους να βρίσκονται σε έναν τάφο στη γη, στον τόπο όπου στέκεστε και προσεύχεστε· βγάλτε τους από τη γη και χτίστε έναν ναό στο όνομά τους».
Ρώτησα για τα ονόματά τους και μου απάντησε:
– Θα βρείτε ένα βιβλίο κοντά στα κεφάλια τους, στο οποίο είναι γραμμένο για τη γέννηση και τον θάνατό τους.
Αφού κάλεσα τους αδελφούς και τους επισκόπους και τους ανέφερα τι είχα δει, άρχισα να σκάβω ο ίδιος, με τη βοήθεια των επισκόπων. Και βρήκαμε, όπως είχε αναφέρει ο Άγιος Παύλος, έναν τάφο στον οποίο είδαμε τα σώματα των αγίων, σαν να ήταν μόλις τώρα θαμμένα, να αναδίδουν μια υπέροχη ευωδία.
Βρήκαμε ένα βιβλίο δίπλα στα κεφάλια τους, στο οποίο όλα ήταν γραμμένα με τη σειρά: «Εγώ, ο δούλος του Χριστού Φίλιππος, πήρα τα σώματα αυτών των αγίων στο σπίτι μου και τα έθαψα. Η μητέρα τους ήταν Βαλερία, ο πατέρας τους Βιτάλιος. Γέννησαν αυτούς τους δίδυμους γιους και ονόμασαν τον έναν Προτάσιο και τον άλλο Γερβάσιο. Ο Βιτάλιος ήταν στρατιώτης και ζούσε στα Μεδιολάνα, υπηρετώντας κρυφά τον Θεό με τη σύζυγό του. Ενώ ήταν με τον δικαστή Παυλίνο στην πόλη της Ραβέννας , έμαθαν εκεί ότι ήταν Χριστιανός. Υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, δεν αρνήθηκε τον Χριστό. Ρίχτηκε σε ένα βαθύ λάκκο, λιθοβολήθηκε από ψηλά και, θάφτηκε ζωντανός, πέθανε.
Η γυναίκα του, αφού έμαθε για τον θάνατο του συζύγου της, πήγε να παραλάβει το σώμα του για να το θάψει στο σπίτι της, ως παρηγοριά για τη χηρεία της.
Αλλά οι πολίτες της Ραβέννας, που ήταν Χριστιανοί, την εμπόδισαν να πάρει το σώμα του συζύγου της: χάρηκαν για έναν τέτοιο θησαυρό και άφησαν το σώμα του αγίου για να είναι μεσίτης γι’ αυτούς.
Αφού δεν κατάφερε να πετύχει αυτό που επιθυμούσε, η Βαλέρια επέστρεψε στα Μεδιολάνα και, καθ’ οδόν, σε ένα συγκεκριμένο χωριό, συνάντησε μια αποτρόπαια γιορτή ασεβών ανθρώπων που πρόσφεραν θυσίες στον άθλιο θεό τους, τον Σιλουανό . Οι ειδωλολάτρες, όπως ήταν το έθιμο τους, κέρασαν στους ταξιδιώτες κρέας θυσιασμένο στα είδωλα και προσκάλεσαν τη Βαλέρια, η οποία ήταν καθ’ οδόν, να συμμετάσχει στο κρέας. Αλλά αυτή αηδίασε από τέτοια βρωμιά και, μη θέλοντας να συμμετάσχει στη δαιμονική θυσία, ομολόγησε τον εαυτό της Χριστιανή. Οι ασεβείς, εξαγριωμένοι, την ξυλοκόπησαν ανελέητα με ραβδιά, έτσι ώστε μεταφέρθηκε πίσω στα Μεδιολάνα, μόλις ζωντανή, από τους συντρόφους της.
Αφού επέστρεψε στο σπίτι της και δίδαξε τους γιους της Γερβάσιο και Προτάσιο στην αληθινή πίστη, την τρίτη ημέρα παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού. Όταν ο Γερβάσιος και ο Προτάσιος έμειναν ορφανά από τους γονείς τους, οι οποίοι είχαν στεφανωθεί με μαρτύριο, πούλησαν το σπίτι και την περιουσία τους, μοίρασαν τα πάντα στους φτωχούς και απελευθέρωσαν τους σκλάβους τους. Οι ίδιοι, περιορισμένοι σε μια μόνο καλύβα, αφιερώθηκαν με ζήλο για δέκα χρόνια στην προσευχή, τη νηστεία και την ανάγνωση θείων βιβλίων. Το ενδέκατο έτος, φυλακισμένοι από τον κυβερνήτη Ανουλίνο, υπέφεραν για τον Χριστό. Όταν ο στρατιωτικός διοικητής Αστάσιος βάδιζε από τα Μιλάνο για να πολεμήσει εναντίον των Μοραβών, οι ειδωλολάτρες ιερείς, περνώντας μπροστά, τον συνάντησαν στο δρόμο και του είπαν:
«Αν θέλεις να επιστρέψεις στον βασιλιά με νίκη, τότε ανάγκασε τον Γερβάσιο και τον Προτάσιο να θυσιάσουν στους θεούς, γιατί οι θεοί είναι θυμωμένοι που αυτοί οι δύο άντρες τους περιφρονούν και δεν θέλουν πλέον να μας δώσουν απαντήσεις στις ερωτήσεις μας».
Ακούγοντας αυτό, ο Αστάσιος έβγαλε τους αγίους από τη φυλακή, τους έβαλε μπροστά του και είπε:
«Σας προστάζω να μην προσβάλλετε τους θεούς μας, αλλά να τους προσφέρετε θυσίες με τιμή, ώστε η πορεία μας να είναι ευοίωνη.»
Ο Γερβάσιος είπε:
– Πρέπει να ζητήσεις τη νίκη επί των εχθρών σου από τον ίδιο τον Παντοδύναμο Θεό και όχι από εκείνα τα είδωλα που δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν μιλούν και δεν αναπνέουν.
Τότε ο Αστάσιος διέταξε να ξυλοκοπηθεί ο Γερβάσιος με κασσίτερες ράβδους μέχρι θανάτου, και ο Άγιος Γερβάσιος πέθανε από αυτούς τους ξυλοδαρμούς.
Αφού διέταξε να μεταφερθεί το σώμα του, ο Αστάσιος είπε στον Προτάσιο:
– Δυστυχισμένος άνθρωπος! Χάρισε τη ζωή σου, μην τρελαίνεσαι σαν τον αδερφό σου.
Ο Προτάσιος απάντησε:
«Δεν ξέρω ποιος από εμάς είναι δυστυχισμένος: Εγώ, που δεν σε φοβάμαι, ή εσύ, που με φοβάσαι.»
Ο Αστάσιος είπε:
– Τι! Σε φοβάμαι, άτυχε;
Ο άγιος είπε:
«Φοβάσαι ότι θα σε προσβάλω επειδή δεν θυσιάσω στα είδωλα· αν δεν φοβόσουν, δεν θα με είχες αναγκάσει να θυσιάσω. Αλλά εγώ δεν σε φοβάμαι και απεχθάνομαι τις απειλές σου· θεωρώ τα είδωλά σου ως τίποτα, και λατρεύω μόνο τον Ένα Θεό, που βασιλεύει στους ουρανούς».
Τότε ο Αστάσιος διέταξε να τον ξυλοκοπήσουν με ράβδους, και ο άγιος μάρτυρας ξυλοκοπήθηκε εκεί για πολλή ώρα. Όταν τον σήκωσαν από το έδαφος, ο Αστάσιος είπε: «Δυστυχή! Γιατί είσαι τόσο υπερήφανος και ανυπότακτος; Θέλεις πραγματικά να χαθείς όπως ο αδελφός σου;»
Ο Προτάσιος απάντησε:
«Δεν θυμώνω μαζί σου, Αστάσιε, γιατί βλέπω την τύφλωση των ματιών σου: η απιστία σου σε εμποδίζει να δεις τι είναι του Θεού. Ο Κύριός μου δεν έβρισε τους σταυρωτές Του, αλλά προσευχήθηκε γι’ αυτούς, λέγοντας ότι οι ίδιοι δεν ήξεραν τι έκαναν. Και εσύ δεν ξέρεις τι κάνεις, και γι’ αυτό σε λυπάμαι. Κάνε όμως αυτό που άρχισες, για να μπορώ τώρα να βλέπω, μαζί με τον αγαπημένο μου αδελφό, τον Σωτήρα μου.»
Τότε ο Αστάσιος διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Όταν συνέβη αυτό, εγώ, ο δούλος του Χριστού Φίλιππος, μαζί με τον γιο μου, πήραμε κρυφά τα σώματά τους στο σπίτι μου τη νύχτα, που μόνο ο Θεός γνώριζε, και τα έθαψα σε αυτόν τον μαρμάρινο τάφο. Πιστεύω ότι μέσω των προσευχών τους, κι εγώ θα λάβω έλεος από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα ζει και βασιλεύει για πάντα.
Όταν αυτά τα ιερά λείψανα ανασύρθηκαν από τη γη, οι άρρωστοι άρχισαν να θεραπεύονται, οι δαίμονες εκδιώχθηκαν και οι τυφλοί ανέκτησαν την όρασή τους. Ο Άγιος Αμβρόσιος αναφέρει επίσης ότι στην πόλη τους υπήρχε ένας γνωστός τυφλός ονόματι Σεβήρος. Μόλις άγγιξε το άκρο των ενδυμάτων που κάλυπταν τα λείψανα των αγίων, ανέκτησε αμέσως την όρασή του .
Διὰ τῶν προσευχῶν τῶν ἁγίων Σου, Κύριε, φώτισε τὰ μάτια τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὥστε νὰ περπατᾶμε στὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου καὶ νὰ ἀγαλλιᾶμε στὸ ὄνομά Σου γιὰ τοῦ αἰώνα . 6673 Αμήν.
Κοντάκιον, Ήχος 2:
Εμφανιζόμενοι ως φωτεινοί λύχνοι, Θεία Μάρτυρες, φωτίζετε την κτίση με το φως των θαυμάτων, λύνοντας πάντα ασθένειες στη βαθιά νύχτα και προσευχόμενοι στον Χριστό, τον μόνο Θεό, αδιάλειπτα για όλους μας.
* * *
Σημειώσεις
6658 Ο Άγιος Λίνος, Επίσκοπος Ρώμης, ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας αμέσως μετά τον Άγιο Πέτρο· ήταν ένας από τους 70 αποστόλους. Η μνήμη του τιμάται στις 5 Νοεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου, μαζί με τους άλλους αποστόλους.
6659 Ο Νέρωνας (54–68 μ.Χ.) ήταν ένας από τους πιο σκληρούς, ματαιόδοξους και διεφθαρμένους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Ξεκίνησε τον πρώτο διωγμό των Χριστιανών στη Ρώμη, κατά τον οποίο υπέφεραν οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος.
6660 Δηλαδή, άνθρωποι που δεν γνώριζαν τον Αληθινό Θεό και κατέληγαν σε πνευματικό αφανισμό. Το μεταφορικό παράδειγμα είναι δανεισμένο από την Έξοδο 9:2 · πρβλ. Ματθαίος 4:16 .
6661 Η Μελία ή Κιμέλλα είναι μια από τις γαλατικές πόλεις, κοντά στη σημερινή Νίκαια, στη νότια Γαλλία.
6662 Η έκφραση είναι δανεισμένη από το Φιλιππησίους 1:23 .
6663 Το Τιμίρ, αλλιώς Τριρ, είναι μια πυκνοκατοικημένη, ακμάζουσα πόλη στη βόρεια Γαλατία.
6664 Οι Μοραβοί είναι μια σλαβική φυλή που ζει τώρα εντός των συνόρων της Αυστροουγγαρίας.
6665 Δηλαδή, υπό κάλυψη, σε ένα μυστικό μέρος.
6666 Ο Αρκάδιος ήταν γιος και διάδοχος του Θεοδοσίου του Μεγάλου, ο οποίος κυβέρνησε το ανατολικό μισό της αυτοκρατορίας (395–408). Ο Ονώριος ήταν επίσης γιος και διάδοχος του Θεοδοσίου του Μεγάλου, ο οποίος κυβέρνησε το δυτικό μισό της αυτοκρατορίας (395–422).
6667 Λουκάς 21:18 . Με αυτά τα λόγια, ο Ιησούς Χριστός έδωσε στους αποστόλους και σε όλους τους ομολογητές της χριστιανικής πίστης γενικά μια υπόσχεση για την ιδιαίτερη πρόνοια του Θεού γι’ αυτούς.
6668 Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν από τον Ιησού Χριστό σχετικά με τις αιώνιες και άφθαρτες ευλογίες του ουρανού ( Ματθαίος 6:19 ), τις οποίες ένας Χριστιανός πρέπει να προετοιμάσει για τον εαυτό του μέσω μιας ενάρετης ζωής.
6669 Κουρδίστε – δωρεάν, χωρίς καμία ιδιαίτερη αξία (βλ. Ματθ. 10:8 ).
6670 Μια πόλη με λιμάνι στην Αδριατική Θάλασσα, βρισκόταν στη βορειοανατολική ακτή της Ιταλικής Χερσονήσου. Ο αυτοκράτορας Αύγουστος την οχύρωσε σε μεγάλο βαθμό και θεωρούνταν οχυρό της Ιταλίας. Αυτοκράτορες, ξεκινώντας από τον Ονώριο, είχαν την έδρα τους εδώ. Η Ραβέννα υπάρχει μέχρι σήμερα και είναι η κύρια ακμάζουσα πόλη της ομώνυμης ιταλικής περιοχής.
6671 Ο Σιλουανός λατρευόταν από τους Ρωμαίους ως ο θεός των δασών — εξ ου και το ίδιο του το όνομα — των αγρών και των κοπαδιών. Τρία αγάλματα ήταν αφιερωμένα σε αυτόν τον θεό: ένα κοντά σε ένα σπίτι, ένα άλλο σε ένα χωράφι και ένα τρίτο στην τοποθεσία του κτήματος του, γι’ αυτό και, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, η Βαλέρια δεν μπορούσε να αποφύγει μια εορταστική συγκέντρωση προς τιμήν του.
6672 Η ανακάλυψη των λειψάνων των αγίων μαρτύρων έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 395 ή 396.
6673 Συγκρίνετε τα λόγια του Ψαλμού 88:16 .