ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΡΙΤΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026

 

 

ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 

Ἐγκώμιο στην Κοίμηση τῆς Ἁγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου

Θεοδώρου Στουδίτου ( Ν Ε Ο )

 

 

 

 

 

 

 

Κάθισμα τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος δ’
Ἐπεφάνης σήμερον 
Τῇ ἐνδόξῳ μνήμῃ σου ἡ οἰκουμένη, τῷ ἀΰλῳ Πνεύματι, πεποικιλμένη νοερῶς, ἐν εὐφροσύνῃ κραυγάζει σοι· Χαῖρε Παρθένε, Χριστιανῶν τὸ καύχημα

 

Δόξα… Καὶ νῦν…

Ἦχος πλ. δ’

Τὴν Σοφίαν

Ἡ Θεὸν συλλαβοῦσα ἄνευ σπορᾶς, σαρκωθέντα τεκοῦσα δίχα φθορᾶς, τὴν νέαν ἀμφιέννυσαι, ἀφθαρσίαν τοῦ Πνεύματος· ὡς γὰρ ζωῆς σὺ Μήτηρ, καὶ πάντων Βασίλισσα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστης, Παρθένε τὴν ἄϋλον· ὅθεν ἐπαξίως, ἀληθῶς ἀνεδείχθης, νεφέλη πηγάζουσα, τῆς ζωῆς ἡμῶν νάματα, Θεομῆτορ πανάμωμε. Πρέσβευε τῷ σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, τὴν θείαν σου Κοίμησιν.

 

Ἐξαποστειλάριον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος γ’
Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις 

Τῶν Ἀποστόλων ὁ δῆμος, συναθροισθεὶς ἐν νεφέλαις, ἀξιοχρέως κηδεύει, τὴν τοῦ Κυρίου Μητέρα, παρόντος καὶ τοῦ Σωτῆρος, σὺν μυριάσιν Ἀγγέλων.

Εἰς τὸν Στίχον τῶν Αἴνων, Στιχηρὰ Προσόμοια. Τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος β’,

Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ 
Χαῖρε Γεθσημανῆ, τὸ τέμενος τὸ θεῖον, τῆς μονῆς Θεοτόκου, ἐν ᾧπερ ἀνεκλίθη, ἁπάντων ἡ Βασίλισσα.

Στίχ. Ἀνάστηθι Κύριε εἰς τὴν ἀνάπαυσίν σου.
Ἡ Μήτηρ Θεοῦ, ἡ μόνη Θεοτόκος, ὑπερευλογημένη, μεθίσταται ἐνδόξως, ἐκ γῆς πρὸς τὰ οὐράνια.

Στίχ. Ὤμοσε Κύριος τῷ Δαυῒδ ἀλήθειαν, καὶ οὐ μὴ ἀθετήσει αὐτήν.
Πᾶσαι τῶν οὐρανῶν, ὑμνήσατε χορεῖαι· ἡ γὰρ Παρθένος Μήτηρ, μετέστη παραδόξως, ἐκ γῆς πρὸς τὰ οὐράνια.

Θεοτοκίον
Ἦχος δ’
Τὴν πάνσεπτόν σου Κοίμησιν, Παναγία Παρθένε ἁγνή, τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη ἐν οὐρανῷ, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος ἐπὶ τῆς γῆς μακαρίζομεν, ὅτι Μήτηρ γέγονας τοῦ ποιητοῦ τῶν ἁπάντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸν ἱκετεύουσα, ὑπὲρ ἡμῶν μὴ παύσῃ δεόμεθα, τῶν εἰς σὲ μετὰ Θεὸν τὰς ἐλπίδας θεμένων, Θεοτόκε Πανύμνητε καὶ ἀπειρόγαμε.

 

 

ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 

DE SANCTIS MARTYRIBUS FLORO ET LAURO

 

 

MARTYRIUM
( ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)

 

 

Άγιοι Μάρτυρες

Φλώρος και Λαύρος

 

Святые мученики Флор и Лавр.
Фреска 1316 – 1318 годы.
церкви Св. Георгия в Старо Нагоричино.
Иконописцы Михаил и Евтихий.
Οι Άγιοι Μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος
Τοιχογραφία (Fresco) μεταξύ τών ετών 1316- 1318 μ.Χ.
στήν Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Στάρο Ναγκορίτσινο. Κράτος Σκοπίων
έργο τών αγιογράφων Μιχαήλ Αστραπά καί Ευτύχιου

 

 

Δίψει τελευτῆς τῆς ὑπὲρ Θεοῦ Λόγου,
Χωροῦσι Φλῶρος καὶ Λαῦρος πρὸς τὸ φρέαρ
Φλώρῳ ἀμφ’ ὀγδοάτῃ δεκάτῃ φρέαρ εἰσέδυ Λαῦρος.

 

 

Βιογραφία

Οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος ήταν δίδυμα αδέλφια και ήταν άρρηκτα ενωμένοι δια της θερμής πίστεως και αγάπης που είχαν προς το Χριστό. Κατάγονταν από το Βυζάντιο και είχαν διδαχθεί το χριστιανισμό και την τέχνη του λιθοξόου από τους Αγίους Πρόκλο (ή Πάτροκλο σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο) και Μάξιμο, οι όποιοι υπέστησαν και μαρτυρικό θάνατο για το Χριστό.

Святой мученик Флор.
Фреска 1380-е годы.
монастыря Раваница, Сербия.
Άγιος Μάρτυς Φλώρος
Τοιχογραφία (Fresco) τού έους 1380 μ.Χ.
τής Ιεράς Μονής Ραβάνιτσα. Σερβία

 

Святой мученик Лавр
Фреска 1380-е годы.
монастыря Раваница, Сербия.
Άγιος Μάρτυς Λαύρος
Τοιχογραφία (Fresco) τού έους 1380 μ.Χ.
τής Ιεράς Μονής Ραβάνιτσα. Σερβία

 

Μετά το θάνατο των διδασκάλων τους, ο Φλώρος και ο Λαύρος αναχώρησαν στην Ιλλυρία και διάλεξαν σαν τόπο διαμονής τους την πόλη Ουλπιανά. Στην πόλη αυτή εργάζονταν την τέχνη τους, αλλά συγχρόνως μέσω αυτής προσπαθούσαν για την εξάπλωση του Ευαγγελίου.

 

Чудо о Святых Флоре и Лавре.
Икона. конец XV- XVI век. Новгород
Θαύμα τών Αγίων Φλώρου και Λαύρου.
Εικόνα τού τέλους τού 15ου – αρχές τού 16ου αιώνα μ.Χ.
στήν Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Νόβγκοροντ. Ρωσία

 

 

Святых Флоре и Лавре.
Икона. XVI век. Новгород
Οι Άγιοι Μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος
Εικόνα τού 16ου αιώνα μ.Χ.
στήν Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Νόβγκοροντ. Ρωσία

 

Εκεί υπήρχε και κάποιος Ιερέας ειδώλων, ονομαζόμενος Μερέντιος. Ο γιος αυτού Αθανάσιος από το ένα του μάτι έπαθε τύφλωση, που από την ιατρική επιστήμη δε βρήκε θεραπεία. Τότε πλησίασε τους δύο τεχνίτες αδελφούς, οι οποίοι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού θεράπευσαν το μάτι του γιου του ειδωλολάτρη Ιερέα, με αποτέλεσμα να πιστέψουν και οι δύο στο Χριστό.

 

 

Αυτό μόλις το έμαθε ο έπαρχος Λύκων, συνέλαβε τους δύο αδελφούς και, αφού τους βασάνισε φρικτά, τους έριξε μέσα σε ένα πηγάδι, όπου και παρέδωσαν το πνεύμα τους. Έτσι, οι δύο τεχνίτες αδελφοί μπήκαν στην αιώνια πόλη, «ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός» (Προς Εβραίους Επιστολή, ια’ 10). Της οποίας, δηλαδή, τεχνίτης και κτίστης είναι αυτός ο Θεός. Τα λείψανα αυτών τα συνέλεξαν πιστοί Χριστιανοί και τα μετέφεραν στη Βασιλεύουσα.

 

Страдание святых мучеников Флора и Лавра
Фреска. 1547 г.
Афон (Дионисиат).
Тзортзи (Зорзис) Фука
Το Μαρτύριο τών Αγίων Φλώρου καί Λαύρου
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή Διονυσίου. Αγιον Όρος
έργο τού αγιογράφου του Τζώρτζη (Ζώρζη) Fuca.

 

 

 

 

 

 

 

Минея на август (17-18 августа).
Северный рукав. Южная стена, нижний регистр; Балканы. Сербия. Грачаница; XIV в.; местонахождение: Сербия. Косово. Монастырь Грачаница. Неф
Μηνιαίο τού Αύγουστου (17-18 Αυγούστου).
Τοιχογραφία (Fresco) τού έους 1318 μ.Χ.
στο νότιο τοίχο τού Ιερού Ναού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου
τής Ιεράς Μονής Γρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία

 

Флор и Лавр Иллирийские, мч. (18 августа)
Менологий 18 – 21 августа;
Византия. Греция; XIV в.; памятник:
Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion);
10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд.
Бодлеанская Библиотека
(Bodleian Library)
Το Μαρτύριο τών Αγίων Φλώρου καί Λαύρου
Μηνολόγιο 18 – 21 Αυγούστου
Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ.
Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη.
Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)

Ιερά Λείψανα

 

 

Το σκήνωμα τού Αγίου Φλώρου, από την Ι. Μονή Αγίου Νικολάου του Νέου Καμπίων, τής Ι. Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας όπου και φυλάσσεται.

 

 

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’.

Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Εὐσεβείας τοὶς τρόποις ἐγγυμναζόμενοι, τοῦ μαρτυρίου τὴν τρῖβον διαπεράτε καλῶς, ὡς αὐτάδελφοι κλεινοὶ Χριστὸν δοξάσαντες, ὅθεν γεραίρομεν ὑμᾶς, ὡς γενναίους Ἀθλητᾶς, Φλῶρε καὶ Λαῦρε βοῶντες. Ἀπὸ παντοίας ἀνάγκης, ρύσασθε πάντας ἠμᾶς Ἅγιοι.

 

Κάθισμα, τῶν Ἁγίων
Ἦχος πλ. δ’  

Τὴν Σοφίαν 
Τοὺς σοφοὺς ἀριστέας καὶ ἀθλητάς, ἐν ᾠδαῖς κατα χρέος πάντες πιστοί, Φλῶρον εὐφημήσωμεν, καὶ τὸν πάνσοφον Λαῦρον· τὸν γὰρ Χριστὸν ἐκήρυξαν, Θεὸν προαιώνιον, καὶ τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, ἀθλήσει κατήργησαν· ὅθεν τοὺς τυράννους, καταισχύναντες πίστει, τῆς δόξης ἐπέτυχον, τῆς ἀφθάρτου τῇ χάριτι. Διὰ τοῦτο βοήσωμεν· Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.

 

Ἐξαποστειλάριον τῶν Ἁγίων Μαρτύρων
Ἦχος β’

 Γυναῖκες ἀκουτίσθητε 
Ῥωννύμεθα προσψαύοντες, τοῖς ἱεροῖς πανόλβιοι, ὑμῶν λειψάνοις ἐν πίστει, κατ᾽ ἄμφω Λαῦρε καὶ Φλῶρε. Ἀλλ’ ὦ μεγαλομάρτυρες, μνείαν ἡμῶν πρὸς Κύριον, ποιεῖτε ᾧ παρίστασθε, τῶν τὴν ὑμῶν ἐκτελούντων, λαμπρὰν καὶ πάμφωτον μνήμην.

 

 

 

 

 

Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ (Τούπταλο)
Βίοι των Αγίων

 

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου
Η μνήμη του τιμάται στις 18 Αυγούστου

Οι άγιοι μάρτυρες Φλώρος και Λαύρος ήταν αδέρφια όχι μόνο κατά σάρκα αλλά και κατά πνεύμα, διότι και οι δύο μοιράζονταν την ίδια πίστη στον Χριστό και Τον ευαρεστούσαν με καλές πράξεις. Ήταν λιθοξόοι στο επάγγελμα. Δάσκαλοί τους ήταν οι ευσεβείς Πρόκλος και Μάξιμος, από τους οποίους έμαθαν όχι μόνο την τέχνη τους αλλά και μια θεάρεστη ζωή σύμφωνα με τους κανόνες της χριστιανικής πίστης. Για την πίστη τους στον Χριστό, οι δάσκαλοί τους πρώτα θανατώθηκαν και στη συνέχεια, λίγο αργότερα, κληρονόμησαν και αυτοί τα στεφάνια του μαρτυρίου, υποφέροντας μαρτυρικό θάνατο από τον Λυκίωνα, τον κυβερνήτη της Ιλλυρίας, το 5138. Η αφορμή για τα παθήματά τους ήταν το ακόλουθο περιστατικό.

Ένας ηγεμόνας μιας γειτονικής χώρας προσέγγισε τον ηγεμόνα της Ιλλυρίας με το αίτημα να του στείλει έμπειρους χτίστες για να χτίσουν έναν μεγαλοπρεπή πέτρινο ναό προς τιμήν των ειδωλολατρικών θεών. Δεδομένου ότι οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος ήταν οι πιο έμπειροι ειδικοί σε αυτόν τον τομέα στη χώρα, ο Λύκιος τους έστειλε σε αυτόν τον ηγεμόνα. Ενώ έχτιζαν τον ναό σύμφωνα με τις επιθυμίες του τελευταίου, οι άγιοι αδελφοί μοίραζαν τους μισθούς που λάμβαναν για την εργασία τους στους φτωχούς και ταυτόχρονα τους δίδαξαν την ιερή πίστη στον Χριστό. Οι ίδιοι αφιέρωναν πάντα τον χρόνο τους σε νηστεία, προσευχή και εργασία: προσευχόντουσαν τη νύχτα και έκαναν την εργασία τους την ημέρα. Έτρωγαν λίγο φαγητό, αλλά τάιζαν γενναιόδωρα τους πεινασμένους και φτωχούς. Με αυτόν τον τρόπο, μετέτρεψαν στην χριστιανική πίστη όχι μόνο τους φτωχούς που φρόντιζαν, αλλά και έναν ειδωλολάτρη ιερέα και τον γιο του. Συνέβη ως εξής.

Μια μέρα, καθώς οι άγιοι αδελφοί λάξευαν πέτρα, ο γιος του ιερέα, ένας νεαρός άνδρας, τους πλησίασε και στάθηκε κοντά, παρακολουθώντας την εργασία τους. Ξαφνικά, ένα θραύσμα πέτρας αναπήδησε, χτύπησε τον νέο στο μάτι και τον έριξε κάτω. Ο νέος ούρλιαξε από τον πόνο. Ο πατέρας του, ένας ειδωλολάτρης ιερέας, έτρεξε στο κλάμα του. Βλέποντας το πρόσωπο του γιου του ματωμένο και το μάτι του έλειπε, έσκισε τα ρούχα του από θλίψη, άρχισε να καταριέται τους αγίους εργάτες και ήταν έτοιμος να τους επιτεθεί, αλλά άλλοι εργάτες που βρίσκονταν κοντά τον σταμάτησαν. Υποστηρίζοντας την αθωότητα των αγίων αδελφών, ισχυρίστηκαν ότι ο ίδιος ο νέος έφταιγε για την ατυχία του, γιατί τους είχε πλησιάσει από κοντά ενώ λάξευαν πέτρα και είχε παρακολουθήσει την εργασία τους χωρίς να λάβει προφυλάξεις. Οι άγιοι άγιοι Φλώρος και Λαύρος, προσπαθώντας να ηρεμήσουν τον ιερέα, υποσχέθηκαν να θεραπεύσουν γρήγορα το μάτι του γιου του και να τον κάνουν να βλέπει όπως πριν.

Μετά από αυτό, πήραν τον νεαρό άνδρα στο σπίτι τους για τη νύχτα και άρχισαν να τον διδάσκουν τη γνώση του ενός αληθινού Θεού, του Ιησού Χριστού, και του είπαν:

«Αν πιστεύετε με όλη σας την καρδιά στον Θεό για τον οποίο σας διακηρύττουμε, τότε το μάτι σας σύντομα θα είναι υγιές.»

«Αν το μάτι μου γίνει όπως ήταν πριν», απάντησε ο νεαρός, «τότε θα πιστέψω στον Θεό σας και θα Τον τιμήσω. Σίγουρα είναι πιο σωστό να πιστεύουμε στον Θεό που θεραπεύει τους αρρώστους και αποκαθιστά την όραση στους τυφλούς παρά σε εκείνους τους θεούς που όχι μόνο δεν θεραπεύουν τους αρρώστους, αλλά αρρωσταίνουν ακόμη και τους υγιείς».

Ταυτόχρονα, ο νεαρός άνδρας διηγήθηκε στους αγίους αυτό το περιστατικό.

«Υπάρχει», είπε, «ανάμεσα στους ιερείς μας ένας ιερέας ονόματι Ερμάς . Αρκετά χρόνια νωρίτερα, όταν ήθελαν να τον χειροτονήσουν σε ιερέα, τον έφεραν στο είδωλο του Δία για να βάλει το χέρι του ειδώλου στο κεφάλι του. Έχουμε μια τέτοια τελετή για τη χειροτονία ενός ιερέα. Συνίσταται στο ότι οι ιερείς σηκώνουν το χέρι του ειδώλου, που είναι προσαρτημένο στους ώμους και κινητό στην άρθρωση, με τη βοήθεια μιας ασημένιας αλυσίδας, και στη συνέχεια το κατεβάζουν στο κεφάλι αυτού που χειροτονείται. Καθώς αυτό το χέρι κατέβαινε στο κεφάλι του Ερμά, η ασημένια αλυσίδα γλίστρησε κατά λάθος από τα χέρια εκείνων που την κρατούσαν, και το χέρι του ειδώλου, πέφτοντας στο πρόσωπο του Ερμά, το έξυσε με τα νύχια του μέχρι το κόκκαλο, έτσι ώστε μέχρι σήμερα τα δόντια του να είναι ορατά από μακριά. Και κανένας θεός δεν του έχει προσφέρει βοήθεια· αντίθετα, χειροτερεύει.

Όταν ο νέος αφηγήθηκε αυτό το περιστατικό, οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος άρχισαν δακρυσμένοι να προσεύχονται στον Θεό να θεραπεύσει τον νέο και να φωτίσει όχι μόνο το σωματικό του μάτι αλλά και τα πνευματικά του μάτια. Μετά από θερμή προσευχή, έκαναν το σημείο του σταυρού πάνω από το άρρωστο μάτι του νέου και το μάτι αμέσως θεραπεύτηκε, έγινε εντελώς υγιής και έβλεπε τόσο καθαρά όσο πριν. Ως αποτέλεσμα αυτού του θαύματος, όχι μόνο ο θεραπευμένος νέος αλλά και ο πατέρας του, ένας ειδωλολάτρης ιερέας, πίστεψαν στον Χριστό. Το όνομα αυτού του ιερέα ήταν Μεμερτίνος και από τότε, μαζί με τον γιο του, έγιναν από υπηρέτες δαιμόνων υπηρέτες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Μετά από αυτό, οι άγιοι εργάτες Φλώρος και Λαύρος, με τη βοήθεια ενός Αγγέλου του Θεού, ολοκλήρωσαν γρήγορα τον υπό κατασκευή ναό. Ωστόσο, δεν τον εγκατέλειψαν ως τόπο κατοικίας ειδώλων, αλλά τον αφιέρωσαν στη δόξα του αγιότερου ονόματος του Ιησού Χριστού. Έστησαν έναν πολύτιμο σταυρό στα ανατολικά και, συγκεντρώνοντας έως και τριακόσιους φτωχούς ανθρώπους, τους αδελφούς τους στην πίστη, τέλεσαν ολονύχτια αγρυπνία, δοξάζοντας τον Χριστό Θεό. Κατά τη διάρκεια της προσευχής, ένα άφατο φως ουράνιας δόξας κατέβηκε από ψηλά και γέμισε τον ναό με μια θαυμαστή λάμψη. Μετά την ολονύχτια αγρυπνία, όλοι όσοι ήταν παρόντες στον ναό πήγαν σε ένα κοντινό κτίριο που περιείχε τα είδωλα που είχαν προετοιμαστεί για τον νέο ναό. Έδεσαν τις ζώνες τους γύρω από τους λαιμούς αυτών των ειδώλων και άρχισαν να τα σέρνουν στο έδαφος, χτυπώντας τα και σπάζοντάς τα, θρυμματίζοντάς τα έτσι σε μικροσκοπικά κομμάτια.

Μόλις έμαθε όλα αυτά, ο κυβερνήτης διέταξε τη σύλληψη του Φλώρου και του Λαύρου και όλων όσων ήταν μαζί τους, συμπεριλαμβανομένου του Μαμερτίνου και του γιου του. Καταδίκασε όλους όσους ήταν με τους αγίους να καούν και, αφού τους έδειρε άγρια, διέταξε να τους δέσουν και να τους στείλει στον Λύκιο, τον κυβερνήτη της Ιλλυρίας. Ο Λύκιος τους ανέκρινε διεξοδικά και, όταν έμαθε ότι ήταν Χριστιανοί και παρέμεναν σταθεροί στην πίστη τους, διέταξε να τους ρίξουν σε ένα βαθύ πηγάδι και να τους σκεπάσουν με χώμα.

Πολλά χρόνια αργότερα, τα άγια και ιαματικά λείψανά τους ανακαλύφθηκαν και μεταφέρθηκαν με τιμή στην Κωνσταντινούπολη προς δόξα Χριστού Θεού ημών.

Τροπάριο, Ήχος 4:
Ας δοξάσουμε επάξια εμείς οι πιστοί το πιο φωτεινό και θεόσοφο δίδυμο: τον πανευλογημένο Φλώρο και τον παντίμιο Λαύρο, οι οποίοι με ζήλο διακήρυξαν την άκτιστη Τριάδα καθαρά σε όλους. Γι’ αυτό, αφού υπέφεραν μέχρι αίματος και στεφθέντες με λαμπρά στεφάνια, προσευχόμαστε στον Χριστό τον Θεό μας να σώσει τις ψυχές μας.

Κοντάκιον, Ήχος 8:
Ως ευσεβείς μάρτυρες και θεόσοφοι πάσχοντες του Χριστού, η οικουμένη τιμά ένδοξα σήμερα τον Φλώρο και τον Λαύρο : για να αποκτήσουμε χάρη και έλεος μέσω των προσευχών τους και να ελευθερωθούμε από προβλήματα και δυστυχίες, οργή και θλίψη την Ημέρα της Κρίσης.

* * *

Σημειώσεις

5138 Η Ιλλυρία είναι μια τεράστια περιοχή στη βορειοδυτική Βαλκανική Χερσόνησο, που βρίσκεται κατά μήκος της Αδριατικής Θάλασσας. Σήμερα, η τοποθεσία της αρχαίας Ιλλυρίας καταλαμβάνεται από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σερβία και άλλες χώρες.

 

 

ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 18.

ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΠΑΡΟΥ

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

 

 

Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων

του Οσίου Αρσενίου του νέου, εν Πάρω

Ἁγίων Ἀρσένιε τὸν βίον ζήσας,
Σὺν Ἁγίοις Ἅγιος νῦν συναγάλλῃ
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

 

Ο Όσιος Αρσένιος γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 31 Ιανουαρίου του έτους 1800 μ.Χ. και ονομαζόταν Αθανάσιος. Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και σε ηλικία εννέα ετών μετέβη στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, όπου σπούδασε στην ονομαστική σχολή της πόλεως έχοντας ως σχολάρχη τον περίφημο διδάσκαλο ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη. Κατά τα τελευταία έτη της φοιτήσεώς του συνδέθηκε με τον πνευματικό Γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, έναν από τους ονομαστούς πνευματικούς της εποχής εκείνης και έγινε υποτακτικός του.

Το έτος 1815 μ.Χ. ο Άγιος αναχώρησε για το Άγιον Όρος με τον Γέροντα Δανιήλ και εκεί εκάρη μοναχός. Αργότερα χειροτονήθηκε Διάκονος παρά τις αντιδράσεις του, καθώς δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο και μετά από εξαετή παραμονή στο Άγιον Όρος ήλθε και πάλι με τον Γέροντά του, στη μονή Πεντέλης στην Αθήνα. Στη συνέχεια μετέβησαν στις Κυκλάδες, όπου ο Όσιος χειροτονήθηκε το 1817 μ.Χ. Πρεσβύτερος.

Ο Όσιος Αρσένιος έδρασε κυρίως στην Πάρο και τη Φολέγανδρο, όπου δίδαξε από το 1829 μ.Χ. μέχρι το 1840 μ.Χ.

Μετά την κοίμηση του Γέροντά του Δανιήλ, ο Όσιος ασκήτεψε στη μονή Λογγοβάρδας της Πάρου. Κοιμόταν και έτρωγε ελάχιστα και συνεχώς αγρυπνούσε, προσευχόμενος για τα πνευματικά του τέκνα και τη σωτηρία του κόσμου. Βασική του τροφή ήταν η ανάγνωση των θείων Γραφών και των συγγραμμάτων των Αγίων Πατέρων. Γι’ αυτό και ο Όσιος θεωρούσε τη μικρή του βιβλιοθήκη ως κήπο τερπνότατο και ωραιότατο με αγλαόκαρπα δένδρα, πλήρη από εύχυμους καρπούς.

Ο Όσιος αγαπούσε τους πάντες χωρίς διακρίσεις. Περισσότερο όμως αγαπούσε τους ασθενείς, τους οποίους διακονούσε με μεγάλη προθυμία.

Όταν το 1861 μ.Χ., κοιμήθηκε ο ηγούμενος της μονής, ευσεβής ιερομόναχος Ηλίας, οι πατέρες εξέλεξαν ηγούμενο και προϊστάμενό τους τον Όσιο Αρσένιο, ο οποίος τους ποίμανε με θεοφιλή και θεάρεστο τρόπο. Λίγα χρόνια αργότερα παραιτήθηκε, για να ασχοληθεί απερίσπαστα με το έργο της ιεράς εξομολογήσεως.

Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη στις 31 Ιανουαρίου του έτους 1877 μ.Χ. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το έτος 1938 μ.Χ. και εορτάζεται στις 18 Αυγούστου. Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται με ευλάβεια στη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πάρου.

 

Ιερά Λείψανα