ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ
(ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)
Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν
Τῇ ΙΕ’ τοῦ αὐτοῦ μηνός,
Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης.
Στίχοι
Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,
Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ, Πέμπτῃ.
Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ’ ἔαξαν.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑ
Ένας τρίχρονος αθλητής της πίστεως
και η καλλιμάρτυς του Χριστού θαρραλέα μητέρα του
Μέσα στην πνευματική πανδαισία του αγιολογίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας διακρίθηκαν πολυάριθμες μορφές μαρτύρων, που προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις και ηλικίες και θυσιάστηκαν για την αγάπη του Χριστού. Ανάμεσα σ’ αυτές ξεχωριστή θέση κατέχει μία θαρραλέα μητέρα με το τρίχρονο παιδί της. Ο λόγος για τους τιμώμενους στις 15 Ιουλίου Αγίους ενδόξους και αθλοφόρους μάρτυρες Κήρυκο και Ιουλίττα, που πρόσφεραν το αγνό και πολύτιμο αίμα τους για τον Ιησού Χριστό και τη σωτηριώδη διδασκαλία Του.
Οι καλλίνικοι μάρτυρες και γενναίοι αθλητές της πίστεως, Κήρυκος και Ιουλίττα, έζησαν τον 4ο μ. Χ. αιώνα στο Ικόνιο της Μ. Ασίας. Η ένδοξη καλλιμάρτυς του Χριστού Ιουλίττα ήταν γόνος ευγενούς οικογένειας και οι γονείς της διακρίνονταν για την ευσέβεια και τις πολλές αρετές τους. Γι’ αυτό και γαλουχήθηκε με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως και διακρίθηκε για το ήθος, τη σεμνότητα και το αγωνιστικό της φρόνημα. Όταν η Ιουλίττα ενηλικιώθηκε, ήλθε εις γάμου κοινωνία με τις ευλογίες της Εκκλησίας και τις ευχές των ευσεβών και ενάρετων γονέων της. Μετά τον γάμο απόκτησε ένα χαριτωμένο αγόρι, τον Κήρυκο, και έτσι η ευτυχία της ολοκληρώθηκε.
Τη χαρά διαδέχθηκε όμως η λύπη και την ευτυχία ο πόνος, γιατί ο σύζυγός της αρρώστησε βαριά και μετά από μικρό χρονικό διάστημα εγκατέλειψε την επίγεια ζωή και αναχώρησε για την αιωνιότητα. Έτσι η Ιουλίττα επωμίζεται σε πολύ νεαρή ηλικία τον σταυρό της χηρείας. Αντλεί όμως δύναμη από τον Αναστάντα Κύριο και η πίστη της στερεώνεται και ενισχύεται ακόμη περισσότερο, παρόλο που αντιμετωπίζει δυσκολίες, θλίψεις, εμπόδια και προκλήσεις. Στρέφει τις ελπίδες της στο μονάκριβο παιδί της και του μεταλαμπαδεύει την άσβεστη φλόγα της αγάπης στον Χριστό. Απορρίπτει την ιδέα του δεύτερου γάμου και αποφασίζει να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον Κύριο και στην κατά Θεό ανατροφή του παιδιού της. Προσεύχεται αδιάλειπτα στον Ουράνιο Πατέρα, μελετά τακτικά την Αγία Γραφή, συμμετέχει ενεργά στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και αποδεικνύει έμπρακτα την αγάπη της προς τον πλησίον και τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Γι’ αυτό και επισκέπτεται χήρες και ορφανά, φτωχούς και ασθενείς και προσφέρει πλουσιοπάροχα τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Επιθυμεί να οδηγήσει όλους τους ανθρώπους στην αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού και να τους οικοδομήσει πνευματικά, ενώ ο διακαής πόθος της είναι και ο τρίχρονος γιος της, ο Κήρυκος, να τιμήσει και να δοξάσει το όνομα του Χριστού.
Την εποχή όμως αυτή ο σκληρός αυτοκράτορας Διοκλητιανός εξαπολύει διωγμούς με σκληρά βασανιστήρια εναντίον των χριστιανών. Αναρίθμητα είναι τα ονόματα των μαρτύρων, που βασανίζονται ανελέητα και χάνουν τη ζωή τους. Στο στόχαστρο των διωκτών της χριστιανικής πίστεως βρίσκεται και η Ιουλίττα. Προσεύχεται στον Θεό για να στερεωθεί ακόμη περισσότερο στην πίστη της και αποφασίζει να εγκαταλείψει την πατρίδα της, παίρνοντας μαζί της τον τρίχρονο Κήρυκο και δύο υπηρέτριες, που διδάχθηκαν την χριστιανική αλήθεια από αυτή.
Φτάνουν στη Σελεύκεια της Συρίας, αλλά η κατάσταση εκεί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και πολλοί χριστιανοί φονεύονται. Γι’ αυτό και αναχωρεί για την Ταρσό της Κιλικίας, αλλά και εκεί δεν κατορθώνει να διαφύγει την προσοχή των διωκτών. Συλλαμβάνεται μαζί με το παιδί της και οδηγείται ενώπιον του σκληρόκαρδου ειδωλολάτρη επάρχου Αλεξάνδρου, ο οποίος προσπαθεί με υποσχέσεις και κολακευτικά λόγια να την πείσει να αρνηθεί τον Χριστό και να προσκυνήσει τα ψεύτικα είδωλα. Η Ιουλίττα παραμένει όμως σταθερή και αμετάβλητη. Απορρίπτει περιφρονητικά τις υποσχέσεις και ομολογεί ευθαρσώς την πίστη της στον αληθινό Θεό. Αναμένει με αγωνία το μαρτύριο και ενθαρρύνεται από την αδιάλειπτη προσευχή της. Στρέφει τα μάτια της στον ουρανό και ατενίζει την αιωνιότητα με ελπίδα. Ο τύραννος Αλέξανδρος, βλέποντας την ακλόνητη πίστη και την άκαμπτη θέληση της Αγίας, που του δήλωσε με παρρησία: «Ποτέ δεν πρόκειται να αρνηθώ την πίστη μου, έστω και αν με αποκεφαλίσεις, με κάψεις στη φωτιά ή με παραδώσεις ως τροφή στα θηρία», κυριεύτηκε τόσο πολύ από θυμό και αγανάκτηση, ώστε διέταξε να αποσπάσουν με τη βία τον μικρό Κήρυκο από τη στοργική αγκαλιά της. Στη συνέχεια άρχισαν να τη μαστιγώνουν ανελέητα, αλλά η ένδοξη μάρτυς του Χριστού Ιουλίττα υπομένει αγόγγυστα το μαστίγωμα και αντλεί δύναμη από τον αρχηγό της πίστεώς μας, τον Ιησού Χριστό, που σταυρώθηκε για μας.
Ο τρίχρονος Κήρυκος κλαίει διαρκώς και ζητάει απεγνωσμένα τη μητέρα του, την οποία βλέπει να μαστιγώνεται αλύπητα. Ο έπαρχος παίρνει τότε στα χέρια το παιδί και προσπαθεί να το ηρεμήσει. Του λέει να αφήσει τη μητέρα του και να ζήσει ευτυχισμένο μαζί του, αφού θα του προσφέρει πολλά δώρα και θα το κάνει κληρονόμο της περιουσίας του. Το ευλογημένο νήπιο ομολογεί με παρρησία τη χριστιανική του ταυτότητα και απαντά στον έπαρχο: «Εγώ τον Χριστό μου αγαπώ», ενώ στην προσπάθειά του να γλιτώσει από αυτόν, δίνει μία κλωτσιά στην κοιλιά του ειδωλολάτρη επάρχου. Τότε εκείνος εξαγριώθηκε τόσο πολύ, ώστε πέταξε το παιδί με μανία και αγριότητα στα μαρμάρινα σκαλοπάτια, με αποτέλεσμα να συντριβεί το μικρό σώμα και το κεφάλι του νηπίου. Το αγνό αίμα του γέμισε τα σκαλοπάτια, αλλά αγίασε τη μαρτυρική γη της Ταρσού, ενώ η ψυχή του μικρόσωμου αθλητή της πίστεως γέμισε τον ουρανό με άφθαστη αγαλλίαση. Η θαρραλέα μητέρα παρακολουθεί με πόνο και θλίψη τα γεγονότα, αλλά ευφραίνεται, γιατί ο μονάκριβος γιος της αξιώθηκε του μαρτυρίου και από εδώ και στο εξής θα χαίρεται μέσα στην ομορφιά του Παραδείσου. Μετά τον ακαριαίο θάνατο του Κηρύκου η καλλιμάρτυς του Χριστού Ιουλίττα υποβάλλεται σε νέα βασανιστήρια, αλλά και πάλι υπομένει καρτερικά και προσεύχεται για τη συγχώρηση των βασανιστών της. Η επιμονή της στην αγάπη του Χριστού εξοργίζει τόσο πολύ τον ειδωλολάτρη έπαρχο, ώστε αποφασίζει να την οδηγήσει στον τόπο της εκτελέσεως και να την αποκεφαλίσει. Της έβαλαν μάλιστα και χαλινάρι στο στόμα και την οδήγησαν με τη βία στον τόπο, όπου θα αποκεφαλιζόταν. Η Αγία ζητά από τους δημίους της πριν το επίγειο τέλος της να προσευχηθεί στον Πανάγαθο Θεό, ο οποίος την αξίωσε και εκείνη και τον γιο της να εισέλθουν με τον στέφανο του μαρτυρίου στην αιώνια χαρά του Παραδείσου και να συναριθμηθούν στη χορεία των ενδόξων μαρτύρων της πίστεως μας.
Μετά τον αποκεφαλισμό της το ιερό λείψανο της Αγίας ρίχθηκε στον τόπο, όπου βρισκόταν το λείψανο και του τρίχρονου γιου της, του Κηρύκου. Την επόμενη νύχτα οι δύο υπηρέτριες ήρθαν και παρέλαβαν κρυφά τα ιερά λείψανα και τα τοποθέτησαν σε σπήλαιο έξω από την πόλη της Ταρσού. Μετά τους διωγμούς η μία υπηρέτρια αποκάλυψε τα ιερά λείψανα των ενδόξων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης, τα οποία σήμερα είναι τεθησαυρισμένα σε διάφορες ιερές μονές, όπως στην ιερά μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους, όπου φυλάσσεται η κάρα του Αγίου Κηρύκου και στην ιερά μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους, όπου φυλάσσεται τμήμα της αριστερής χειρός και του δεξιού ποδός του τρίχρονου νηπίου.
Το όνομα του Αγίου Κηρύκου φέρουν η πρωτεύουσα του ακριτικού νησιού της Ικαρίας, που κοσμείται με ομώνυμο περικαλλή ιερό ναό και χωριό της Ζακύνθου, όπου στις 15 Ιουλίου, την ημέρα δηλαδή της μνήμης των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης, τελείται παραδοσιακό πανηγύρι στην πλατεία του χωριού. Το 1968 ιδρύθηκε επίσης στην περιοχή του Σιδηροκάστρου Σερρών ιερά μονή επ’ ονόματι των δύο ενδόξων και αθλοφόρων Αγίων, οι οποίοι προσφέρουν σε όλους εμάς ένα λαμπρό και φωτεινό παράδειγμα φλογερής πίστης, καρτερικής υπομονής και αγωνιστικού φρονήματος.
Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Εκπαιδευτικός ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ζουμή Γεωργίου, Πρωτοπρεσβυτέρου, Βίος και Ακολουθία των Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης, Έδεσσα 2002.
Ἀπολυτίκιον Ποίημα Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου ς’.
Ἦχος δ’
Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ
Ἡ λογικὴ Χριστοῦ ἀμνάς, Ἰουλίττα, σὺν τριετεῖ ἀμνῷ αὐτῆς τῷ Κηρύκῳ, δικαστικοῦ πρὸ βήματος παρέστησαν, εὐθαρσῶς κηρύττοντες, τὴν Χριστώνυμον κλήσιν, οὐδόλως ἐπτοήθησαν ἀπειλὰς τῶν τυράννων, καὶ στεφηφόροι νῦν ἐν οὐρανοῖς, ἀγγαλιῶνται Χριστῷ παριστάμενοι.
Ο άγιος Κήρυκος ο νηπιομάρτυς
και η μητέρα του αγία Ιουλίττα-Εορτάζουν σήμερα
Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού
Μάρτυρες της Εκκλησίας μας ανάδειξαν όλες οι ηλικίες. Νέοι, ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες στολίζουν σαν πολύτιμοι λίθοι τα μαρτυρολόγιά της. Μια από τις κατηγορίες των Μαρτύρων μας είναι οι Παιδομάρτυρες, όπου σ’ αυτή συγκαταλέγονται τα ηρωικά βλαστάρια των Χριστιανών γονέων. Είναι τα πολυάριθμα παιδιά, ακόμα και νήπια, τα οποία μαρτύρησαν για την πίστη τους στο Χριστό. Ένα από αυτά υπήρξε ο τρίχρονος άγιος Κήρυκος, ο οποίος έδωσε τη σύντομη ζωή του για την πίστη του στο Χριστό, μαζί με την ηρωική χριστιανή μητέρα του Ιουλίττα.
Τοιχογραφία της Aγίας Ιουλίττας
στον Ιερό Ναό Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας, Βέροια
φωτογραφία: odysseus.culture.grr
Γενική άποψη του καθολικού
στον Ιερό Ναό Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας, Βέροια
φωτογραφία: www.religiousgreece.gr
Λεπτομέρεια από την τοιχογραφία των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας
στο Τέμπλο τού Ιερού Ναού Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας, Βέροια
φωτογραφία: www.religiousgreece.gr
Άγνωστος παραμένει ο αγιογράφος
τού Ιερού Ναού τών Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας.
Τα ελάχιστα ορατά δείγματα της αρχικής φάσης
δείχνουν ότι ο ναός τοιχογραφήθηκε στο 14ο και 15ο αιώνα
από πολύ καλό χέρι της εποχής.
Мч. Иулитта.
Фреска. Около 1350 года.
Церковь Христа Пантократора.
Дечани. Сербия (Косово).
Αγία Μάρτυς Ιουλίτα.
Τοιχογραφία (fresco0 περίπου το έτος 1350 μ.Χ.
στον Ιερό Ναό τού Χριστού Παντοκράτορα.
στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία
Святые мученики Кирик и Иулитта.
Фреска в Успенском храме монастыря Пива.
Черногория. Фото: иером Игнатий (Шестаков)
Οι Άγιοι Μάρτυρες Κήρυκος και Ιουλίττα
Τοιχογραφία (fresco) μεταξύ τών ετών 1604 – 1606 μ.Χ.
στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως τής Θεοτόκου
τής Ιεράς Μονής Piva. Μαυροβούνιο.
Φωτογραφία: Ιερομόναχος Ιγνάτιος (Shestakov)
Η αγία Ιουλίττα καταγόταν από τα μέρη του Ικονίου της Μ. Ασίας. Έμεινε σε νεαρή ηλικία χήρα και είχε αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα του νηπίου της, που ονομαζόταν Κήρυκος. Τον μεγάλωνε με ευσέβεια και φόβο Θεού. και μαζί με τη στοργή και την αγάπη της έβαζε στην άγουρη ψυχή του νηπίου της την πίστη στον αληθινό Θεό και εκείνο χαριτωμένο, ρουφούσε σαν το καθαρό σφουγγάρι τις υπέροχες μητρικές νουθεσίες.
Ζούσαν στα χρόνια που βασίλευε ο θρησκομανής και φανατικός ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός (285-305) ο οποίος είχε κηρύξει το φοβερότερο διωγμό κατά των Χριστιανών. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία και ιδιαίτερα οι μάντεις, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην κήρυξη του διωγμού αυτού. Έβλεπαν με θλίψη και ανησυχία οι ιερείς των ειδώλων ότι ερήμωναν τα ειδωλολατρικά «ιερά» εξαιτίας της ραγδαίας εγκατάλειψης των πιστών της αρχαίας θρησκείας και την μεταστροφή τους στη νέα ακμάζουσα χριστιανική πίστη. Αυτό σήμαινε απώλεια τεράστιων προσόδων. Ας μη λησμονούμε πως οι ιερείς στην αρχαία εποχή ήταν οι πλουσιότεροι άνθρωποι, αφού τα «ιερά» της αρχαίας θρησκείας ήταν κατά κανόνα ιδιωτικά. Κυρίως αντέδρασαν τα μαντεία, στα οποία διαδραματίζονταν, όπως είναι γνωστό, απίστευτες καταστάσεις σκοταδισμού, δεισιδαιμονίας και απάτης.
Мчч. Кирик и Иулитта.
Икона. Византия. XV век. 39,5 х 33,5. Протат (Афон).
Οι Άγιοι Μάρτυρες Κήρυκος και Ιουλίττα
Εικὀνα βυζαντινή τού 15ου αιὠνα μ.Χ.
Καθολικο τού Πρωτάτου. Καρυές. Άγιον Όρος
Мученик Кирик и Иулитта Тарсийские
Οι Άγιοι Μάρτυρες Κήρυκος και Ιουλίττα
Οι ιερείς – μάντεις των διαβόητων μαντείων της Μ. Ασίας, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνα, διαμήνυσαν στο θρησκόληπτο αυτοκράτορα πως οι «θεοί» ήταν «θυμωμένοι», διότι το κράτος ανέχονταν την ύπαρξη των «άθεων», δηλαδή των Χριστιανών (έτσι τους αποκαλούσαν οι ειδωλολάτρες), οι οποίοι δεν θυσίαζαν και δεν τους λάτρευαν, και γι’ αυτό δεν ήταν ευμενείς προς αυτό. Τον έπεισαν λοιπόν να αρχίσει τους διωγμούς, οι οποίοι είχαν εξελιχτεί σε πραγματική γενοκτονία για τους Χριστιανούς. Χιλιάδες Χριστιανοί, όλων των κοινωνικών τάξεων και ηλικιών οδηγούνταν σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να αναγκαστούν να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στους ανύπαρκτους και ανήθικους ειδωλολατρικούς «θεούς». Όσοι αρνούνταν οδηγούνταν στο θάνατο.
Το Ικόνιο, που ζούσε η αγία Ιουλίττα, βρισκόταν πολύ κοντά στην Νικομήδεια, όπου είχε την έδρα του ο Διοκλητιανός και κινδύνευε περισσότερο να αποκαλυφτεί η πίστη της και να συλληφθεί. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, έφυγε με τον μικρό τριετή Κήρυκο από το Ικόνιο για τη Σελεύκεια και αργότερα στην Ταρσό της Κιλικίας. Αλλά όμως και εκεί συνελήφθηκε από τον τοπικό φανατικό ειδωλολάτρη έπαρχο και οδηγήθηκε σε βασανιστικές ανακρίσεις και πιέσεις να αρνηθεί την πίστη της, έχοντας μαζί της και τον Κήρυκο. Η αγία Ιουλίττα ομολόγησε με θαυμαστό θάρρος και παρρησία την πίστη της στο Χριστό και χαρακτήρισε τους ειδωλολατρικούς «θεούς», στους οποίους την πίεζαν να θυσιάσει, ανύπαρκτους, αισχρούς και κακούς, όπως τους παρουσίαζαν οι μυθολογικές διηγήσεις και οι διδασκαλίες των ιερέων τους. Ο μικρός Κήρυκος στεκόταν δίπλα στη μητέρα του, ατάραχος και ομολογούσε και αυτός ταυτόχρονα την πίστη του ψελλίζοντας συνεχώς και με όλη τη δύναμη της ψυχούλας του το όνομα του Χριστού.
Мученики Кирик и Улита.
русской иконы Начало 20 века
Музее им.А.Рублева
Οι Άγιοι Μάρτυρες Κήρυκος και Ιουλίττα
Εικὀνα ρωσική πρό τού έτους 1917 μ.Χ.
στό Κεντρικό Μουσείο Παλαιάς ρωσικής Τέχνης καί Πολιτισμού
του Ονόματος Αντρέι Ρουμπλόφ. Μόσχα
Ο θηριώδης έπαρχος απειλώντας προέτρεπε την αγία Ιουλίττα να αρνηθεί το Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα. Ο μικρός Κήρυκος κατάλαβε ότι απειλούνταν η ζωή της μητέρας του και γι’ αυτό πήγε κοντά στον έπαρχο και του κλώτσησε ελαφρά το πόδι. Τότε ο οργισμένος έπαρχος άρπαξε το παιδί και το εκσφενδόνισε με όλη τη δύναμή του από τη σκάλα του βήματος. Ο Κήρυκος κύλησε με ορμή στα σκαλοπάτια, τραυματίστηκε βαριά και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.
Η τραγική μητέρα δοκίμασε μεγάλο πόνο στην ψυχή της για τον μαρτυρικό θάνατο του σπλάχνου της, από την ειδωλολατρική θηριωδία. Όμως μια πρωτοφανής γαλήνη την κυρίευσε, όταν σκέφτηκε ότι την αξίωσε ο Θεός να γίνει μητέρα Μάρτυρα. Το θεώρησε ύψιστη ευλογία, χάρη και ευεργεσία από το Χριστό, που για χάρη Του και αυτή βρισκόταν να απολογείται για την πίστη της σ’ Αυτόν. Δεν έχασε την ψυχραιμία της και με ήρεμο και ειρηνικό τρόπο συνέχιζε να ομολογεί τη χριστιανική της πίστη. Παράλληλα ήλεγξε την άνανδρη πράξη του επάρχου, ο οποίος ξέσπασε την οργή του και τον φανατισμό του στο άκακο νήπιο. Ακούγοντας όλα αυτά διέταξε να τη βασανίσουν φρικτά και στο τέλος να την αποκεφαλίσουν.
Мучение свв.. Кирик и Иулитта Тарсийские,.
. Фреска. 1547 г.
Афон (Дионисиат).
Тзортзи (Зорзис) Фука
Μαρτύριο Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης,
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή Διονυσίου. Αγιον Όρος
έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Fuca.
Кирик и Иулитта Тарсийские, мч. (15 июля)
Менологий 14 – 17 июля
Византия. Греция; XIV в.; памятник:
Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.;
местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека
(Bodleian Library)
Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης,
Μηνολόγιο 14 – 17, Ιουλίου.
Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ.
Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη.
Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)
Усекновение главы мц. Иулите
Αποκεφαλισμός Αγίας Μάρτυρος Ιουλίττης
Αφού υπέστη απίστευτης αγριότητας και απανθρωπιάς βασανιστήρια, οδηγήθηκε στον τόπο της εκτελέσεως και ο δήμιος της έκοψε το κεφάλι. Η αγία της ψυχή φτερούγησε στα ουράνια, κάτω από το θρόνο του Θεού, για να συναντήσει το ηρωικό βλαστάρι της, για να ζουν αιώνια μαζί και να συμβασιλεύουν με το Χριστό. Η ιερή μνήμη τους τιμάται στις 15 Ιουλίου.
Η εποχή των διωγμών είναι αναμφίβολα η ηρωικότερη εποχή για την Εκκλησία μας. Ουδεμία άλλη θρησκευτική πίστη ή φιλοσοφία ή ιδέα διώχτηκε όπως η χριστιανική πίστη. Με τους μετριότερους υπολογισμούς, στα τριακόσια πρωτοχριστιανικά χρόνια, έδωσαν τη ζωή τους για το Χριστό περισσότεροι από έντεκα εκατομμύρια Μάρτυρες. Ανάμεσα σε αυτούς και ένα μεγάλο νέφος ηρωικών μητέρων, παιδιών και νηπίων, όπως η αγία Ιουλίττα και ο άγιος Κήρυκος.
Ιερά Λείψανα
Μία ωλένη με σάρκα της Αγίας Ιουλίττας βρίσκεται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ιουλίττας βρίσκονται στις Μονές Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους, Παλαιοκαστρίτσης Κερκύρας και Κύκκου Κύπρου.
Μέρος της Κάρας του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους.
Μέρος της Κάρας του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Ρουσανου Μετεώρων σε αργυρη λειψανοθήκη του 1744.
Μέρος της δεξιάς του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Ξενοφώντος Αγίου Όρους.
Μια αδιάφθορος παλάμη του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Μετεώρου.
Μέρος της αριστεράς χειρός και του δεξιού ποδός του Αγίου Κηρύκου βρίσκονται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους.
Μέρος ποδός του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους.
Μια κερκίδα του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας.
Μέρος της δεξιάς και ένα τεμάχιο του Αγίου Κηρύκου βρίσκονται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κηρύκου βρίσκονται στις Μονές Οσίου Διονυσίου Λιτοχώρου Ολύμπου, Σταγιάδων Καλαμπάκας, Δουσίκου Τρικάλων, Ασωμάτων Πετράκη Αθηνών, Οσίου Θεοδοσίου Αργους και Κύκκου Κύπρου και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ἑλλήνων Βενετίας.
Αποθησαυρίζονται στην ομώνυμη ιερά Μονή των Αγίων Κυρήκου και Ιουλίτας στο Σιδηρόκαστρο Σερρών και πρόκειται για λείψανα από το αριστερό χέρι του Αγίου Κηρύκου και μέρος της Τιμίας Κάρας της μητέρας του, Αγίας Ιουλίτας.
Ιερά Μονή Ἰβήρων Αγίου Όρους
Άγια λείψανα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Μάρτυρος Ευστρατίου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Μοδέστου, της Οσίας Μελάνης, του Αγίου Μηνά Καλλικέλαδου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, της Αγίας Κυριακής, του Αγίου Μάρτυρος Προκοπίου, του Αγίου Μάρτυρος Ιγνατίου, του Αγίου Μάρτυρος Ευθυμίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Μοδέστου, του Αγίου Μερκουρίου, του Αγίου ΜΙχαήλ Συνάδων, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Αρτεμίου, του Αγίου Παντελεήμονος, του Αγίου Κηρύκου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Φωτίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.ά.
Λειψανοθήκες της Ιεράς Mονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους που περιέχουν:
το αριστερό και άφθαρτο χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής,
λείψανο της Αγίας Ευδοξίας της Οσιομάρτυρος,
λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας,
το ποδαράκι του τρίχρονου Αγίου Μάρτυρος Κηρύκου,
Λειψανοθήκη της Ιεράς μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους που περιέχει:
τεμάχιο Τιμίου Ξύλου,
το αριστερό και άφθαρτο χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής,
το ποδαράκι του τρίχρονου Αγίου Μάρτυρος Κηρύκου,
Λείψανο του Αγίου Κηρύκου στην Μονή Διονυσίου
Στην Ιερα Μονη Τιμίου Προδρόμου Νικήσιανης Καβάλας φυλλάσονται λείψανα πολλών αγίων όπως:
Τμήμα της κάρας του Αγίου Κηρύκου.
Χέρι τού νηπιομάρτυρα Κηρύκου
αποθησαυρίζεται στη Νέα Μονή Χίου.
φωτογραφία του π. Ν.Κ, πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr
Πόδι τού νηπιομάρτυρα Κηρύκου
αποθησαυρίζεται στη Νέα Μονή Χίου.
φωτογραφία του π. Ν.Κ, πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr
частицы мощей этих святых.
В Обыденском храме хранятся
Αποτμήματα Ιερών Λειψάνων
Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης,
στον Ιερό Ναό τού Προφήτη Ηλία
που βρίσκεται στο 2ο Obydenskiy λωρίδα , 6. Μόσχα
Ковчег с частицами
мощей святых мучеников Кирика и Иулитты
Константино-Еленинский женский монастырь
/ Санкт-Петербургск
Λειψανοθήκη μέ αποτμήματα τών Ιερών λειψάνων
Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης,
στήν Ιερά Μονή Κωνσταντίνου καί Ελένης
Μητρόπολη Αγίας Πετρούπολης,
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΝΤΣΑ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ VYBORGSKY, ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ PERVOMAISKOE, ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΛΕΝΙΝΣΚΟΕ, SOVETSKAYA ULITSA, 44
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἡ καλλιμάρτυς τοῦ Χρίστου Ἰουλίττα, σὺν τριετεῖ ἀμνῶ αὐτῆς τῷ Κηρύκῳ, δικαστοὺ πρὸ βήματος παρέστησαν φαιδρῶς, εὔτολμοι κηρύττοντες. τὴν χριστώνυμον κλῆσιν, ἄμφω μὴ πτοούμενοι, ἀπειλᾶς τῶν τυρράνων καὶ στεφηφόροι νῦν ἐν οὐρανοίς, ἀγαλλιώνται. Χριστῷ παριστάμενοι.
Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’
Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον
Φιλομάρτυρες δεῦτε τοὺς νοητούς, μαργαρίτας Κυρίου καὶ ἀθλητάς, Κήρυκον ὑμνήσωμεν, καὶ τὴν τούτου μητέρα· τῇ τριετεῖ γὰρ τοῦτον ἐκθρέψασα γάλακτι, τῷ Θεῷ θυσίαν, προσήγαγεν ἄμωμον· ὅθεν καὶ τῆς νίκης, σὺν αὐτῷ τοὺς στεφάνους, ἐδέξατο ἄνωθεν, καὶ Χριστῷ συναγάλλονται, πρὸς οὓς πίστει βοήσωμεν· Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’
Ἐπεφάνης σήμερον
Ἐν ἀγκάλαις φέρουσα, ἡ χριστομάρτυς, Ἰουλίττα Κήρυκον, ἐν τῷ σταδίῳ μητρικῶς, ἀγαλλομένη ἐκραύγαζε· Σὺ τῶν Μαρτύρων, Χριστὲ τὸ κραταίωμα.
Ὁ Οἶκος
Τὸν νοῦν μου φώτισον, Χριστὲ φωτὶ τῶν ἐντολῶν σου, ὅπως ἐπαξίως ἐξισχύσω ὑμνῆσαι τοὺς Ἁγίους σου, καὶ τοὺς ἀγῶνας ἐξειπεῖν· Ποία δὲ γλῶσσα ἐκλαλῆσαι δυνήσεται τοὺς ἄθλους, οὓς ὑπέμειναν, καὶ τὰ ἔπαθλα; Διὸ οὖν σοι προσπίπτω φιλάνθρωπε· Ἄνεσιν παράσχου τῇ ἀθλίᾳ νῦν ψυχῇ μου, δωρούμενός μοι καιρὸν μετανοίας· εἰς τοῦτο γὰρ ἑκὼν ἔλαβες σάρκα, ἵνα πάντας πρὸς ζωὴν ἐπαναγάγῃς, ἧς οἱ Ἀθληταὶ τυχόντες, ἀπαύστως μέλπουσι· Σὺ τῶν μαρτύρων Χριστὲ τὸ κραταίωμα.
Ἐξαποστειλάριον
Ἐν πνεύματι τῷ Ἱερῷ
Τὴν ἡλικίαν ἀτελής, ἐν φρονήσει τελείᾳ, ὑπῆρξας θαυμαστότατα, Κήρυκε Ἀθλοφόρε, σὺν μητρί τε γαλουχῷ, Ἰουλίττῃ ἤρασθε, τὸ τῆς ἀθλήσεως στέφος, μετὰ πάντων Ἁγίων, ὧν ταῖς πρεσβείαις καὶ ἡμεῖς, τύχοιμεν τοῦ ἐλέους.
Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ (Τούπταλο)
Βίοι των Αγίων
Τα πάθη των αγίων μαρτύρων Κυρικού και Ιουλίττης
Εορτάζεται στις 15 Ιουλίου
Στην πόλη Ικόνιο, στην περιοχή της Λυκαονίας, ζούσε μια νεαρή γυναίκα ευγενούς καταγωγής, καταγόμενη από τη γενιά των πρώην Ρωμαίων αυτοκρατόρων, ονόματι Ιουλίττα, Χριστιανή στην πίστη. Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα σε νόμιμο γάμο , έμεινε χήρα αφού γέννησε ένα αγόρι. Βάπτισε το βρέφος και το ονόμασε Κύρικο. Εκείνη την εποχή, ο ασεβής Διοκλητιανός , κρατώντας το σκήπτρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ξεκίνησε έναν σκληρό διωγμό των Χριστιανών σε όλες τις χώρες που υπάγονταν σε αυτόν. Ο Κόμης Δομετιανός διορίστηκε από τον Διοκλητιανό κυβερνήτης της περιοχής της Λυκαονίας. Ήταν ένας αυστηρός και απάνθρωπος άνθρωπος, κτηνώδης στη φύση, που χαιρόταν για την χύση χριστιανικού αίματος. Φτάνοντας στο Ικόνιο, ο Δομετιανός άρχισε να βασανίζει με μανία τους πιστούς στον Χριστό και να αναζητά με ζήλο όσους ήταν κρυφά προσκολλημένοι στον Χριστιανισμό. Η πιστή δούλη του Χριστού Ιουλίττα, βλέποντας αυτό και γνωρίζοντας ότι με την ευσέβειά της ήταν αδύνατο να κρυφτεί από τους βασανιστές της, αποφάσισε να φύγει, γιατί φοβόταν ότι δεν θα άντεχε τα σκληρά βασανιστήρια και θα απαρνούνταν τον Χριστό. Έτσι, άφησε όλα τα πολλά υπάρχοντά της, το σπίτι της, τους συγγενείς της, τους δούλους της, όλες τις απολαύσεις αυτού του κόσμου, τη δόξα και την ηδονή, για την αγάπη του Χριστού. Παίρνοντας τον τρίχρονο γιο της, τον Κύρικο, και δύο πιστούς δούλους, έφυγε από την πόλη του Ικονίου τη νύχτα και ξεκίνησε ένα ταξίδι, θυμούμενη την Αγία Γραφή: «Εδώ δεν έχουμε μόνιμη πόλη, αλλά ζητούμε την ερχόμενη» ( Εβραίους 13:14 ).
Ήρθε στη Σελεύκεια το 4680 ως περιπλανώμενη και ζητιάνα, κρύβοντας την ευγενή της θέση, αλλά και εδώ βρήκε τον ίδιο διωγμό των Χριστιανών, γιατί κάποιος Αλέξανδρος, που είχε δεχτεί εντολή από τον βασιλιά, ήρθε στη Σελεύκεια και σκότωσε ανελέητα όλους όσους ομολογούσαν το όνομα του Ιησού Χριστού. Η ευλογημένη Ιουλίττα, θυμούμενη επίσης τα γραμμένα: «Δώστε τόπο στην οργή», δηλαδή φύγετε από την οργή , και επίσης: «Όταν σας διώκουν σε μια πόλη, φύγετε σε άλλη» ( Ματθαίος 10:23 ), έφυγε από τη Σελεύκεια και πήγε στην Ταρσό, μια πόλη στην Κιλικία, και έζησε εκεί ανάμεσα στους φτωχούς. Λίγο καιρό αργότερα, ο ίδιος διοικητής, ο Αλέξανδρος, ήρθε στην Ταρσό το 4682 για να βασανίσει Χριστιανούς. Η Αγία Ιουλίττα αναγνωρίστηκε από μερικούς και αναφέρθηκε στον διοικητή. Ο τελευταίος διέταξε αμέσως να την φέρουν, και ο ίδιος κάθισε στο βήμα της κρίσης που ήταν ανοιχτό στον λαό. Όταν οι στρατιώτες συνέλαβαν αυτήν και τον γιο της, και οι δύο σκλάβοι της τράπηκαν σε φυγή. Την παρακολουθούσαν από μακριά, ελπίζοντας να δουν τα βάσανα και τον θάνατό της. Η μάρτυρας οδηγήθηκε ενώπιον του διοικητή, κρατώντας στην αγκαλιά της το τρίχρονο παιδί, τον Άγιο Κύρικο. Όταν ρωτήθηκε από τον διοικητή για το όνομά της, την οικογένειά της και την πατρίδα της, ομολόγησε με θάρρος το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και δήλωσε Χριστιανή:
«Το όνομά μου», είπε, «η καταγωγή μου και η πατρίδα μου είναι η Ουράνια Βασιλεία του Χριστού μου!»
Ο διοικητής, εξοργισμένος, διέταξε να πάρουν το αγόρι από κοντά της, να το γδυσουν και να το χτυπήσουν ανελέητα με σκληρά λουριά. Καθώς χτυπούσαν τον μάρτυρα, το παιδί, βλέποντάς το, έκλαιγε και αποσπόταν από τα χέρια εκείνων που το κρατούσαν, θέλοντας να πάει στη μητέρα του. Ο διοικητής, βλέποντας την ομορφιά του παιδιού, διέταξε να του το φέρουν, έπειτα, παίρνοντάς το, το έβαλε στην αγκαλιά του και άρχισε να το παρηγορεί, μήπως κλάψει. Χάιδεψε το κεφάλι του, το φίλησε και του είπε κάθε είδους τρυφερά λόγια. Αλλά το παιδί αντιστάθηκε, αποσπάστηκε από τα χέρια του, γύρισε το κεφάλι του μακριά από τον διοικητή, αρνούμενο να το χαϊδέψουν ή να το φιλήσουν τα βρώμικα χείλη του. Το παιδί συνέχισε να κοιτάζει τη μητέρα του, που την χτυπούσαν, και έκλαιγε και έκλαιγε:
– Είμαι Χριστιανός! Αφήστε με να πάω στη μητέρα μου!
Αποσπώντας τα χέρια του από τον αρχηγό, γρατζούνισε το πρόσωπό του με τα νύχια του. Τότε ο αρχηγός ξέσπασε σε έξαλλη κατάσταση, πέταξε το παιδί στο πάτωμα και το κλώτσησε στα πλευρά, ρίχνοντάς το από την ψηλή του θέση. Το παιδί, πέφτοντας από τα πέτρινα σκαλιά και χτυπώντας το κεφάλι του στις αιχμηρές γωνίες, κάλυψε ολόκληρη την περιοχή με το αίμα του και παρέδωσε την αγία και άμωμη ψυχή του στα χέρια του Θεού. Έτσι στέφθηκε με μαρτύριο ο άγιος νέος Κιρίκ.
Η μητέρα του, η ευλογημένη Ιουλίττα, βασανισμένη σκληρά και επί μακρόν, υποφέροντας σαν να βρισκόταν στο σώμα κάποιου άλλου και σαν άψυχη κολόνα χωρίς να νιώθει τίποτα, δεν είπε τίποτα άλλο παρά αυτά τα λόγια:
«Είμαι Χριστιανός και δεν θα θυσιάσω σε δαίμονες!»
Όταν σταμάτησαν να την χτυπούν και την σήκωσαν από το έδαφος, είδε το αγαπημένο της παιδί ματωμένο και νεκρό μπροστά στον δικαστή. Γεμάτη χαρά, η Ιουλίττα είπε:
«Σε ευχαριστώ, Κύριε, που χάρισες στον γιο μου τέτοια χάρη ώστε να πεθάνει μαρτυρικά ενώπιόν μου για το άγιο όνομά Σου και να λάβει αμάραντο στέφανο στη δόξα Σου».
Μετά από αυτό, ο διοικητής διέταξε να την κρεμάσουν και να ξύσουν το σώμα της με σιδερένια δόντια. Στη συνέχεια, παίρνοντας βραστή ρητίνη από ένα καζάνι, διέταξε να την χύσουν πάνω στις πληγές. Ενώ η Αγία Ιουλίττα βασανιζόταν με αυτόν τον τρόπο, ο κήρυκας φώναξε:
– Λάτρεψε τον εαυτό σου, Ιουλίττα, λάτρεψε τη νεότητά σου και λάτρεψε τους θεούς, για να ελευθερωθείς από τα βασανιστήρια και να μην πεθάνεις με σκληρό θάνατο όπως ο γιος σου.
Ο μάρτυρας απάντησε:
«Δεν θα προσκυνήσω δαίμονες και κουφά και άλαλα είδωλά τους. Προσκυνώ τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, τον μονογενή Υιό του Θεού, διαμέσου του οποίου ο ουράνιος Πατήρ εποίησε τα πάντα ( Κολ. 1:12-16 ), και αγωνίζομαι να έρθω στον υιό μου, για να γίνω άξιος της Βασιλείας των Ουρανών μαζί του». Βλέποντας την ανυπέρβλητη υπομονή και το μεγάλο θάρρος της μάρτυρος, ο ηγεμόνας την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό με σπαθί. Οι υπηρέτες την πήραν και την οδήγησαν έξω από την πόλη στον τόπο όπου εκτελούνταν οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Η αγία περπάτησε σαν να βρισκόταν σε γαμήλιο στέμμα. Φτάνοντας εκεί, ζήτησε λίγο χρόνο για προσευχή και στη συνέχεια, γονατίζοντας, προσευχήθηκε:
– Σε ευχαριστώ, Κύριε Θεέ μου Ιησού Χριστέ, ότι κάλεσες τον γιο μου πριν από μένα, τον αξιοποίησες να υποφέρει για το άγιο όνομά Σου, και αυτόν, αφού εγκατέλειψε τη μάταιη ζωή με τους αγίους· δέξου με και εμένα, τον ανάξιο δούλο Σου, και αξιώσέ με να λάβω χάρη ενώπιόν Σου – να αριθμηθώ μεταξύ των φρονίμων παρθένων (πρβλ. Ματθ. 25:1-13 ), εισερχόμενος στον άφθαρτο νυμφώνα Σου, για να ευλογήσει το πνεύμα μου Σε, τον Δημιουργό μου, τον άαρχο Πατέρα Σου και το συναιώνιο Πνεύμα Σου στους αιώνες, αμήν.
Αφού η Αγία Ιουλίττα προσευχήθηκε έτσι, ο δήμιος, ακονίζοντας το σπαθί του, χτύπησε τον λαιμό της και έκοψε το σεβάσμιο κεφάλι της, αφήνοντας το σώμα εκεί άταφο, για να το καταβροχθίσουν σκύλοι και άγρια θηρία. Ομοίως, αφού έσυρε το σώμα του Αγίου Κυρικού έξω από την πόλη, το πέταξε δίπλα στο σώμα της μητέρας του και έφυγε. Όταν έπεσε η νύχτα, έφτασαν οι δύο προαναφερθείσες σκλάβες, πήραν τα σώματα της κυρίας τους και του γιου της, τα μετέφεραν μακριά και τα έθαψαν στη γη. Μία από αυτές τις σκλάβες έζησε μέχρι τις ημέρες του Μεγάλου Κωνσταντίνου (4683) , του πρώτου Χριστιανού αυτοκράτορα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οποίου η αλήθεια έλαμψε και η Εκκλησία του Θεού, με τη χάρη του Χριστού, κυριάρχησε. Τότε η σκλάβα έδειξε στους πιστούς Χριστιανούς τον τόπο όπου ήταν θαμμένα τα πολύτιμα λείψανα των αγίων μαρτύρων Κυρικού και Ιουλίττας και διηγήθηκε τα βάσανά τους. Τα ιερά λείψανά τους ανασύρθηκαν από τα βάθη της γης, άφθαρτα, γεμάτα ευωδία και φέρνοντας θεραπεία στους αρρώστους. Τα παθήματά τους καταγράφηκαν στη μνήμη και τιμή των αγίων μαρτύρων, προς όφελος των πιστών και προς δόξα του Χριστού του Θεού μας, δοξασμένου για πάντα μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα . 4684 Αμήν.
Κοντάκιον, Ήχος 4:
Κρατώντας στην αγκαλιά της την Χριστομάρτυρα Ιουλίττα Κίρικα, χαιρόταν με θάρρος κατά τη διάρκεια του αγώνα της και φώναζε: «Ο Χριστός είναι ο έπαινος των μαρτύρων».
* * *
Σημειώσεις
4678 Το Ικόνιο είναι μια πόλη σε μια ψηλή, εύφορη πεδιάδα στη Μικρά Ασία, στους πρόποδες του όρους Ταύρου, όχι μακριά από τα Λύστρα και τη Δέρβη. Το Ικόνιο ήταν κάποτε η πρωτεύουσα των πόλεων της Λυκαονίας. Στην ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας, το Ικόνιο είναι αξιοσημείωτο για τις επισκέψεις του Αποστόλου Παύλου κατά τη διάρκεια των ιεραποστολικών του ταξιδιών ( Πράξεις 13:51, 14:1–3 , Β’ Τιμ. 3:11 ). Στη συνέχεια, ιδρύθηκε εδώ μια επισκοπή και από το 451 και μετά, οι επίσκοποι του Ικονίου ονομάζονταν μητροπολίτες της επαρχίας της Λυκαονίας.
4679 Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού (284–305), εκδόθηκαν τέσσερα διατάγματα κατά των Χριστιανών. Το πρώτο εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 303. Αυτό το διάταγμα διέταζε την καταστροφή εκκλησιών και την καύση ιερών βιβλίων. Οι Χριστιανοί στερούνταν επίσης τα πολιτικά δικαιώματα, την προστασία του νόμου και τις θέσεις τους. Οι Χριστιανοί σκλάβοι έχαναν το δικαίωμα στην ελευθερία εάν, έχοντας το λάβει για οποιονδήποτε λόγο, παρέμεναν Χριστιανοί. Σύντομα εκδόθηκε ένα δεύτερο διάταγμα, που διέταζε τη φυλάκιση όλων των εκκλησιαστικών ηγετών και άλλων κληρικών. Έτσι, το διάταγμα αφορούσε μόνο τους κληρικούς. Οι τελευταίοι κατηγορήθηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα ως υποκινητές μιας εξέγερσης στη Συρία και την Αρμενία, η οποία, δυστυχώς για τους Χριστιανούς, ξεκίνησε αμέσως μετά το πρώτο διάταγμα. Ένα τρίτο διάταγμα ακολούθησε το ίδιο έτος, 303: όλοι οι κρατούμενοι βάσει του νέου διατάγματος διατάχθηκαν να αναγκαστούν να προσφέρουν θυσίες υπό την ποινή βασανιστηρίων για αντίσταση. Τέλος, το 304, εκδόθηκε το τέταρτο και τελευταίο διάταγμα, που κήρυξε καθολικό διωγμό των Χριστιανών. Αυτό το διάταγμα ήταν υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη αιματοχυσία των Χριστιανών: παρέμεινε σε ισχύ για οκτώ χρόνια, μέχρι το 311, όταν ο αυτοκράτορας Γαλέριος εξέδωσε ειδικό διάταγμα που ανακήρυσσε τον Χριστιανισμό ως επιτρεπόμενη θρησκεία. Ο διωγμός του Διοκλητιανού ήταν ο τελευταίος· σε αυτόν, ο Χριστιανισμός, μετά από σχεδόν τρεις αιώνες αγώνων, θριάμβευσε επί του παγανισμού.
4680 Η Σελεύκεια είναι μια πόλη στη Συρία, στις ακτές της Μεσογείου. Κατά πάσα πιθανότητα, ιδρύθηκε από τον Σύριο βασιλιά Σέλευκο Νικάτορα γύρω στο 300 π.Χ. Εδώ σταμάτησε ο Απόστολος Παύλος για να κηρύξει κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού και από εδώ απέπλευσε για την Κύπρο ( Πράξεις 13:4 ). Τον έκτο αιώνα μ.Χ., η πόλη καταστράφηκε.
4681 Στην πραγματικότητα, αυτό το κείμενο από την Επιστολή προς Ρωμαίους ( Ρωμ. 12:19 ) έχει διαφορετικό νόημα: «Μη εκδικείστε τον εαυτό σας, αγαπητοί», λέει ο Απόστολος, «αλλά δώστε τόπο στην οργή του Θεού».
4682 Η Ταρσός, μια πόλη στην περιοχή της Μικράς Ασίας της Κιλικίας, είναι αξιοσημείωτη επειδή ήταν η γενέτειρα του Αγίου Αποστόλου Παύλου ( Πράξεις 22:3 ). Εδώ προετοιμάστηκε επίσης να κηρύξει το Ευαγγέλιο του Χριστού και από εδώ κλήθηκε από τον Απόστολο Βαρνάβα να κηρύξει το Ευαγγέλιο ( Πράξεις 9:11, 30, 11:25 ). Επομένως, ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε νωρίς στην Ταρσό ( Πράξεις 15:23, 41 ).
4683 Αυτοκράτορας από το 324 έως το 337.
4684 Τα βάσανα των αγίων μαρτύρων Κύρικου και Ιουλίττας χρονολογούνται γύρω στο 305. Υπήρχε ένα μοναστήρι του Κύρικου στην Κωνσταντινούπολη και ένας ναός κοντά στην Ιεριχώ στην Ιουδαία, όπως μαρτυρεί ο Ιωάννης Μόσχος . Σύμφωνα με Ρώσους προσκυνητές του 12ου-15ου αιώνα, τα λείψανα του Κύρικου βρίσκονταν στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αμάτορας, επίσκοπος της Ωξέρ (388-418), έφερε μερικά από αυτά στην Ωξέρ, όπου βρισκόταν η Αντιόχεια.