Τρίτη 20 Ὀκτωβρίου 2026

 

 

 

 

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΗΓΟΥΝ ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΑΡΤΕΜΙΟΥ 

συλλεγέν παρά Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ 

( σελίδες 1251 – 1320 )

 

 

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΥ 

Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ

(σελίδες 1159 – 1212 )

 

 

 

ACTA SANCTORUM

( ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ σελίδες 854 – 885 )

 

 

 

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος

 

Мч. Артемий. Тзортзи (Зорзис) Фука. Фреска. Афон (Дионисиат). 1547 г.
Μάρτυς Αρτέμιος.Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. από τον Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους

 

Мч. Артемий. Феофан Критский и Симеон. Фреска церкви свт. Николая. Монастырь Ставроникита. Афон. 1546 год.
Mάρτυς Αρτέμιος . Τοιχογραφία (Fresco) τού 1546 μ.Χ. από τόν Θεοφάνης τον Κρήτα και Συμεών στό Παρεκκλήσίο τού Αγίου Νικολάου τής Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα Αγίου Όρους

 

 

Ὁ πάντα λαμπρὸς Ἀρτέμιος ἐν βίῳ,
Τμηθεὶς ἀπῆλθεν εἰς ὑπέρτατον κλέος.
Εἰκάδι Ἀρτέμιος πυκινόφρων αὐχένα τμήθη.

 

Βιογραφία
Ο Άγιος Αρτέμιος ήταν διακεκριμένος πολιτικός του Βυζαντίου και ευσεβέστατος χριστιανός. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τα ηθικά και πολιτικά του χαρίσματα, του έδωσε το αξίωμα του πατρικίου και τον διόρισε Δούκα και Αυγουστάλιο της Αλεξανδρείας.

Мч. Артемий. Фреска. Церковь Христа Пантократора. Дечани. Косово. Сербия. Около1350 года.
Μάρτυς Αρτέμιος.
Τοιχογραφία (Fresco) τού ἐτους περίπου 1350 μ.Χ. στην Εκκλησία τού Χριστού Παντοκράτορα στήν Ἱερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι στό Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.

 

Св. Прокопий и Артемий. Фреска от XIII в. в Жичкия манастир в Сърбия
Αγίοι Προκόπιος και Αρτέμιος.
Τοιχογραφία (Fresco) από τον13ο αιώνα μ.Χ. Ιεράς Βασιλικής Λαύρας της Ζίτσης στο Κράλιεβο (Το Κράλιεβο (Σερβικά: Краљево /Kraljevo) είναι πόλη της Σερβίας και έχει πληθυσμό 68.749 κατοίκους (2011). Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Ιμπάρ, 7 χιλιόμετρα δυτικά της συμβολής του με το δυτικό Μοράβα, ανάμεσα στα όρη Κότλενικ (749 m) στα βόρεια και Στόλοβι (1.325 m) στα νότια. Είναι διοικητικό κέντρο της περιοχής Ράσκ)

 

Το 357 μ.Χ. πηγαίνει στην Πάτρα, κατ’ εντολή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίου, γιου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, για να παραλάβει τα σεπτά λείψανα του Αγίου Ανδρέα και να τα ανακομίσει στον νεόκτιστο Ναό των Αγίων αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357 μ.Χ.).

Αγιος Αρτέμιος. Φορητή Εικόνα τού γ΄τετάρτου τού 16ου αιώνα στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους

 

св. АртемийАфон, фреска собора Протата в Карее,Мануила Панселина1290-1310
Άγιος Αρτέμιος.
Τοιχογραφία (Fresco) τού 1290-1310 μ.Χ. από τόν Μανουήλ Πανσέληνο στόν Καθεδρικό Ναό στό Πρωτάτο στις Καρυές Αγίου Όρους

 

 

 

 

Saint Artémios, église Saint-Nicolas,
Voskopojë (cliché de l’auteur)
Le peintre David, quant à lui, est originaire de Selenica
Άγιος Αρτέμιος( αριστερή εικόνα).
Τοιχογραφία (Fresco) τού 17-18 αιώνα μ.Χ.
στον Ιερό Ναό τού Αγίου Νικολάου
στήν Μοσχόπολη Κορυτσάς. Αλβανία
έργο τού Δαβίδ Σεληνιτζιώτη ο οποίος
ήταν ζωγράφος από τον Αυλώνα της Aλβανίας. Το έργο που επιτέλεσε στην αγιογράφηση εκκλησιών τον κατατάσσει μεταξύ των σπουδαιότερων αγιογράφων του 18ου αιώνα μ.Χ.

 

 

Великомученик воин Артемий Антиохийский. Икона, XVII век. Ярославль
Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος.
Εικονίδιο τού 17ου αιώνα μ.Χ.. Yaroslavl μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ρωσίας, ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα μ.Χ. και έφτασε στο απόγειό του κατά τον 17ο αιώνα μ.Χ.

 

Великомученик Артемий Антиохийский Примечание: Икона XIXв. Болгария.
Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος
Εικόνα τού 19ου αιώνα μ.Χ.. Βουλγαρία.

 

 

Κατά την διαμονή του στην Πάτρα και με την επίβλεψη του κατασκεύασε υδραγωγείο. Στρατοπεδευμένος στην περιοχή της Μονής Γηροκομείου ελεούσε και βοηθούσε πλήθος αναξιοπαθούντων και κυρίως γερόντων, γεγονός που δικαιολογεί την τοπωνυμία Γηροκομείο.

 

Минея – Октябрь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии.

Μηναῖο – Οκτώβριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας .

 

Мч. Артемий. Икона. Русь. 1497 г. 192 х 75. Икона из деисуса Успенского собора Кирилло-Белозерского монастыря. ГРМ. Спб.
Mάρτυς. Αρτέμιος. Εικονίδιο τού 1497 μ.Χ. 192 x 75 εικόνα από τη Δέηση του Καθεδρικού Ναού Κοιμήσεως τής Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Αγίου Κυρίλλου -Belozersky στήν Kirillov – μια πόλη στη Ρωσία , διοικητικό κέντρο της περιοχής Kirillov της περιοχής Vologda . Kirillovβρίσκεται στα 129 χιλιόμετρα από το περιφερειακό κέντρο της Vologda και 100 km από το πλησιέστερο σιδηροδρομικό σταθμό Τσερέποβετς .

 

Святые Евстатий, Артемий, Полиевкт. Икона (таблетка). Новгород. Конец XV в. 24 х 19. Из Софийского собора. Новгородский музей.

Άγιοι Ευστάθιος, Αρτέμιος, Πολύευκτος.
Εικονίδιο (δισκίο) τού τέλους τού 15ου αιώνα μ.Χ. Από τον Καθεδρικό Ναό τής Αγίας Σοφίας τού Νόβγκοροντ Ρωσία. Τώρα ευρίσκεται στο Μουσείο Νόβγκοροντ.

Όταν, το 363 μ.Χ., ο Αρτέμιος άκουσε ότι ο Ιουλιανός ο Παραβάτης βασάνιζε τους χριστιανούς στην Αντιόχεια, ήλθαν στα χείλη του τα λόγια του ψαλμωδού Δαβίδ προς το Θεό: «Κύριε, πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με» (Ψαλμός Ν’ (50), στ. 14). Κύριε, στήριξε με με σκέψεις σταθερές και θέληση ισχυρή, που να κυριαρχεί μέσα μου και να με κατευθύνει στην υπεράσπιση του αγαθού με θάρρος.

Πράγματι, ο Αρτέμιος, με τη δύναμη που του έδωσε ο Θεός, πήγε αμέσως στην Αντιόχεια και με παρρησία ήλεγξε ευθέως τον Ιουλιανό για τις παρανομίες του κατά των χριστιανών.

Ο Ιουλιανός, που δεν περίμενε τέτοια στάση από αξιωματούχο, τον συνέλαβε και τον μαστίγωσε αλύπητα. Έπειτα του έσπασε τα κόκαλα με πέτρες, και τελικά τον αποκεφάλισε. Το Ιερό λείψανο του Αρτεμίου παρέλαβε κάποια διακόνισσα, η Αρίστη, που το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό του προφήτου Προδρόμου.

 

Вмч. Артемий. Миниатюра Минология Василия II. Константинополь. 985 г. Ватиканская библиотека. Рим.
Μάρτυς Αρτέμιος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β ‘. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη

 

 

ΙΕΡΑ  ΛΕΙΨΑΝΑ

 

 

 

Св. мощи вмч. Артемия Антиохийского, военачальника
Απότμημα Ιερου Λειψάνου Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου στον Καθεδρικό Ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Rostov-on-Don – η μεγαλύτερη πόλη στο νότο της Ρωσίας , το διοικητικό κέντρο της περιοχής Ροστόφ και τη Νότια ομοσπονδιακή περιφέρεια . Πόλη της Στρατιωτικής Δόξας

 

Moastele Sfantului Mucenic Artemie – Dealul Patriarhiei
Απότμημα Ιερού Λειψάνου Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου
στόν Λόφο τού Πατριαρχείου τής Ρουμανίας στο Βουκουρέστι

 

Mănăstirea Căldărușani. În această raclă sunt aşezate spre închinare moaştele a treisprezece sfinţi: Sfântul Mucenic Arhidiacon Ştefan, Sfântul Dimitrie, Sfântul Pantelimon, Sfântul Artemie, Sfântul Lavru, Sfântul Petru, Sfântul Haralambie, Sfântul Elefterie, Sfântul Trifon, Sfânta Paraschiva, Sfânta Marina, Sfântul Teodosie, Sfântul Stelian. Pe lângă acestea este şi o bucăţică din lemnul Sfintei Cruci încadrată în metal.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ Caldarusani Gruiu, Judetul Ilfov, Muntenia Ρουμανίας . Η Μονή Caldarusani ευρίσκεται στην άκρη των δασών Vlasiei σε μια χερσόνησο που περιβάλλεται από την όμορφη λίμνη Caldarusani, ΡΟΥΜΑΝΙΑ
Σε αυτό το κουτί τοποθετούνται για να προσκυνήσουν τα λείψανα των δεκατριών αγίων: του Αγίου Μάρτυρος Αρχιδιακόνου Στεφάνου, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Παντελεήμονα, του Αγίου Αρτεμίου, του Αγίου Lavru, του Αγίου Πέτρου, Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Τρύφωνα, της Αγίας Παρασκευής, της Αγίας Μαρίνας, του Αγίου Θεοδοσίου, Στ Stelian. Δίπλα τους είναι ένα κομμάτι ξύλο του Σταυρού πλαισιωμένο από μέταλλο.

Ιερά Μονή Ίβήρων Αγίου Όρους. Άγια λείψανα των Αγίων Οσιομαρτύρων Ευθυμίου, Ιγνατίου και Ακακίου, του Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου, της Αγίας Πελαγίας, του Αγίου Κυπριανού, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, του Αγίου Παντελεήμονος, των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, του Αγίου Ιερομάρτυρος Μοδέστου, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Αρτεμίου, του Αγίου Παντελεήμονος, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Μάρτυρος Ευστρατίου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Μοδέστου, της Οσίας Μελάνης, του Αγίου Μηνά Καλλικέλαδου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, της Αγίας Κυριακής, του Αγίου Μάρτυρος Προκοπίου, του Αγίου Μάρτυρος Ιγνατίου, του Αγίου Μάρτυρος Ευθυμίου κ.ά.

Ιερά Μονή Ίβήρων Αγίου Όρους. Άγια λείψανα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Μάρτυρος Ευστρατίου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Μοδέστου, της Οσίας Μελάνης, του Αγίου Μηνά Καλλικέλαδου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, της Αγίας Κυριακής, του Αγίου Μάρτυρος Προκοπίου, του Αγίου Μάρτυρος Ιγνατίου, του Αγίου Μάρτυρος Ευθυμίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Μοδέστου, του Αγίου Μερκουρίου, του Αγίου ΜΙχαήλ Συνάδων, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Αρτεμίου, του Αγίου Παντελεήμονος, του Αγίου Κηρύκου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Φωτίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.ά.

 

 

Κατάλογος Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Κέντρου Ἁγιολογικῶν «Μελετῶν Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής» ………..
.26. Ἀρτεμίου Μεγαλομάρτυρος.

 

Στην Ιερα Μονη Τιμίου Προδρόμου Νικήσιανης (στην περιοχή τής Καβάλας ) φυλλάσονται λείψανα πολλών αγίων όπως: Τμήμα της παλάμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου.

 

 

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Εὐσέβειας τοῖς τρόποις καλλωπιζόμενος, ἀθλητικῆς ἀγλαΐας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, πρὸς ἀγῶνας ἀνδρικοὺς παραταξάμενος· ὅθεν ὡς λύχνος φωταυγής, τῶν θαυμάτων τὰς βολάς, ἐκλάμπεις τῇ οἰκουμένῃ, Ἀρτέμιε Ἀθλοφόρε, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον λόγον.
Εὐσεβείας ἐμπρέπων τοῖς κατορθώμασι, τῆς τῶν Μαρτύρων εὐκλείας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, ἐναθλήσας ἀνδρικῶς Μάρτυς Ἀρτέμιε· ὅθεν πηγάζων δαψιλῶς, ἰαμάτων δωρεάς, τὸ πάθος ἐντεροκήλης, ὡς συμπαθὴς θεραπεύεις, τῶν προστρεχόντων τῇ πρεσβείᾳ σου.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Τὸν στρατιώτην τοῦ Χριστοῦ τὸν ἀήττητον, καὶ καθαιρέτην τοῦ ἐχθροῦ γενναιότατον, τὸν ἐν μεγίστοις τέρασιν ἐκλάμψαντα, ἅπαντες Ἀρτέμιον, εὐφημήσωμεν πίστει· βρύει γὰρ ἰάματα, τοῖς προστρέχουσι πόθῳ, καὶ καταπαύει πάθη χαλεπά, καὶ τῶν ἐν θλίψει ἀνθρώπων προΐσταται.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὡς ἀριστέα τοῦ Σωτῆρος πολυθαύμαστον Καὶ παροχέα ἰαμάτων πλουσιόδωρον Ἀνυμνοῦμέν σε προφρόνως Μεγαλομάρτυς. Ἀλλ’ ὡς πέλων ἰατὴρ τῆς κήλης ἄριστος, Ἀσινῆ με ἐκ τῆς βλάβης ταύτης φύλαττε, Ἵνα κράζω σοι, χαίροις Μάρτυς Ἀρτέμιε.

Ἕτερον Κοντάκιον
Ἦχος β΄. Τοὺς ἀσφαλεῖς.
Τὸν εὐσεβῆ καὶ στεφηφόροv Μάρτυρα, τὸν κατ’ ἐχθρῶν νίκης ἀράμενον τρόπαια, συvελθόντες ἐπαξίως vῦν, ἐν ὑμνωδίαις εὐφημήσωμεv, Ἀρτέμιον τὸν μέγιστον ἐν Μάρτυσι, θαυμάτων τε δοτῆρα πλουσιώτατον, πρεσβεύει γὰρ Κυρίῳ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος
Τὶς τοὺς ἀγῶνας ἐξαρκέσει ἐξειπεῖν Ἀθλοφόρε, ἢ τοὺς πόνους τοὺς σούς, οὓς περ ἀνδρείως ὑπέμεινας, διὰ τῆς πίστεως τοῦ Κυρίου, καὶ τῆς χάριτος ἧς περ κατηξιώθης; οὐκ ἐξαρκεῖ διηγήσασθαι στόμα ἀνθρώπινον· σοφίαν γὰρ ἐνδεδυμένος καὶ ἀνδρείαν, τὸν πλοῦτον ἐμίσησας καὶ τὴν ἀξίαν τὴν πρόσκαιρον, στρατιώτης φανεὶς γνησιώτατος. Καὶ νῦν πρεσβεύεις Κυρίῳ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον
Δόξαν ὑπατείας ὑπεριδών, τὸ ὕπατον κλέος, ἐπορίσω τῶν ἀρετῶν, ὡς ἀνδραγαθήσας, Ἀρτέμιε ἐνδόξως· διὸ παντοίας βλάβης, ῥύου τοὺς δούλους σου.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Τὸν μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν ἰαμάτων, τὸν πολλύρρυτον ποταμόν, τῆς ἐντεροκήλης, τὸν θεῖον ἰατῆρα, Ἀρτέμιον τὸν μέγαν, ὕμνοις τιμήσωμεν.

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφραση Googl

 

Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ (Τούπταλο)
Βίοι των Αγίων

 

Άγιος Μάρτυρας Αρτέμιος
Εορτάζεται στις 20 Οκτωβρίου

 

Αρχαίοι θρύλοι μας λένε για τον άγιο μάρτυρα Αρτέμιο ότι καταγόταν από ευγενή ρωμαϊκή οικογένεια, είχε τον βαθμό του γερουσιαστή και ήταν υπεύθυνος για όλη τη βασιλική περιουσία υπό τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο.

Ο Αρτέμιος ξεκίνησε την υπηρεσία του υπό τον Μέγα Κωνσταντίνο , στον στρατό αυτού του ευσεβούς αυτοκράτορα. Όταν αυτός, μαζί με τον Κωνσταντίνο, είδε το θαυματουργό σημείο του Τιμίου Σταυρού στον ουρανό, επικυρώθηκε στη χριστιανική πίστη και έγινε πιστός υπηρέτης του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου και του οίκου του . Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου, παρέμεινε συνεχώς κοντά στον γιο του, Κωνστάντιο , ως ο στενότερος φίλος του, και ο αυτοκράτορας του ανέθεσε τα πιο τιμητικά καθήκοντα. Έτσι, όταν ο Κωνσταντίνος έμαθε από έναν επίσκοπο ότι τα σώματα των Αποστόλων Ανδρέα και Λουκά ήταν θαμμένα στην Αχαΐα , ανέθεσε στον Αρτέμιο να μεταφέρει αυτούς τους πολύτιμους θησαυρούς στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αρτέμιος, εκπληρώνοντας τη βασιλική εντολή, μετέφερε τα λείψανα των αγίων αποστόλων στην αυτοκρατορική πόλη με μεγάλη τιμή, και γι’ αυτό έλαβε από τον βασιλιά μια προαγωγή που του άξιζε απόλυτα: ο βασιλιάς τον έκανε δούκα και αυγουστάλιο της Αιγύπτου, και ο Αρτέμιος έζησε εκεί, ευχαριστώντας τον Θεό. Διαδίδοντας την τιμή και τη δόξα του ονόματος του Ιησού Χριστού, ανέτρεψε και συνέτριψε πολλά είδωλα στην Αίγυπτο.

Όταν πέθανε ο γιος του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο ασεβής αποστάτης Ιουλιανός ανέλαβε τον έλεγχο ολόκληρης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Προηγουμένως είχε κρυφά, αλλά τώρα φανερά, απαρνηθεί τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και άρχισε φανερά να λατρεύει είδωλα. Έστειλε διάταγμα σε όλες τις χώρες του βασιλείου του, τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική, διατάσσοντας να επιστραφούν στους ειδωλολάτρες οι ναοί που είχαν αφαιρεθεί από τους ειδωλολάτρες από τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διέταξε επίσης να επιστραφούν τα είδωλα σε αυτούς τους ναούς και να γίνουν θυσίες στους θεούς.

Έτσι, αυτός ο ασεβής βασιλιάς αποκατέστησε παντού τον πολυθεϊσμό, ο οποίος είχε περιέλθει υπό τον άγιο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, και υπέβαλε τους Χριστιανούς σε σκληρή καταπίεση, βασανίζοντάς τους και σκοτώνοντάς τους, λεηλατώντας τις περιουσίες τους και ξερνώντας βλασφημίες κατά του αγίου ονόματος του Ιησού Χριστού.

Για να ταπεινώσει τον Χριστιανισμό, ο ασεβής Ιουλιανός πήρε από τη λειψανοθήκη τα οστά του αγίου προφήτη Ελισσαιέ και τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή —εκτός από την σεβάσμια κεφαλή και το δεξί του χέρι, που βρίσκονταν στη Σεβάστεια— και τα ανακάτεψε με οστά ζώων και ασεβών ανθρώπων, τα έκαψε και σκόρπισε τις στάχτες στον αέρα. Οι Χριστιανοί συγκέντρωσαν τις στάχτες και τα οστά που είχαν απομείνει από την καύση και τα φύλαξαν σε τιμητική θέση.

Έπειτα έμαθε ότι στην πόλη Πανέας το 6812 υπήρχε ένα άγαλμα του Χριστού Σωτήρα, κατασκευασμένο από μια γυναίκα με αιμορραγία που θεραπεύτηκε αγγίζοντας το στρίφωμα του ιμάτιου του Χριστού ( Ματθαίος 9:20 ). Ο αυτοκράτορας κατέστρεψε αυτό το άγαλμα και διέταξε να συρθεί στην πλατεία μέχρι να θρυμματιστεί εντελώς. Μόνο η κεφαλή αυτού του αγάλματος κλάπηκε και διατηρήθηκε από έναν Χριστιανό. Στο σημείο όπου βρισκόταν αυτό το άγαλμα, ο αυτοκράτορας διέταξε να ανεγερθεί το δικό του άγαλμα, το οποίο, ωστόσο, θρυμματίστηκε από κεραυνό.

Έχοντας συγκεντρώσει έναν μεγάλο στρατό, ο ασεβής Ιουλιανός αποφάσισε να πάει εναντίον των Περσών και, κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, φτάνοντας στην Αντιόχεια, ξεκίνησε εδώ, σύμφωνα με το έθιμό του, διωγμό της Εκκλησίας του Χριστού, σκοτώνοντας τους πιστούς.

Εκείνη την εποχή, δύο Αντιοχείς πρεσβύτεροι, ο Ευγένιος και ο Μακάριος, και οι δύο μορφωμένοι άνδρες, οδηγήθηκαν ενώπιόν του. Ο Ιουλιανός συζήτησε μαζί τους εκτενώς για τους θεούς, αναφέροντας διάφορα λόγια από ειδωλολάτρες Έλληνες συγγραφείς για να αποδείξει τις ασεβείς ιδέες του, αλλά δεν μπόρεσε να φιμώσει τα θεόμυλα χείλη των σοφών πρεσβυτέρων. Αντίθετα, ο ίδιος χτυπήθηκε, ντροπιάστηκε και αποκαλύφθηκε για την ασέβειά του. Μη μπορώντας να αντέξει την ταπείνωσή του, ο Ιουλιανός διέταξε να ξυλοκοπηθούν ανελέητα οι άγιοι, απογυμνώνοντάς τους πρώτα. Ο Ευγένιος δέχθηκε πεντακόσιες μαστιγώσεις και ο Μακάριος αμέτρητες.

Ενώ αυτοί οι άγιοι υποβάλλονταν σε σκληρά βασανιστήρια, ο μέγας Αρτέμιος βρέθηκε τυχαία στον τόπο της εκτέλεσης. Ακούγοντας ότι ο Ιουλιανός είχε ανέβει στο θρόνο και βάδιζε εναντίον των Περσών —εν όψει των οποίων είχε διαταχθεί να φτάσει στην Αντιόχεια με όλα τα στρατεύματά του— ο Αρτέμιος ήρθε εκεί με τα στρατεύματά του, απέδωσε στον Ιουλιανό τον σεβασμό που έπρεπε σε έναν βασιλιά, προσφέροντάς του δώρα και στάθηκε δίπλα στον βασιλιά ενώ οι άγιοι ομολογητές, Ευγένιος και Μακάριος, βασανίζονταν. Ακούγοντας τον ασεβή Ιουλιανό να βλασφημεί τον Κύριο Ιησού Χριστό με τα βρώμικα χείλη του, ο Αρτέμιος γέμισε ζήλο και, πλησιάζοντας τον βασιλιά, είπε:

«Γιατί, κύριέ μου, βασανίζεις τόσο απάνθρωπα αθώους ανθρώπους αφιερωμένους στον Θεό και τους αναγκάζεις να αποστατήσουν από την Ορθόδοξη πίστη; Να ξέρεις ότι κι εσύ είσαι αδύναμος άνθρωπος. Ακόμα κι αν ο Θεός σε έχει κάνει βασιλιά, μπορείς ακόμα να μπεις σε πειρασμό από τον διάβολο. Πιστεύω ότι ο κύριος ένοχος του κακού είναι ο πονηρός διάβολος. Όπως κάποτε ζήτησε την άδεια του Θεού να πειράσει τον Ιώβ και την έλαβε, έτσι σε ξεσήκωσε εναντίον μας και σε έφερε εναντίον μας, ώστε με τα χέρια σου να καταστρέψει το σιτάρι του Χριστού και να σπείρει τα δικά του ζιζάνια. Αλλά οι προσπάθειές του είναι μάταιες και η δύναμή του ασήμαντη. Γιατί από τότε που ήρθε ο Κύριος και στήθηκε ο σταυρός στον οποίο υψώθηκε ο Χριστός, η δαιμονική υπερηφάνεια έχει πέσει και η δαιμονική δύναμη έχει συντριβεί. Μην αυταπατάσαι λοιπόν, κύριέ μου, και μην διώκεις τον προστατευόμενο από τον Θεό χριστιανικό λαό για να ευχαριστήσεις τους δαίμονες». Να ξέρεις ότι η δύναμη και η δύναμη του Χριστού είναι αήττητες και ακαταμάχητες.

Ακούγοντας αυτό, ο Ιουλιανός θύμωσε και φώναξε δυνατά:

– Ποιος και από πού είναι αυτός ο πονηρός άνθρωπος, που μας απευθύνεται με τόση τόλμη και τολμά να μας προσβάλλει κατάμουτρα;

Όσοι στέκονταν μπροστά στον βασιλιά απάντησαν:

– Τσάρος! Αυτός είναι ο Δούκας και ο Αυγουστίνος της Αλεξάνδρειας.

– Τι; – είπε ο βασιλιάς, – αυτή είναι η άθλια Αρτέμιος, που συμμετείχε στη δολοφονία του αδελφού μου Γάλλου 6813 ;

«Ναι, κυρίαρχε βασιλιά, αυτός είναι», απάντησαν οι παρόντες.

Ο βασιλιάς είπε:

«Πρέπει να ευχαριστήσω τους αθάνατους θεούς, και πάνω απ’ όλα τον Δαφνία Απόλλωνα , που παρέδωσαν αυτόν τον εχθρό, που ήρθε εδώ με τη θέλησή του, στα χέρια μου. Ας απογυμνωθεί, λοιπόν, αυτός ο απατεώνας από το αξίωμά του· ας του αφαιρεθεί η ζώνη του και ας τιμωρηθεί σήμερα. Και αύριο, αν αρέσει στους θεούς, θα του απαγγείλω την καταδίκη για τη δολοφονία του αδελφού μου. Θα εκδικηθώ το αθώο αίμα του και θα τον καταστρέψω όχι με μία εκτέλεση, αλλά με πολλές, γιατί δεν έχυσε το αίμα ενός κοινού ανθρώπου, αλλά ενός βασιλιά.»

Όταν ο βασιλιάς είπε αυτά τα λόγια, οι ιπποκόμοι του συνέλαβαν αμέσως τον Αρτέμιο και, αφού του έβγαλαν τη στρατιωτική του ζώνη και τα άλλα διακριτικά του, τον έστησαν γυμνό. Τότε ο άγιος παραδόθηκε στους δήμιους, οι οποίοι έδεσαν τα χέρια και τα πόδια του, τον τέντωσαν προς όλες τις κατευθύνσεις και τον χτύπησαν στην πλάτη και την κοιλιά με λουριά βοδιού για τόσο πολύ καιρό που τέσσερα ζευγάρια δήμιων αντικαταστάθηκαν από την εξάντληση. Αλλά ο άγιος επέδειξε πραγματικά υπεράνθρωπη υπομονή και φαινόταν εντελώς αναίσθητος σε όλους: δεν έβγαζε ήχο, δεν βογκούσε, δεν έκανε καμία κίνηση και δεν έδειχνε κανένα σημάδι πόνου, όπως συμβαίνει συνήθως με όσους υπομένουν βασανιστήρια. Η γη μούσκεψε στο αίμα του, αλλά παρέμεινε ακλόνητος, έτσι ώστε όλοι τον θαύμασαν, ακόμη και ο ίδιος ο ασεβής Ιουλιανός. Τότε ο βασιλιάς διέταξε να σταματήσουν οι ξυλοδαρμοί και ο άγιος οδηγήθηκε στη φυλακή μαζί με τους αγίους μάρτυρες Ευγένιο και Μακάριο. Εκείνη την εποχή, οι παθοφόροι έψαλλαν: «Δοκίμασες εμάς, Θεέ· μας καθάρισες όπως καθαρίζεται το ασήμι· μας οδήγησες σε παγίδα· έβαλες δεσμά στην οσφύ μας· έβαλες άνθρωπο πάνω στα κεφάλια μας · περάσαμε μέσα από φωτιά και νερό, και μας έβγαλες στην ελευθερία» ( Ψαλμός 65:10-12 ) .

Αφού τελείωσε το τραγούδι, ο Άρτεμι είπε στον εαυτό του:

«Αρτέμιε, ιδού, οι πληγές του Χριστού είναι χαραγμένες στο σώμα σου—σε σένα μένει να δώσεις την ψυχή σου για τον Χριστό με το αίμα που απομένει μέσα σου». Και θυμήθηκε τον προφητικό λόγο: «Έδωσα την πλάτη μου στους χτυπητές, και τα μάγουλά μου σε εκείνους που μου ξερίζωσαν τα μάγουλα» ( Ησαΐας 50:6 ) . Αλλά μήπως εγώ, ένας ανάξιος», είπε, «υπέφερα περισσότερο από τον Κύριό μου; Όλο το σώμα του ήταν καλυμμένο με πληγές: από την κορυφή ως τα πόδια δεν υπήρχε γερό σημείο σε Αυτόν, το κεφάλι Του ήταν τρυπημένο από αγκάθια, τα χέρια και τα πόδια Του ήταν καρφωμένα στον σταυρό για τις αμαρτίες μου, ενώ Αυτός ο Ίδιος δεν γνώριζε αμαρτία και ποτέ δεν είπε ούτε μια άδικη λέξη. Ω, πόσο μεγάλα, σε σύγκριση με τα δικά μου, είναι τα παθήματα του Κυρίου μου, και πόσο μακριά είμαι εγώ, ένας άθλιος άνθρωπος, από την υπομονή και την πραότητά Του! Χαίρομαι και χαίρομαι, επειδή είμαι στολισμένος με τα παθήματα του Κυρίου μου: αυτό ελαφρύνει το μαρτύριο μου. Σε ευχαριστώ, Δάσκαλε, που με στεφανώνεις με τα παθήματά Σου! Σε παρακαλώ, οδήγησέ με στο τέλος της εξομολόγησής μου· μην με αφήσεις να αποδειχθώ ανάξιος αυτού του αγώνα που ξεκίνησα· διότι έχω εμπιστευτεί τα ελέη Σου, πανάγαθε Κύριε, Φιλάνθρωπου!

Αφού προσευχήθηκε έτσι στον εαυτό του, ο άγιος έφτασε στη φυλακή και πέρασε όλη τη νύχτα εκεί μαζί με τους Αγίους Ευγένιο και Μακάριο, δοξάζοντας τον Θεό.

Όταν ξημέρωσε, ο Ιουλιανός ο Αποστάτης διέταξε ξανά τους μάρτυρες να εμφανιστούν ενώπιον του δικαστηρίου και εκεί, χωρίς να τους ανακρίνει, τους χώρισε: τον Αρτέμιο τον κράτησε μαζί του, αλλά τον Ευγένιο και τον Μακάριο τους έστειλε εξόριστους στην Όαση της Αραβίας . Αυτή η χώρα είναι εξαιρετικά ανθυγιεινή: εκεί πνέουν θανατηφόροι άνεμοι και κανείς που πηγαίνει εκεί δεν μπορεί να επιβιώσει περισσότερο από ένα χρόνο, γιατί αναπόφευκτα αρρωσταίνουν από μια άγρια ​​ασθένεια που καταλήγει σε θάνατο. Έτσι, οι Άγιοι Ευγένιος και Μακάριος , αφού στάλθηκαν εκεί, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έφτασαν σε ένα ευλογημένο τέλος , ενώ ο Άγιος Αρτέμιος υπέμεινε πολλά βάσανα. Αλλά πρώτα, ο Ιουλιανός, σαν λύκος με ένδυμα προβάτου, ταπεινά, σαν να συμπάσχει με τον Αρτέμιο και να τον λυπάται, άρχισε να μιλάει έτσι:

«Με την απερίσκεπτη αυθάδειά σου, Αρτέμιε, με ανάγκασες να ατιμάσω τα γηρατειά σου και να βλάψω την υγεία σου, κάτι που μετανιώνω. Τώρα σε παρακαλώ, έλα και πρόσφερε θυσία στους θεούς, ειδικά στον Δαφνικό θεό Απόλλωνα, τον οποίο λατρεύω ιδιαίτερα. Αν το κάνεις αυτό, θα συγχωρήσω το έγκλημά σου εναντίον του αδελφού μου και θα σε ανταμείψω με έναν ακόμη πιο ένδοξο και τιμητικό τίτλο: Θα σε κάνω αρχιερέα των 6821 μεγάλων θεών και αρχιερέα ολόκληρου του σύμπαντος. Θα σε αποκαλώ πατέρα μου και θα είσαι δεύτερος μετά από μένα στο βασίλειό μου. Εσύ ο ίδιος ξέρεις, Αρτέμιε, ότι ο αδελφός μου ο Γάλλος δολοφονήθηκε αθώα, από καθαρό φθόνο, από τον Κωνστάντιο. Η οικογένειά μας είχε καλύτερη αξίωση για τον θρόνο από του Κωνσταντίνου, γιατί ο πατέρας μου, ο Κωνστάντιος, γεννήθηκε από τον παππού μου Κωνστάντιο από την κόρη του Μαξιμιανού, ενώ ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε από την Ελένη, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής . Επιπλέον, ο παππούς μου δεν ήταν ακόμη Καίσαρας όταν απέκτησε έναν γιο από την Ελένη, και ο πατέρας μου γεννήθηκε από αυτόν αφού είχε ήδη ανέβει στο θρόνο. Αλλά ο Κωνσταντίνος κατέλαβε με θράσος τη βασιλική εξουσία. Του Ο γιος μου, ο Κωνστάντιος, δολοφόνησε τον πατέρα μου και τους αδελφούς του, και πρόσφατα σκότωσε και τον αδελφό μου Γάλλο. Ήθελε να σκοτώσει κι εμένα, αλλά οι θεοί με έσωσαν από τα χέρια του. Εμπιστευόμενος σε αυτούς, απαρνήθηκα τον Χριστιανισμό και στράφηκα στην ελληνική θρησκεία. Γνωρίζω καλά ότι η ελληνική και η ρωμαϊκή πίστη είναι οι αρχαιότερες, ενώ η χριστιανική πίστη είναι μια πρόσφατη εφεύρεση, και ο Κωνσταντίνος την ασπάστηκε, απορρίπτοντας τους αρχαίους και καλούς ρωμαϊκούς κανόνες ζωής, μόνο και μόνο λόγω της άγνοιας και της ανοησίας του. Και οι θεοί τον μισούσαν ως ασεβή και ανάξιο της εμπιστοσύνης τους. Οι θεοί τον μισούσαν και τον απέρριπταν, και εξολόθρευσαν τους ασεβείς απογόνους του από τους ζωντανούς . 6823 Δεν λέω την αλήθεια, Αρτέμιε; Είσαι ένας γέρος και σοφός άνθρωπος – κρίνε αν λέω την αλήθεια. Αναγνώρισε λοιπόν την αλήθεια και γίνε δικός μας, γιατί επιθυμώ να είσαι φίλος και βοηθός μου στη διακυβέρνηση του βασιλείου.

Αφού άκουσε αυτό και δίστασε λίγο, ο Άγιος Αρτέμιος άρχισε να μιλάει ως εξής:

«Πρώτα απ’ όλα, θα σου πω, Αυτοκράτορα, σχετικά με τον αδελφό σου, ότι είμαι αθώος για τον θάνατό του — και μάλιστα, δεν τον έχω βλάψει ποτέ, ούτε με έργα ούτε με λόγια. Όσο κι αν ερευνήσεις, δεν θα βρεις καμία απόδειξη ότι ήμουν ένοχος για τον θάνατό του. Ήξερα ότι ήταν αληθινός Χριστιανός, ευσεβής και υπάκουος στον νόμο του Χριστού. Ας μάθουν ο ουρανός και η γη, και όλη η στρατιά των αγίων αγγέλων, και ο Κύριός μου Ιησούς Χριστός, τον οποίο υπηρετώ, ότι είμαι αθώος για τη δολοφονία του αδελφού σου και δεν βοήθησα με κανέναν τρόπο τους δολοφόνους του. Δεν ήμουν με τον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο κατά τη στιγμή των συζητήσεων σχετικά με τον αδελφό σου· παρέμεινα στην Αίγυπτο μέχρι φέτος». Και στην πρότασή σου να απαρνηθώ τον Χριστό, τον Σωτήρα μου, θα σου απαντήσω με τα λόγια των τριών νέων που ήταν με τον Ναβουχοδονόσορα ( Δανιήλ 3:18 ): «Ας γίνει γνωστό σε σένα, Βασιλιά, ότι δεν υπηρετώ τους θεούς σου και ποτέ δεν θα προσκυνήσω το χρυσό είδωλο του αγαπημένου σου Απόλλωνα». Ταπείνωσες τον ευλογημένο Κωνσταντίνο και την οικογένειά του, αποκαλώντας τον εχθρό των θεών και ανόητο. Αλλά μεταστράφηκε στον Χριστό από τους θεούς σας, μέσω ενός ειδικού καλέσματος από ψηλά. Ακούστε με να σας το λέω αυτό, ως μάρτυρας αυτού του γεγονότος. Όταν πηγαίναμε σε πόλεμο ενάντια στον σκληρό βασανιστή και αιμοδιψή Μαξέντιο , γύρω στο μεσημέρι εμφανίστηκε στον ουρανό ένας σταυρός, που έλαμπε πιο φωτεινά από τον ήλιο, και πάνω σε αυτόν τον σταυρό, μέσα σε αστέρια, υπήρχαν λατινικές λέξεις που υπόσχονταν τη νίκη στον Κωνσταντίνο. Όλοι είδαμε αυτόν τον σταυρό να εμφανίζεται στον ουρανό και διαβάσαμε τι ήταν γραμμένο πάνω του. Και ακόμα και σήμερα, υπάρχουν ακόμα πολλοί παλιοί πολεμιστές στον στρατό που θυμούνται καλά αυτό που είδαν καθαρά με τα ίδια τους τα μάτια. Μάθετε, αν θέλετε, και θα δείτε ότι λέω την αλήθεια. Αλλά γιατί μιλάω γι’ αυτό; Ο Χριστός προφητεύτηκε από τους προφήτες πολύ πριν από την έλευσή Του, όπως γνωρίζετε καλά. Υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι ήρθε πραγματικά στη γη, και ακόμη και οι δικοί σας θεοί συχνά προφήτευσαν την έλευση του Χριστού – τα Σιβυλλικά Βιβλία και ο Βιργίλιος μίλησαν επίσης γι’ αυτό .

Ο άγιος συνέχισε να μιλάει για το πώς οι δαίμονες που κατοικούσαν στα είδωλα, αναγκασμένοι από τη δύναμη του Θεού, συχνά ομολογούσαν τον Χριστό ως τον αληθινό Θεό παρά τη θέλησή τους. Ο Ιουλιανός, ανίκανος να αντέξει τα ειλικρινή λόγια του Αρτεμίου, διέταξε να γδυθεί ο μάρτυρας, να τρυπηθούν τα πλευρά του με πυρωμένα σουβλιά και να του εμφυτευτούν αιχμηρές τρίαινες στην πλάτη. Ο Αρτέμιος, όπως και πριν, δεν φαινόταν να νιώθει πόνο, ούτε φώναξε ούτε έβγαλε κανένα στεναγμό, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη υπομονή στα βάσανά του. Μετά από αυτά τα βασανιστήρια, ο Ιουλιανός τον έστειλε πίσω στη φυλακή, διατάσσοντάς τον να λιμοκτονήσει και να διψάσει. Ο ίδιος πήγε σε ένα μέρος που ονομαζόταν Δάφνη για να προσφέρει θυσίες στον θεό του Απόλλωνα και τον ρώτησε για την έκβαση του πολέμου του εναντίον των Περσών . Παρέμεινε εκεί για αρκετό καιρό, θυσιάζοντας καθημερινά μεγάλο αριθμό ζώων στον πονηρό Απόλλωνα, αλλά ακόμα δεν έλαβε την επιθυμητή απάντηση. Γιατί ο δαίμονας που κατοικούσε στο είδωλο του Απόλλωνα και έδινε απαντήσεις στους ανθρώπους είχε σωπάσει από τότε που τα λείψανα του Αγίου Βαβύλα (επισκόπου και μάρτυρα Αντιόχειας) μεταφέρθηκαν σε εκείνο το μέρος, μαζί με τα λείψανα τριών βρεφών που είχαν υποφέρει με τον Βαβύλα . Έτσι, ο Απόλλωνας δεν απάντησε τίποτα στον Ιουλιανό. Όταν ο βασιλιάς έμαθε, μετά από μακρά έρευνα, ότι ο Απόλλωνας είχε μείνει άφωνος επειδή τα λείψανα του Βαβύλα είχαν τοποθετηθεί κοντά, διέταξε αμέσως τους Χριστιανούς να τα απομακρύνουν. Αλλά μόλις τα ιερά λείψανα απομακρύνθηκαν από τη θέση τους, έπεσε φωτιά από τον ουρανό πάνω στον ναό του Απόλλωνα και τον κατέκαψε, μαζί με το είδωλο που φυλασσόταν μέσα.

Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, ο Αρτέμιος δέχτηκε την επίσκεψη του ίδιου του Κυρίου και των αγίων αγγέλων Του. Ενώ ο Αρτέμιος προσευχόταν, ο Χριστός εμφανίστηκε σε αυτόν και του είπε:

«Να έχεις θάρρος, Αρτέμιε! Είμαι μαζί σου και θα σε ελευθερώσω από όλο τον πόνο που σου έχουν προκαλέσει οι βασανιστές σου, και σου ετοιμάζω ήδη στέμμα δόξας. Διότι όπως με ομολόγησες ενώπιον των ανθρώπων στη γη, έτσι θα σε ομολογήσω κι εγώ ενώπιον του Πατέρα μου στους ουρανούς. Γι’ αυτό, να έχεις θάρρος και να χαίρεσαι: θα είσαι μαζί μου στη Βασιλεία μου».

Ακούγοντας αυτό από τον Κύριο, ο μάρτυρας άρχισε αμέσως να Τον δοξάζει. Δεν είχε απομείνει ούτε μια πληγή ή πληγή στο άγιο σώμα του. Η ψυχή του γέμισε με θεϊκή παρηγοριά και έψαλλε και ευλόγησε τον Θεό. Εν τω μεταξύ, από τότε που ρίχτηκε στη φυλακή, δεν είχε φάει και δεν είχε πιει τίποτα, και αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατό του. Ο Αρτέμιος τρεφόταν άνωθεν — με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Επιστρέφοντας ντροπιασμένος από τις θυσίες του, ο Ιουλιανός κατηγόρησε τους Χριστιανούς για την πυρπόληση του ναού του Απόλλωνα, ισχυριζόμενος ότι τον είχαν πυρπολήσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Πήρε τις ιερές εκκλησίες από τους Χριστιανούς, τις μετέτρεψε σε ειδωλολατρικούς ναούς και άρχισε να τους καταπιέζει σφόδρα. Στη συνέχεια διέταξε να φέρουν τον Αρτέμιο από τη φυλακή και του είπε:

«Πιθανότατα έχετε ακούσει τι συνέβη στη Δάφνη—πώς ασεβείς Χριστιανοί έβαλαν φωτιά στον ναό του μεγάλου θεού Απόλλωνα και κατέστρεψαν την όμορφη εικόνα του. Αλλά ας μην χαίρονται οι ασεβείς γι’ αυτό, ας μην μας κοροϊδεύουν, γιατί θα σας το ανταποδώσω εβδομήντα επτά φορές, όπως λέτε . »

Ο Άγιος Αρτέμιος απάντησε:

«Άκουσα ότι, με την άδεια ενός θυμωμένου θεού, φωτιά κατέβηκε από τον ουρανό και κατέστρεψε τον θεό σου και έκαψε τον ναό του. Αλλά αν ο Απόλλωνάς σου ήταν θεός, πώς μπόρεσε να μην σωθεί από τη φωτιά;»

Ο βασιλιάς είπε:

– Και εσύ, δυστυχισμένη, γελάς και χαίρεσαι με το κάψιμο του Απόλλωνα;

«Γελάω με την ανοησία σου», απάντησε ο Αρτέμιος, «ότι λατρεύεις έναν θεό που δεν μπόρεσε να σώσει τον εαυτό του από τη φωτιά. Πώς μπορεί να σε ελευθερώσει από την αιώνια φωτιά; Βρίσκω παρηγοριά στην πτώση του και χαίρομαι με όλα τα θαυματουργά έργα του Χριστού μου. Και αν καυχιέσαι ότι ανταποδίδεις εβδομήντα φορές στους αθώους Χριστιανούς που δεν σου έχουν κάνει κακό, θα το λάβεις όταν ριχτείς στην άσβεστη φωτιά και στα αιώνια βάσανα, που σύντομα θα σε κατακλύσουν. Γιατί η καταστροφή σου είναι ήδη κοντά, και σύντομα η μνήμη σου θα χαθεί με κρότο » .

Ο βασανιστής, εξοργισμένος, διέταξε τους λιθοξόους να σκίσουν μια μεγάλη πέτρα και στη συνέχεια να την ρίξουν πάνω στον Αρτέμιο, ο οποίος δέθηκε και τοποθετήθηκε σε μια πέτρινη πλάκα από κάτω. Όταν αυτό επιτεύχθηκε, ολόκληρο το σώμα του μάρτυρα καλύφθηκε από την πέτρα που έπεφτε, συνθλίβοντάς τον τόσο δυνατά που έσπασαν κάθε κόκκαλο. Τα εντόσθιά του έπεσαν έξω, το σώμα του θρυμματίστηκε και οι βολβοί των ματιών του βγήκαν από τη θέση τους. Και τι μεγάλο θαύμα! Συνθλιμμένος ανάμεσα στις πέτρες, ο άγιος παρέμεινε ζωντανός και επικαλέστηκε τον Θεό, τον Βοηθό του, μιλώντας με τα λόγια του Δαβίδ:

– «Με έστησες πάνω σε βράχο, που είναι πολύ ψηλό για μένα· επειδή, εσύ είσαι το καταφύγιό μου· εσύ είσαι ισχυρή άμυνα ενάντια στον εχθρό» ( Ψαλμός 60:3-4 ) 6830. «Έστησες τα πόδια μου πάνω σε βράχο και στερέωσες τα βήματά μου» ( Ψαλμός 39:3 ) 6831. Τώρα, Μονογενή, δέξου το πνεύμα μου, επειδή γνωρίζεις τη δύσκολη κατάστασή μου, και μη με εγκαταλείψεις στα χέρια του εχθρού.

Ο άγιος παρέμεινε καρφωμένος κάτω από την πέτρα για μια ολόκληρη μέρα. Τότε ο Ιουλιανός διέταξε να αφαιρεθεί η πέτρα, πιστεύοντας ότι ο άγιος ήταν ήδη νεκρός. Αλλά προς έκπληξη όλων, ο άγιος ήταν ζωντανός και, σηκώθηκε, περπάτησε. Όλοι τρομοκρατήθηκαν μόλις τον είδαν: μπροστά τους βρισκόταν ένας γυμνός άντρας, συνθλιμμένος σαν σανίδα, με τα κόκαλά του θρυμματισμένα, τα εντόσθιά του ξεχυμένα έξω. Το πρόσωπό του ήταν συνθλιμμένο, τα μάτια του πετάχτηκαν από τις κόγχες τους, αλλά η ζωή ακόμα τον κολλούσε, τα πόδια του μπορούσαν να κινηθούν και η γλώσσα του ήταν ακόμα ικανή να μιλήσει καθαρά. Ο ίδιος ο βασανιστής, βλέποντας αυτό το θαύμα, τρομοκρατήθηκε και είπε στους έμπιστούς του:

«Είναι άνθρωπος ή φάντασμα; Μας εξαπάτησε αυτός ο μάγος; Γιατί μπροστά μας βρίσκεται ένα τρομακτικό θέαμα, πέρα ​​από τα όρια της φύσης. Ποιος θα περίμενε να είναι ακόμα ζωντανός; Και τώρα, με τα εντόσθιά του να ξεχειλίζουν και όλες τις αρθρώσεις του σπασμένες και εξασθενημένες, εξακολουθεί να κινείται, να περπατάει και να μιλάει. Αλλά φαίνεται ότι οι θεοί μας τον έχουν διαφυλάξει ως προειδοποίηση για τους άλλους, έτσι ώστε αυτός που αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη δύναμή τους να παραμείνει ένας τρομακτικός τρόμος για όλους όσους τον κοιτάζουν.»

Και ο Ιουλιανός είπε στον μάρτυρα:

«Εσύ, δυστυχισμένη, έχεις ήδη χάσει τα μάτια σου και κάθε μέλος του σώματός σου έχει καταστραφεί εντελώς—πώς μπορείς ακόμα να τρέφεις ελπίδα σε Εκείνον στον οποίο μέχρι τώρα βασιζόσουν μάταια; Αλλά ζήτα από τους ελεήμονες θεούς έλεος, για να σε ελεήσουν και να μην σε καταδικάσουν στα βάσανα της κόλασης.»

Ο Μάρτυρας του Χριστού, ακούγοντας για τα βασανιστήρια, χαμογέλασε και είπε στον βασιλιά:

«Θα με παραδώσουν οι θεοί σας σε βασανιστήρια; Αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα βασανιστήρια που τους έχουν ετοιμαστεί, και μαζί τους εσείς, που ρίχνεστε στο αιώνιο πυρ, θα υποφέρετε αιώνια βασανιστήρια, γιατί αρνηθήκατε τον Υιό του Θεού, καταπατήσατε το άγιο αίμα Του που χύθηκε για εμάς και χλευάσατε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος υποτασσόμενοι σε καταστροφικούς δαίμονες. Όσο για μένα, για τον ασήμαντο πόνο που μου προκαλέσατε, ελπίζω μαζί με τον Κύριό μου, για τον Οποίο υποφέρω, να βρω αιώνια ανάπαυση στην ουράνια κατοικία Του.»

Ακούγοντας αυτό ο Ιουλιανός, απήγγειλε την ακόλουθη ποινή στον μάρτυρα:

«Καταδικάζουμε τον Αρτέμιο, ο οποίος βλασφημεί τους θεούς, καταπατά τους Ρωμαίους και τους δικούς μας νόμους, ανακηρύσσει τον εαυτό του όχι Ρωμαίο αλλά Χριστιανό και αυτοαποκαλείται, αντί για dux και augustali, Γαλιλαίος, σε θάνατο και διατάζουμε να αποκοπεί το άθλιο κεφάλι του με σπαθί».

Μετά από αυτή την καταδίκη, ο άγιος οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης και περπάτησε εκεί με ανείπωτη χαρά, επιθυμώντας «να αναχωρήσει και να είναι μαζί με τον Χριστό». 6832 Φτάνοντας στον τόπο όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η εκτέλεσή του, ζήτησε χρόνο για να προσευχηθεί και, στρεφόμενος προς την ανατολή, γονάτισε τρεις φορές και προσευχήθηκε για πολλή ώρα. Μετά από αυτό, άκουσε μια φωνή από τον ουρανό να λέει:

– Είσελθε με τους αγίους για να λάβεις την ανταμοιβή που σου έχει ετοιμαστεί.

Και αμέσως ο μακάριος έσκυψε το κεφάλι του και αποκεφαλίστηκε από έναν στρατιώτη την εικοστή ημέρα του Οκτωβρίου. Η ημέρα κατά την οποία υπέστη μαρτυρικό θάνατο ήταν Παρασκευή. Μια γυναίκα ονόματι Αρίστα, διακόνισσα της Εκκλησίας της Αντιόχειας, παρακάλεσε τον βασανιστή για το τίμιο και άγιο σώμα του, το άλειψε με πολύτιμα μυρωδικά, το τοποθέτησε σε μια λειψανοθήκη και το έστειλε στην Κωνσταντινούπολη, όπου τάφηκε με τιμές. Τα λείψανά του έκαναν πολλά θαυμαστά θαύματα και χάρισαν διάφορες θεραπείες στους αρρώστους, τις οποίες ο Άγιος Αρτέμιος εξακολουθεί να χαρίζει σε όλους όσους προσέρχονται σε αυτόν με πίστη.

Μετά τον θάνατο του Αρτεμίου, η προφητεία που είχε πει κατάμουτρα στον Ιουλιανό σχετικά με τον θάνατό του σύντομα έγινε πραγματικότητα: «Η καταστροφή σου είναι γρήγορη και δεν θα αργήσει η στιγμή που η μνήμη σου θα χαθεί με κρότο». Διότι ο Ιουλιανός, αφού σκότωσε τον Άγιο Αρτέμιο, ξεκίνησε με τα στρατεύματά του από την Αντιόχεια και βάδισε εναντίον των Περσών. Όταν έφτασε στην πόλη της Κτησιφώντας , συνάντησε έναν Πέρση, έναν ηλικιωμένο, σεβαστό και πολύ λογικό άνθρωπο. Υποσχέθηκε στον Ιουλιανό να προδώσει το περσικό βασίλειο και προσφέρθηκε να λειτουργήσει ως οδηγός στην Περσία για τον άνομο βασιλιά και ολόκληρο τον στρατό του. Αλλά αυτό δεν ωφέλησε τον κακό αιμοβόρο, γιατί ο Πέρσης τον εξαπάτησε και, προσποιούμενος ότι τον οδηγεί στο αληθινό και ευθεία μονοπάτι, οδήγησε τον κακό στην Καρμανική Έρημο , μια αδιάβατη περιοχή όπου αφθονούν συνεχώς χάσματα, όπου δεν υπήρχε καθόλου νερό ή φαγητό, έτσι ώστε όλοι οι στρατιώτες να εξαντλούνται από την πείνα και τη δίψα, και τα άλογα και οι καμήλες να χαθούν. Μετά από αυτό, ο οδηγός ομολόγησε ότι είχε οδηγήσει σκόπιμα τους Ρωμαίους σε τέτοια έρημα και τρομακτικά μέρη για να αποδυναμώσει τη δύναμή τους. «Το έκανα αυτό», είπε, «για να μην δω την πατρίδα μου να καταλαμβάνεται από τον εχθρό, και είναι καλύτερο για μένα μόνο να χαθώ εδώ στα χέρια σας παρά να χαθεί ολόκληρη η πατρίδα μου». Και αμέσως μετά από αυτή την ομολογία, ο Πέρσης κομματιάστηκε από τους στρατιώτες. Περιπλανώμενοι στην έρημο, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, παρά τη θέλησή τους, συνάντησαν τον περσικό στρατό, και κατά τη διάρκεια της μάχης που ακολούθησε, πολλοί από τους στρατιώτες του Ιουλιανού έπεσαν. Θεϊκή τιμωρία βρήκε τον ίδιο τον Ιουλιανό, γιατί τρυπήθηκε στο πλευρό από ένα αόρατο χέρι από πάνω και από ένα αόρατο όπλο που τρύπησε την κοιλιά του. Στέναξε βαθιά και, αρπάζοντας μια χούφτα αίμα, το πέταξε στον αέρα, φωνάζοντας:

– Νίκησες, Χριστέ! Χορτάσε, Γαλιλαίο!

Και έπειτα, πεθαίνοντας μέσα σε αγωνία, εξέμεσε την πονηρή και άθλια ψυχή του και χάθηκε με κρότο, σύμφωνα με την προφητεία του Αγίου Αρτεμίου . Ο ρωμαϊκός στρατός, μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, εγκατέστησε βασιλιά τον Ιοβιανό, έναν Χριστιανό που, αφού έκανε ειρήνη με τους Πέρσες, επέστρεψε. Έτσι, ο Ιουλιανός υποφέρει στην κόλαση με τον Ιούδα , ενώ ο Αρτέμιος χαίρεται στον παράδεισο με τους αγίους , στέκοντας ενώπιον του Ενός Θεού εν Τριάδι, Πατέρα, Υιού και Αγίου Πνεύματος, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Κοντάκιον, Ήχος 2:
Ας συγκεντρωθούμε με τραγούδια για να δοξάσουμε τον ευσεβή και εστεμμένο μάρτυρα Αρτέμιο, που νίκησε τους εχθρούς του, τον μέγιστο των μαρτύρων και τον χορηγό πολλών θαυμάτων: γιατί προσεύχεται στον Κύριο για όλους μας.

* * *

Σημειώσεις

6807 Ο Κωνσταντίνος βάδισε εναντίον του ισχυρού αντιπάλου του, του Μαξεντίου. Δεν ήξερε από ποιον να ζητήσει βοήθεια, αλλά όταν ο ήλιος έδυσε προς τα δυτικά, ο Κωνσταντίνος είδε έναν λαμπερό σταυρό στον ουρανό με την επιγραφή «Δι’ αυτού νικήσαι». Τα στρατεύματά του είδαν επίσης αυτό το σημάδι. Σε ένα όνειρο εκείνο το βράδυ, ο ίδιος ο Χριστός εμφανίστηκε στον Κωνσταντίνο και τον διέταξε να κατασκευάσει ένα λάβαρο σε σχήμα σταυρού και να το απεικονίσει στις ασπίδες και τα κράνη των στρατιωτών του. Ο Κωνσταντίνος το έκανε – και σύντομα κατατρόπωσε ολοκληρωτικά τις δυνάμεις του Μαξεντίου. Μετά από αυτό, δήλωσε ανοιχτά τη συμπάθειά του για τον Χριστιανισμό.
6808 Βασίλεψε από το 337 έως το 361.
6809 Επαρχία στην Ελλάδα.
6810 Ο Ντουξ είναι στρατιωτικός ηγέτης. Ο Αυγουστάλιος είναι τίτλος ισοδύναμος με τον σύγχρονο τίτλο της Υψηλότητας.
6811 Ο Ιουλιανός, ανιψιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ήταν, κατά τη διάρκεια της ζωής του Κωνστάντιου, συν-αντιβασιλέας με τον αυτοκράτορα, κυβερνώντας τις δυτικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
6812 Πόλη στα βόρεια της Παλαιστίνης (γνωστή και ως Καισάρεια του Φιλίππου).
6813 Ο Γάλλος, αδελφός του Ιουλιανού, έγινε κληρονόμος του θρόνου από τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ο οποίος δεν είχε παιδιά, αλλά αργότερα προκάλεσε την οργή του Κωνστάντιου επειδή προσπάθησε ανοιχτά να τον ανατρέψει. Ο Κωνστάντιος έστειλε τους έμπιστους άντρες του για να στερήσουν από τον Γάλλο τον έλεγχο των ανατολικών επαρχιών, και αυτοί οι άντρες, πρόθυμοι να ευχαριστήσουν τον ηγεμόνα τους, δολοφόνησαν τον Γάλλο.
6814 Η Δάφνη ήταν προάστιο της Αντιόχειας. Ήταν μια εξαιρετικά όμορφη περιοχή, καταπράσινη με δέντρα κάθε είδους, με καθαρά ρυάκια που ρέουν παντού, και με μια εικόνα του θεού του ήλιου Απόλλωνα, τον οποίο ο Ιουλιανός λάτρευε πάνω από όλους τους άλλους θεούς.
6815 Η ζώνη είναι μια ιδιαίτερη διάκριση ενός στρατιωτικού ηγέτη.
6816 Τα χέρια και τα πόδια όσων βασανίζονταν ήταν δεμένα σε τέσσερις πασσάλους καρφωμένους στο έδαφος, ώστε οι τιμωρημένοι να μην μπορούν να παρέμβουν στην τιμωρία.
6817 Αυτό το απόσπασμα μιλάει για τους Εβραίους, για τους οποίους η αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα ήταν σαν ασήμι σε πύρινο καμίνι ή σαν πουλί σε δίχτυ. Οι θλίψεις στην πλάτη είναι ξυλοδαρμοί στην πλάτη. Οι άντρες στα κεφάλια είναι βασανιστές που έχουν τις ζωές μας στην εξουσία τους.
6818 Ο προφήτης στην πραγματικότητα μιλάει για τα μελλοντικά βάσανα του Σωτήρα, αλλά τα λόγια του μπορούν επίσης να εφαρμοστούν σε πιστούς που αναλαμβάνουν τον ζυγό των παθημάτων του Χριστού.
6819 Η όαση είναι μια από τις οάσεις στην Αραβία. Οι οάσεις στην αραβική έρημο είναι μέρη με βλάστηση και νερό.
6820 Η μνήμη τους τιμάται στις 19 Φεβρουαρίου
6821 Η σημασία της θέσης του αρχιερέα είναι εμφανής από το γεγονός ότι ο τίτλος «αρχιερέας» ήταν ένας από τους τίτλους του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Αυτός ο ιερέας είχε το δικαίωμα να καταδικάζει σε θάνατο τους ανυπάκουους κατώτερους ιερείς. Ζούσε στο αρχαίο βασιλικό παλάτι του Νουμά.
6822 Ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός Ηρακλής της Δυτικής Αυτοκρατορίας βασίλευσε από το 284 έως το 305 μ.Χ. – Ο Κωνστάντιος, με το παρατσούκλι Χλωρός, ο διάδοχός του, παντρεύτηκε αρχικά την Ελένη (Αγία Ελένη, Ισαποστόλου), στη συνέχεια, κατόπιν αιτήματος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, τη χώρισε και παντρεύτηκε τη Θεοδώρα, κόρη του Μαξιμιανού Ηρακλή. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ως ο μεγαλύτερος γιος του, παρόλα αυτά έγινε κληρονόμος του θρόνου.
6823 Ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε τρεις γιους: τον Κωνσταντίνο, τον Κωνστάντιο και τον Κώνστα. Ο μεγαλύτερος ανέλαβε την Άνω Γαλατία, τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Ισπανία. Ο νεότερος την Κάτω Γαλατία, την Ιταλία, την Ιλλυρία και την Αφρική. Και ο μεσαίος γιος τις ανατολικές χώρες και την Αίγυπτο. Λίγο αργότερα, ο Κωνσταντίνος σκοτώθηκε στη μάχη και ο Κώνστας δολοφονήθηκε από τον έμπιστό του, τον Μαγνέντιο, ενώ κυνηγούσε.
6824 Αυτή η στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μαξεντίου αναλήφθηκε από τον Κωνσταντίνο το 312.
6825 Οι αρχαίοι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τις προφήτισσές τους «Σίβυλλες». Οι προφητείες τους συγκεντρώθηκαν σε τρία βιβλία, τα οποία φυλάσσονταν στον Ναό του Καπιτωλίου Διός και αργότερα στον Ναό του Απόλλωνα στον Παλατίνο Λόφο. Χριστιανοί συγγραφείς έδωσαν επίσης προσοχή στις προφητείες τους, βρίσκοντας σε αυτές νύξεις για τον ερχομό της Βασιλείας του Χριστού. Ο Βιργίλιος Μάρωνας ήταν ένας διάσημος Ρωμαίος ποιητής (γεννημένος το 70 π.Χ.). Ο Αρτέμιος αναφέρεται προφανώς εδώ στα ποιήματά του, τα «Βουκολικά».
6826 Οι ειδωλολάτρες πίστευαν ότι οι θεοί, από το ενδιαφέρον τους για την ανθρωπότητα, επιθυμούσαν να τους αποκαλύψουν τη θέλησή τους. Ως εκ τούτου, πίστευαν σε όνειρα που υποτίθεται ότι τους έστελναν οι θεοί. Επιπλέον, οι ειδωλολάτρες είχαν ειδικά μαντεία – μέρη και ναούς όπου ιερείς ή άτομα ικανά να εισέλθουν σε μια ιδιαίτερη κατάσταση φρενίτιδας μιλούσαν εκ μέρους των θεών και στη συνέχεια πρόφεραν διάφορες λέξεις από τις οποίες οι ιερείς συνέθεταν λίγο πολύ συνεκτικές εκφράσεις. Ο θεός Απόλλωνας θεωρούνταν κυρίως ο ηγέτης αυτών των μαντείων.
6827 Η μνήμη της αγίας μάρτυρος Βαβύλας εορτάζεται στις 4 Σεπτεμβρίου.
6828 Ο Ιουλιανός διαστρεβλώνει το νόημα του Ματθαίου 18:22 . Δεν πρόκειται για ανταπόδοση ή τιμωρία, αλλά για τη συγχώρεση ενός αδελφού που έχει αμαρτήσει έως και εβδομήντα φορές το επτά.
6829 Δηλαδή, ο θάνατός σας θα είναι εξαιρετικός και θα προκαλέσει μεγάλη αναταραχή μεταξύ των ανθρώπων.
6830 Δηλαδή, «Εσύ, Κύριε, με τοποθέτησες πάνω σε βράχο, σαν σε ασφαλές μέρος· έγινες για μένα ένας ισχυρός στύλος ή πύργος, όπου μπορούσα να βρω σωτηρία».
6831 Διορθώστε τα πόδια σας – βάλτε τα στη σωστή, ευθεία διαδρομή.
6832 Φιλιπ. 1:23 Να αναχωρώ – να απομακρύνομαι από την επίγεια ζωή.
6833 Περσική πόλη στην αριστερή όχθη του ποταμού Τίγρη· κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ήταν ένα ισχυρό φρούριο, το οποίο, ωστόσο, έπεσε σε ρωμαϊκά χέρια αρκετές φορές.
6834 Η Καρμανία είναι σήμερα η περσική επαρχία Κερμάν. Το βόρειο τμήμα της (η στέπα Καρμανία) ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου άγονη έρημος, ενώ το νότιο τμήμα ήταν πολύ αμμώδες, αν και αρκετά ποτάμια διέρχονταν από την τελευταία.
6835 Ο Ιουλιανός πέθανε το 363 μ.Χ.
6836 Μετά τον θάνατό του, ο Ιουλιανός τάφηκε σε ειδωλολατρικό ναό, αλλά αργότερα το σώμα του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκε στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων δίπλα στο σώμα της συζύγου του, αλλά χωρίς νεκρώσιμο λειτούργημα, ως σώμα αποστάτη.
6837 Ο θάνατος του Αγίου Αρτεμίου συνέβη στις 20 Οκτωβρίου 363. Τα λείψανά του τοποθετήθηκαν στη συνέχεια στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο, η οποία έγινε γνωστή ως η εκκλησία του Αγίου Αρτεμίου.

 

 

 

 

 

Ασματική Ακολουθία Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας

 

 

 

 

Ανακομιδή τού Ιερού Σκηνώματος
τού Αγίου Γερασίμου τού εν Κεφαλληνία

 

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Αὐτόμελον.

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

 

Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Ομαλών Κεφαλλονιά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Ιερό Σκήνωμα τού Αγίου Γερασίμου

 

Η είσοδος για τον υπόγειο αυτό χώρο στον οποίο ασκήτευε ο Άγιος Γεράσιμος, βρίσκεται στο εσωτερικό της εκκλησίας και είναι χαρακτηριστικό ότι η πρόσβαση γίνεται μόνο από μία καταπακτή με άνοιγμα μεσαίου μεγέθους, κατεβαίνοντας από μια παλιά ψηλή μεταλλική σκάλα.

Οι υπόγειοι χώροι είναι δύο μεγάλα δωμάτια με χτιστά επιχρισμένα τοιχώματα και ψηλή οροφή σχεδόν αψιδωτή, κατασκευασμένη από πέτρες που είναι τοποθετημένες κάπως ακανόνιστα.

 

 

 

 

 

Τα δύο αυτά “δωμάτια” επικοινωνούν μεταξύ τους από ένα πολύ χαμηλό πέρασμα, από το οποίο για να περάσει κανείς, πρέπει να συρθεί στο υγρό δάπεδο.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Εὐχαρίστοις ᾄσμασι, τῶν Κεφαλλήνων ἡ νῆσος, προσκαλεῖται σήμερον, τῶν Ὀρθοδόξων τὰ πλήθη, μέγιστον, νεοφανέντα ἀγκωμιάσαι, καύχημα, Ὀρθοδοξίας ἀναφανέντα, τὸν Γεράσιμον τὸν θεῖον, τὸν ῥύστην ταύτης ὁμοῦ καὶ πρόμαχον.

 

Μεγαλυνάριον

Τῆς ὁμολογίας Χριστιανῶν, ἔθετό σε σὲ στῦλον, ἀδιάσειστον ὀ Θεός, τὸ σεπτόν σου σκῆνος, Γεράσιμε δοὺς πᾶσι, τοῖς ἐναντίοις λίθον, δεινοῦ προσκόμματος.