ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων
του Αγίου Ἱερομαρτυρος Φωκᾶ.
του Νέου από τη Σινώπη
Εορτάζει στις 23 Ιουλίου εκάστου έτους.
Την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκά του εκ Σινώπης του Πόντου τιμά η Εκκλησία μας την 23η Ιουλίου και στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Κλεινού Καλαμπάκας, όπου φυλάσσεται τμήμα των Ιερών Λειψάνων του.
Φῶς Κυρίου, ἔνδοξε Φωκᾶ, φωτίσαν,
Σὴν καρδίαν, ἔδειξε φωτὸς δοχεῖον.
Έτερον εις την ανακομιδήν του λειψάνου αυτού.
Nέαν κιβωτόν Iσραήλ αίρει νέος,
Φωκά νεκρόν φέρουσαν ως άλλας πλάκας.
Εἰκάδι τῇ τριτάτῃ Φωκᾶ νεκρὸς ἀμφεκομίσθη.
Ο πιστός που εντρυφά έστω και για λίγο στις ακολουθίες της Εκκλησίας, ιδίως του εσπερινού και του όρθρου, ζει μία διαφορετική ατμόσφαιρα από εκείνην της τραγικότητας της εδώ ζωής, όχι με την έννοια της φυγής από τη ζωή – τούτο δεν συνάδει με τη χριστιανική πίστη και τον ρεαλισμό της: θα ήταν μία άρνηση της ενσάρκωσης του Θεού μας – αλλά με την έννοια ότι ανάγεται σε επίπεδο τέτοιο, ώστε να την βλέπει με διαφορετικό βλέμμα: κάτω από την οπτική της αιώνιας ζωής. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε ο οιοσδήποτε άνθρωπος, ακόμη κι ο θεωρούμενος πιστός, εγκλωβίζεται στον κόσμο τούτο και εισέρχεται στην περιδίνιση των παθών και των ενεργειών του αρχεκάκου διαβόλου.
Εν προκειμένω: οι ύμνοι της Εκκλησίας μας και σήμερα, μας οδηγούν σε ένα καταρχάς μεγαλοπρεπές θέαμα του τι συμβαίνει στην Εκκλησία των πρωτοτόκων αδελφών, στη θριαμβεύουσα Εκκλησία, εξ αφορμής του αγίου ιερομάρτυρα Φωκά: “Μάρτυς Φωκά”, λέει ο υμνογράφος, “οι χορείες των αγίων ιεραρχών, οι συνάξεις των Μαρτύρων, η συνάθροιση των ιερών Αποστόλων, τα πνεύματα ολων των Δικαίων, Σε έχουν ανάμεσά τους και χαίρουν και αγάλλουν με την παρουσία Σου”. Εξαίσια εικόνα που φανερώνει την αγάπη και τη χαρά που ζουν οι άγιοί μας στον Παράδεισο, κι εννοείται μέσα στην ευλογημένη παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αλλά ο υμνογράφος ρίχνει το εμπνευσμένο από τον Θεό βλέμμα του και στο τι συμβαίνει και στη γη: Ο άγιος Φωκάς βρίσκεται ανάμεσα στους πιστούς ως “λαμπρός και φωτοφόρος νοητός ήλιος, που καταλάμπει τα πλήθη των πιστών, γινόμενος γι’ αυτούς βοήθεια στις ανάγκες τους, πλούτος σε όλους τους πτωχούς, πηγή αγαθών νοερών, κυριολεκτικά λιμάνι σε όλους που παλεύουν μέσα στα κύματα της θάλασσας των παθών”.
Ποια η αιτία της τόσο υψηλής θέσης του αγίου ιερομάρτυρα Φωκά; Η θερμή αγάπη του προς τον Θεό, το γεγονός δηλαδή ότι είχε στηρίξει τις βάσεις της ψυχής του στην πέτρα που λέγεται Χριστός, το γεγονός άρα ότι κατακόσμησε την ψυχή του με όλες τις αρετές. Με άλλα λόγια ο άγιος Φωκάς τιμάται από αγγέλους, αγίους, πιστούς στον κόσμο, γιατί και αυτός έγινε μία φανέρωση του Κυρίου μας, απλώνοντας την ευεργεσία Εκείνου σε όλους τους ανθρώπους και σε όλη την κτίση. «Ο θείος πόθος προσαναφλέγων την καρδίαν σου», σημειώνει ο υμνογράφος, «εστηριγμένος νοητήν επί πέτραν της ψυχής έχων τας βάσεις», «κεκοσμημένην αρεταίς, κεκτημένος την ψυχήν και την καρδίαν». Δεν έχουμε παρά να τον επικαλούμαστε και εμείς. Ό,τι και να συμβαίνει στον κόσμο μας, ό,τι βέλη του πονηρού και αν ρίχνονται για να μας ταράξουν και να μας αποπροσανατολίσουν, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Θεός μας και οι άγιοί Του είναι υπεράνω όλων αυτών. Λίγο να μεταθέσουμε το κέντρο βάρους της ζωής μας στο άγιο θέλημα του Κυρίου, θα δούμε τη δύναμή Του να ενεργοποιείται κατά τρόπο θαυμαστό και να μας λυτρώνει από τα δεινά.
Μητρόπολη Σαλαμίνας –Κωνσταντίας –Αμμοχώστου: η κοιτίδα του Χριστιανισμού στην Κύπρο
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.
Φῶς ἐκλάμπουσα, τῶν ἰαμάτων, κόσμω δέδεικται, τῶν σῶν λειψάνων, Ἱερομάρτυς ἡ θήκη ἡ ἔνθεος, ἧς τὴν σεπτὴν κομιδὴν ἑορτάζοντες, ἁγιασμὸν ἀληθῆ κομιζόμεθα. Φωκὰ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ὡς θησαυρὸν ἀνέκλειπτον τῆς δωρεᾶς τοῦ Πνεύματος, τῶν ἱερῶν σου λειψάνων τὴν λάρνακα περικυκλοῦντες, ἔνδοξε, ψυχικῶν νοσημάτων καὶ παντοίων παθῶν ἰάσεις λαμβάνομεν. Φωκᾶ, ἀνευφημοῦντες τὰ θεῖά σου κατορθώματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ‘
Καὶ τρόπων μέτοχος, καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Φωκᾶ. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Κάθισμα
Ἦχος δ’
Ταχὺ προκατάλαβε
Θυσίαν ἀναίμακτον, Χριστῷ προσφέρων Φωκᾶ, θυσίαν προσήνεγκας, σαυτὸν δι’ αἵματος, Ἱεράρχα θεόληπτε· ὅθεν ἐν εὐφροσύνῃ, αὐλιζόμενος Πάτερ, μνήσθητι τῶν ἐν πίστει, ἐκτελούντων τὴν θείαν, καὶ εὔσημον ἡμέραν τῆς σῆς ἀθλήσεως.
Κανών α’, ᾨδὴ θ’, τοῦ Ἁγίου Ἱερομαρτυρος
Ἦχος δ’
Λίθος ἀχειρότμητος ὄρους
Ἅρμα ὡς πυρίμορφον ἔχων, τὰς φωτοφόρους ἀρετάς σου, καὶ τὴν τῶν ἀγώνων διφρείαν, πρὸς οὐρανίους ἀνέπτης Ὅσιε, μονὰς ἐν αἷς κατέπαυσας, σὺν Ἀσωμάτοις αὐλιζόμενος.
Ῥύσει τῆς ἐνθέου σοφίας, καὶ πλημμυρήσει τῇ τῶν λόγων, ἔλυσας τοῦ ψεύδους τὴν ὕλην, καὶ εὐσεβούντων ψυχὰς κατήρδευσας, καὶ καρποφόρους ἔδειξας, ἐνθέων ἔργων διὰ πίστεως.
Ἴδες τὴν ὑπέρφωτον αἴγλην, τὴν νοουμένην θεωρίαν, ἐν τῇ τῶν ἀγώνων σου πάλῃ, τοῦ ποθουμένου ἀγωνοθέτου Χριστοῦ· καὶ φθάσαι ταύτην ἔσπευσας, Μάρτυς τῷ τέλει τῶν ἀθλήσεων.
Νῦν ὡς τρανοτέρως τὴν δόξαν, ἐνοπτριζόμενος τοῦ Κτίστου, ὑπὲρ τῶν ἐκ πόθου Φωκᾶ σε, ἀνευφημούντων αὐτὸς δυσώπησον, τοῦ μετασχεῖν τῆς κρείττονος, τούτου καὶ δόξης καὶ λαμπρότητος.
Ἀκολουθία Ἱερομ.ΦΩΚΑ ἐπ. Σινώπης
Ψαλλομένη τῇ 23η Ἰουλίου
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εἰς τό, Κύριε ἐκέκραξα, ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α’. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων, δευτεροῦντες αὐτά.
Ἀθλητικῶν ἐξ αἱμάτων, κρατῆρα πλήσας πιστοῖς, ἰάσεις ἐπαρδεύει, καὶ τὰς νόσους ἐλαύνει, Φωκᾶς ὁ Χριστομάρτυς, ἐν ὑψηλῷ, μαρτυρίας κηρύγματι, πάντα καλῶν, οἱ διψῶντες δεῦτε πιστῶς, ποταμοὺς χαρίτων δρέψασθε.
Τῆς ἀθεΐας τὴν πλάνην, θείᾳ ἐνστάσει σου, πολυθεΐας ζάλην, τῆς Τριάδος δυνάμει, Φωκᾶ Μάρτυς ἐκτρέψας, ξίφους ἀκμήν, τοῦ πυρός τε τὴν ἔκκαυσιν, καὶ νιφετούς τῶν βασάνων βέλη σαφῶς, ὡς νηπίων ἐκαρτέρησας.
Τοῦ ζωοοδότου σὺ κήρυξ, Θεοῦ γενόμενος, τυράννων καθαιρέτης, Ἀθλητὰ ἀνεδείχθης, καὶ θεῖος ἀθλοφόρος· ὅθεν ζωήν, τῷ ἀθανάτῳ πιστούμενος, πρὸς τὴν ἀνέσπερον ἔβης μαρμαρυγήν, τοῦ Θεοῦ Φωκᾶ μακάριε.
Δόξα. Ἦχος δ’.
Ἐκ βρέφους ἐγένου τοῦ Κυρίου ἐραστής, Φωκᾶ παμμακάριστε, Ἱερομάρτυς σοφέ· τὸ γὰρ ὅπλον τοῦ Σταυροῦ ἐπ’ ὤμων ἀράμενος, ἀκλινῶς ἐπορεύθης τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας, δι’ ἧς τῶν Ἀγγέλων ὑφέστιος γέγονας, δαιμόνων ἀντίπαλος, καὶ τοῦ κόσμου πρεσβευτής, ὤφθης διαπρύσιος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ὁ διὰ σὲ Θεοπάτωρ προφήτης Δαυΐδ, μελῳδικῶς περὶ σοῦ προανεφώνησε, τῷ μεγαλεῖά σοι ποιήσαντι. Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου. Σὲ γὰρ μητέρα πρόξενον ζωῆς ἀνέδειξεν, ὁ ἀπάτωρ ἐκ σοῦ ἐνανθρωπῆσαι εὐδοκήσας Θεός, ἵνα τὴν ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι, καὶ τὸ πλανηθὲν ὀρειάλωτον εὑρών, πρόβατον τοῖς ὤμοις ἀναλαβών, τῷ Πατρὶ προσαγάγῃ, καὶ τῷ ἰδίῳ θελήματι, ταῖς οὐρανίαις συνάψῃ Δυνάμεσι, καὶ σώσῃ Θεοτόκε τὸν κόσμον, Χριστὸς ὁ ἔχων, τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.
Εἴσοδος. Φῶς ἱλαρόν, τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (ι´ 7, γ´ 13-16, ἐκλογή).
Μνήμη δικαίου μετ᾿ ἐγκωμίων, καὶ εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ. Μακάριος ἄνθρωπος, ὃς εὗρε σοφίαν, καὶ θνητός, ὃς εἶδε φρόνησιν. Κρεῖσσον γὰρ αὐτὴν ἐμπορεύεσθαι, ἢ χρυσίου καὶ ἀργυρίου θησαυρούς. Τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν· πᾶν δὲ τίμιον, οὐκ ἄξιον αὐτῆς ἐστιν. Ἐκ γὰρ τοῦ στόματος αὐτῆς ἐκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δὲ καὶ ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ. Τοιγαροῦν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα, σεμνὰ γὰρ ἐρῶ· καὶ μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει. Αἱ γὰρ ἔξοδοί μου, ἔξοδοι ζωῆς, καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ ὑμᾶς, καὶ προΐεμαι ἐμὴν φωνὴν υἱοῖς ἀνθρώπων. Ὅτι ἐγὼ ἡ Σοφία κατεσκεύασα βουλὴν καὶ γνῶσιν καὶ ἔννοιαν ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην. Ἐμὴ βουλὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐμὴ φρόνησις, ἐμὴ δὲ ἰσχύς. Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες, εὑρήσουσι χάριν. Νοήσατε τοίνυν ἄκακοι πανουργίαν, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι ἔνθεσθε καρδίαν. Εἰσακούσατέ μου καὶ πάλιν, σεμνὰ γὰρ ἐρῶ, καὶ ἀνοίγω ἀπὸ χειλέων ὀρθά. Ὅτι ἀλήθειαν μελετήσει ὁ λάρυγξ μου, ἐβδελυγμένα δὲ ἐναντίον ἐμοῦ χείλη ψευδῆ. Μετὰ δικαιοσύνης πάντα τὰ ῥήματα τοῦ στόματός μου· οὐδὲν ἐν αὐτοῖς σκολιόν, οὐδὲ στραγγαλιῶδες. Πάντα εὐθέα ἐστὶ τοῖς νοοῦσι, καὶ ὀρθὰ τοῖς εὑρίσκουσι γνῶσιν. Διδάσκω γὰρ ὑμῖν ἀληθῆ, ἵνα γένηται ἐν Κυρίῳ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν,καὶ πλησθήσεσθε Πνεύματος.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (δ´ 14, Παροιμ. ι´ 31).
Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν, χείλη δὲ ἀνδρῶν ἐπίστανται χάριτας. Στόμα σοφῶν μελετᾷ σοφίαν· δικαιοσύνη δὲ ῥύεται αὐτοὺς ἐκ θανάτου.Τελευτήσαντος ἀνδρὸς δικαίου, οὐκ ὄλλυται ἐλπίς· υἱὸς γὰρ δίκαιος γεννᾶται εἰς ζωήν· καὶ ἐν ἀγαθοῖς αὐτοῦ καρπὸν δικαιοσύνης τρυγήσει. Φῶς δικαίοις διαπαντός,καὶ παρὰ Κυρίου εὑρήσουσι χάριν καὶ δόξαν. Γλῶσσα σοφῶν καλὰ ἐπίσταται, καὶ ἐν καρδίᾳ αὐτῶν ἀναπαύσεται σοφία. Ἀγαπᾷ Κύριος ὁσίας καρδίας· δεκτοὶ δὲ αὐτῷ πάντες ἄμωμοι ἐν ὁδῷ· Σοφία Κυρίου φωτιεῖ πρόσωπον συνετοῦ· φθάνει γὰρ τοὺς ἐπιθυμοῦντας αὐτήν, πρὸ τοῦ γνωσθῆναι, καὶ εὐχερῶς θεωρεῖται ὑπὸ τῶν ἀγαπώντων αὐτήν. Ὁ ὀρθρίσας πρὸς αὐτὴν οὐ κοπιάσει· καὶ ὁ ἀγρυπνήσας δι᾿ αὐτήν, ταχέως ἀμέριμνος ἔσται. Ὅτι τοὺς ἀξίους αὐτῆς αὐτὴ περιέρχεται ζητοῦσα, καὶ ἐν ταῖς τρίβοις φαντάζεται αὐτοῖς εὐμενῶς. Σοφίας οὐ κατισχύσει ποτὲ κακία. Διὰ ταῦτα καὶ ἐραστὴς ἐγενόμην τοῦ κάλλους αὐτῆς, καὶ ἐφίλησα ταύτην, καὶ ἐξεζήτησα ἐκ νεότητός μου, καὶ ἐζήτησα νύμφην ἀγαγέσθαι ἐμαυτῷ. Ὅτι ὁ πάντων Δεσπότης ἠγάπησεν αὐτήν. Μύστις γάρ ἐστι τῆς τοῦ Θεοῦ ἐπιστήμης, καὶ αἱρέτις τῶν ἔργων αὐτοῦ. Οἱ πόνοι αὐτῆς εἰσιν ἀρεταί· σωφροσύνην δὲ καὶ φρόνησιν αὕτη διδάσκει· δικαιοσύνην καὶ ἀνδρείαν, ὧν χρησιμώτερον οὐδέν ἐστιν ἐν βίῳ ἀνθρώποις· Εἰ δὲ καὶ πολυπειρίαν ποθεῖ τις, οἶδε τὰ ἀρχαῖα καὶ τὰ μέλλοντα εἰκάζειν· ἐπίσταται στροφὰς λόγων, καὶ λύσεις αἰνιγμάτων· σημεῖα καὶ τέρατα προγινώσκει, καὶ ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων· καὶ πᾶσι σύμβουλός ἐστιν ἀγαθή. Ὅτι ἀθανασία ἐστὶν ἐν αὐτῇ, καὶ εὔκλεια ἐν κοινωνίᾳ λόγων αὐτῆς. Διὰ τοῦτο ἐνέτυχον τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐδεήθην αὐτοῦ, καὶ εἶπον ἐξ ὅλης μου τῆς καρδίας· Θεὲ Πατέρων, καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐν λόγῳ σου, καὶ τῇ σοφίᾳ σου κατασκευάσας τὸν ἄνθρωπον, ἵνα δεσπόζῃ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων, καὶ διέπῃ τὸν κόσμον ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ· δός μοι τὴν τῶν σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν, καὶ μή με ἀποδοκιμάσῃς ἐκ παίδων σου· ὅτι ἐγὼ δοῦλος σός, καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης σου.Ἐξαπόστειλον αὐτὴν ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου, καὶ ἀπὸ θρόνου δόξης σου, ἵνα συμπαροῦσά μοι διδάξῃ με, τί εὐάρεστόν ἐστιν παρὰ σοί. Καὶ ὁδηγήσῃ με ἐν γνώσει, καὶ φυλάξῃ με ἐν τῇ δόξῃ αὐτῆς. Λογισμοὶ γὰρ θνητῶν πάντες δειλοί, καὶ ἐπισφαλεῖς αἱ ἐπίνοιαι αὐτῶν.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (δ´ 7-15).
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι, φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως, βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.
Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.
Ὅλον ἀνατέθεικας, τῷ ὑπέρ σου ὑπομείναντι, τὸ σωτήριον πάθημα, σεαυτὸν πανεύφημε, διὰ μαρτυρίου, αἵματι προθύμως, εὐαρεστῆσαι καὶ αὐτῷ, προσκολληθῆναι Πάτερ ἐσπούδασας, ἐντεῦθεν καὶ δεδόξασαι, καὶ τῶν θαυμάτων ἐπλούτισας, τὴν ἐνέργειαν πάνσοφε, παρ’ αὐτοῦ στεφανούμενος.
Στ.: Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν…
Ἀνόμων φρυάγματα, καὶ τῶν δαιμόνων σεβάσματα, τῇ τῶν ἄθλων στεῤῥότητι, Φωκᾶ καταβέβληκας, τὸν Σωτῆρα πάντων, τρανῶς καταγγέλων, καὶ τῶν πιστῶν φωταγωγῶν, τὰς διανοίας θεομακάριστε, καὶ ζόφον ἐξαιρούμενος, εἰδωλικῆς ματαιότητος, φωτισμῷ τῶν θαυμάτων σου, καὶ ἀγώνων λαμπρότητι.
Στ.: Οἱ Ἱερεῖς Σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ Ὅσιοί Σου ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.
Λιμένα σωτήριον, οἱ κινδυνεύοντες ἔχομεν, σὲ Φωκᾶ παναοίδιμε, τοῦ βίου τοῖς κύμασι, καὶ βυθῷ πταισμάτων, καὶ θλίψεως σάλῳ, καθικετεύομεν πιστῶς, ταῖς σαῖς πρεσβείαις ἡμᾶς περίσωζε, ἐκ πάσης περιστάσεως, τοὺς τὴν σὴν μνήμην γεραίροντας, δυσωπῶν τὸν φιλάνθρωπον, καὶ Δεσπότην καὶ Κύριον.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἐν Ἱερεύσι καὶ Μάρτυσι διαπρέψας, ἱερώτατε Πατὴρ ἡμῶν Φωκᾶ, πιστὸς ἀνεδείχθης ποιμήν, καὶ Χριστοῦ πιὼν τὸ ποτήριον. Διὸ ἐν ἑκατέροις εὐαρεστήσας αὐτῷ τῷ Χριστῷ, πρέσβευε σὺν τοῖς ἄνω λειτουργοῖς τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι, ἧ ἀδιαλείπτως παρίστασαι, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν μετὰ πόθου καὶ πίστεως ἐκτελούντων τὴν πανσεβάσμιον μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου…
Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀστέρα πανέκλαμπρον καὶ φωτοφόρον Φωκᾶ, ἐν ὕψει σὲ ἔθετο, τῆς Ἐκκλησίας Χριστός, θαυμάτων ταῖς λάμψεσι, πάντων τὰς διανοίας, καταυγάζοντα ὄντως, μειοῦντα καὶ ὀμίχλην τῶν δεινῶν νοσημάτων, τῶν πίστει προσιόντων τῇ σκέπῃ σου θεόληπτε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὸ ἀπ’ αἰῶνος ἀπόκρυφον, καὶ Ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον…
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Ὡς Μάρτυς καὶ ποιμήν, ἱερῶς ἐδοξάσθης, τῷ αἵματι στολήν, τὴν τῆς ἱερωσύνης, φοινίξας λαμπρότατα, καὶ Κυρίῳ παρίστασαι, ὅθεν σήμερον, ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, ἑορτάζει σου, τὴν ὑπερένδοξον μνήμην, Φωκᾶ παμμακάριστε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Μητέρα σε Θεοῦ, ἐπιστάμεθα πάντες, Παρθένον ἀληθῶς, καὶ μετὰ τόκον φανεῖσαν, οἱ πόθῳ καταφεύγοντες, πρὸς τὴν σὴν ἀγαθότητα· σὲ γὰρ ἔχομεν, ἁμαρτωλοὶ προστασίαν· σὲ κεκτήμεθα, ἐν πειρασμοῖς σωτηρίαν τὴν μόνην πανάμωμον.
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος ἐν σοὶ σκηνώσασα, πηγὴν σὲ ἀνέδειξε, πολλῶν χαρίτων Φωκᾶ, πλουσίως ἐκβλύζουσαν, ὅθεν καὶ τοῖς πλωτῆρσι, βοηθεὶς καθ’ ἑκάστην, πίστει ἐπιζητοῦσι, τὴν σὴν βοήθειαν Πάτερ, σὺν τούτοις καὶ ἡμῖν ἱλασμόν, νέμοις θεόσοφε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἡ μόνη κυήσασα, τὸν ποιητὴν τοῦ παντός, ἡ μόνη κοσμήσασα, τὴν ἀνθρωπότητα, τῷ τόκῳσου Ἄχραντε, ῥῦσαί με τῶν παγίδων, τοῦ δολίου Βελίαρ, στῆσόν με ἐπὶ πέτραν, τῶν Χριστοῦθελημάτων, αὐτὸν ἐκδυσωποῦσα ἐκτενῶς, ὃν ἐσωμάτωσας.
Μετὰ τὸν Πολυέλεον Κάθισμα. Ὅμοιον.
Ἐπέστη φιλέορτοι λαμπρὰ πανήγυρις, ἡ μνήμη τοῦ θεόφρονος καὶ Ἱεράρχου Φωκᾶ, εὐφραίνουσα τὰ πέρατα, λάμπουσα ταῖς ἀκτῖσι, τῶν θαυμάτων ἐν κόσμῳ, φέρουσα τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἀένναον χάριν, πρεσβεύει γὰρ τῷ Κυρίῳ, σῶσαι τὸ γένος ἡμῶν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἁγνὴ Παναμώμητε καὶ ἀπειρόγαμε, ἡ μόνη τὸν ἄχρονον, Υἱὸν καὶ Λόγον Θεοῦ, ἐν χρόνῳ κυήσασα, τοῦτον σὺν τοῖς Ἁγίοις, καὶ σεπτοῖς Πατριάρχαις, Μάρτυσι καὶ Προφήταις, καὶ Ὁσιοις δυσώπει, δωρήσασθαι ἡμῖν ἱλασμόν, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ Ἤχου.
Προκείμενον:Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν, καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν.
Στ.: Ἀκούσατε ταῦτα πάντα τὰ ἔθνη, ἐνωτίσασθε πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν οἰκουμένη.
Εὐαγγέλιον, ζήτει εἰς τὰς ΙΓ΄ Νοεμβρίου, εἰς τὸν Ὄρθρον.
Δόξα: Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου…
Καὶ νῦν:Ταῖς τῆς Θεοτόκου…
Ἰδιόμελον.Ἦχος β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Τίς ἐπαξίως τῶν ἀρετῶν σου διηγήσεται τὰ τρόπαια; ποῖον στόμα τοῦ μαρτυρίου τὴν καρτερίαν ἀποφθέγξοιτο; ἐν ἀμφοτέροις γὰρ ἠρίστευσας Φωκᾶ μακάριε. Ἀλλὰ μὴ παύση δυσωπῶν εὐαρεστήσας Χριστῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ὡς ἔχων Ἱερομάρτυς παῤῥησίαν πολλήν.
Εἶτα οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου· καὶ τοῦ Ἁγίου β΄. Ὁ α΄ Κανών, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς (ἄνευ τῶν Θεοτοκίων): Φωκᾶς ὁ φωστήρ, πᾶσιν ἐκλάμπει χάριν.
ᾨδὴ α’. Ἦχος δ’. Θαλάσσης τὸ ἐρυθραῖον.
Φωτός σε, τῆς θεϊκῆς κατηύγασαν ἀκτῖνες ἔνδοξε, ὑπερφυοῦς προνοίας ἐξ αὐτῶν, τῶν ὠδίνων μακάριε· διὸ φωστὴρ ὑπέρλαμπρος, Φωκᾶ ἐδείχθης ἐν τοῖς πέρασιν.
Ὡς φοίνιξ, ὑψιτενὴς ἀνέδραμες, ἐκ βρέφους ἔνδοξε, τῶν ἀρετῶν εἰς ὕψος νοητόν, καὶ καρποὺς τοὺς τῶν ἄθλων σου, πληθύνας κατεγλύξανας, πάντας μεθέξει τῶν θαυμάτων σου.
Καθεῖλες, τὰ τῶν βωμῶν ἱδρύματα, τῆς ἀθεότητος, τῇ μηχανῇ τῶν λόγων σου Σοφέ, καὶ Χριστοῦ διετήρησας, τὴν Ἐκκλησίαν ἄσειστον, κατοχυρώσας τοῖς διδάγμασιν.
Ἀφ’ ὕψους, τῆς ἀπονοίας ἔῤῥιψας, νοῦν ὑπερήφανον, ἐν τῇ ἁπλῇ τῶν λόγων καθελών, τοῦτον χάριτι Ὅσιε, καὶ κατ’ αὐτοῦ τὰ τρόπαια, ἀθλητικαῖς νίκαις κεκλήρωσαι.
Θεοτοκίον.
Γεννήτωρ, ἐν Παραδείσῳ γέγονε, φθόνος θανάτου βροτοῖς, ὃν γεννηθεὶς Πανάχραντε ἐκ σοῦ, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, μετˈ ἤχου ἐξηφάνισεν, ἀθανασίαν δοὺς τῷ γένει ἡμῶν.
Ἕτερος, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Τῷ παμμεγίστῳ Φωκᾷ, τοὺς ὕμνους πλέξω. Ἰωσήφ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ’. Τῷ συντρίψαντι πολέμους.
Τῷ φωτὶ τῷ ἀπροσίτῳ παριστάμενος Φωκᾶ, φώτισόν μου δέομαι, τὸν λογισμὸν σοφέ, καὶ τὴν καρδίαν τοῦ ἀνευφημῆσαι τὴν ἁγίαν σου σήμερον ἄθλησιν.
Ὡραιώθης παιδόθεν, θείαν σύνεσιν Φωκᾶ ἐσχηκῶς, καὶ χάριτος ἀξιωθεὶς ἐπιτελεῖν σημεῖα, καὶ ἀποδιώκειν πονηρότατα πνεύματα πάνσοφε.
Πλήρης χάριτος ὑπάρχων, πλήρης γνώσεως Θεοῦ ἔσχες ἐνοικούσαν σοι, πνεύματος θειου δύναμιν θεόφρον, δι’ ἧς ὥσπερ ἥλιος ἐξέλαμψας, φωταγωγῶν τοὺς πιστούς.
Θεοτοκίον.
Ἀπειράνδρως ἐν γαστρί Σου, τὸν ἀχώρητον Θεόν, ἔσχηκας χωρούμενον Θεογεννῆτορ ἀστενοχωρήτως, Ὃν ὑπὲρ ἡμῶν Θεοχαρίτωτε, ἀεὶ ἱκέτευε.
ᾨδὴ γ’. Εὐφραίνεται ἐπὶ Σοί.
Συνήρμοσας τῶν πιστῶν, τὴν συμφωνίαν εἰς Χριστοῦ αἴνεσιν, καὶ ἀθεΐας φωνάς, Μάρτυς τῇ ἐνστάσει συνέχεας.
Ὁ πόθος σε τοῦ Θεοῦ, τῶν ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανὸν εἵλκυσε, καὶ νοεραῖς τάξεσιν, ἐν σαρκὶ ἀθλοῦντα ἠρίθμησεν.
Φωτίσας ταῖς ἀστραπαῖς, τῶν σῶν θαυμάτων τοὺς πιστούς, ἔσβεσας, τῆς ἀθεΐας πυρσούς, ἐν τοῖς ὄμβροις Μάκαρ τῶν λόγων σου.
Ὡς χρώμασι φαεινοῖς, Ἱερωσύνης τὴν στολὴν ἔβαψας, ἀθλητικοῖς αἵμασι, καὶ Χριστῷ φωτὶ ἱερούργησας.
Θεοτοκίον.
Ἐῤῥάγη τὸ τῆς ἀρᾶς, ἡμῶν μεσότοιχον ἁγνὴ Δέσποινα, τῷ ὑπὲρ νοῦν τόκῳ σου, καὶ τῇ θείᾳ φύσει συνήφθημεν.
Ἕτερος. Ἐστερεώθη ἡ καρδία μου.
Ἱερωτάτην ἐκ παιδόθεν σύνεσιν ἔσχες, καὶ μέχρι γήρως τε καὶ πρεσβείου, θεοφόρε τὸν Θεὸν ἐθεράπευσας, ἐντεῦθεν δόξης ἐπέτυχες.
Σοῦ τὴν μεγίστην ἐπιτίμησιν Θεοφόρε, μὴ φέρων δαίμων ὁ ἐν τῷ πλοίω, δραπετεύει καὶ Χριστὸς μεγαλύνεται, τοῖς ἔργοις τοῖς σοῖς θαυμάσιε.
Τὰς κατὰ πόλιν ἀριστείας σου τοὺς ἀγώνας, τοὺς δρόμους καὶ ἀγαθοεργίας, τίς ἀνυμνήσει ἀξίως θαυμάσιε; Μαρτύρων κλέος καὶ καύχημα.
Θεοτοκίον.
Ὡς ἀνωτέρα τῶν Ἀγγέλων καθυπεδέξω, ἐν μήτρᾳ ἄχραντε τὸν Δεσπότην, τῶν Ἀγγέλων καὶ πάσης τῆς κτίσεως, διό Σε πιστοὶ γεραίρομεν.
Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.
Τὸν Μάρτυρα Χριστοῦ, καὶ σοφὸν Ἱεράρχην, ὑμνήσωμεν πιστοί, Φωκᾶ θεῖον πάντες, τὸν δρόμον γὰρ τετέλεκε, καὶ τὴν πίστιν τετήρηκε, καὶ τῷ αἵματι, τῆς ἑαυτοῦ μαρτυρίας, χαίρων ἄνεισιν, εἰς οὐρανοὺς μετὰ δόξης, πρεσβεύων τοῦ σωθῆναι ἡμᾶς.
Δόξα. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θυσίαν ἀναίμακτον, Χριστῷ προσφέρων Φωκᾶ, θυσίαν προσήνεγκας, σαυτὸν δι’ αἵματος, Ἱεράρχα θεόληπτε· ὅθεν ἐν εὐφροσύνῃ, αὐλιζόμενος Πάτερ, μνήσθητι τῶν ἐν πίστει, ἐκτελούντων τὴν θείαν, καὶ εὔσημον ἡμέραν τῆς σῆς ἀθλήσεως.
Θεοτοκίον.
Ἡ μόνη κυήσασα,τὸν Ποιητὴν τοῦ παντός, ἡ μόνη κοσμήσασα, τὴν ἀνθρωπότητα, τῷ τόκῳ σου Πάναγνε, ῥῦσαί με τῶν παγίδων, τοῦ δολίου Βελίαρ, στῆσόν με ἐπὶ πέτραν, τῶν Χριστοῦ θελημάτων, αὐτὸν ἐκδυσωποῦσα ἀεί, ὃν ἐσωμάτωσας.
ᾨδὴ δ’. Ἐπαρθέντα Σε ἰδοῦσα.
Σὺ σαλεύουσαν πελάγει τῆς ἀσεβείας, τὴν Ἐκκλησίαν εἵλκυσας, Φωκᾶ εἰς λιμένας, τοὺς τῆς εὐσεβείας Χριστοῦ, ἀπαύστως κραυγάζουσαν· δόξα τῇ δυνάμει Σου Κύριε.
Τὸ γεῶδες ἐκτινάξας ζωῆς σαρκώδους, καὶ βιοτεύων ἔνδοξε, ἐν σαρκὶ πορείαν, ἄϋλον διήνυσας, Φωκᾶ· ὅθεν χάριτι, Ἄγγελος ἐν σώματι πέφυκας.
Ἡ ἀκένωτος πηγὴ σε τοῦ Παρακλήτου, τῶν νοητῶν ἐπληρωσε, καὶ θείων θαυμάτων, Ἱεράρχα ἔνδοξε, καὶ πᾶσι προτέθεικε, ποταμὸν χαρίτων ἀείρυτον.
Θεοτοκίον.
Ὡς παράδοξα καὶ ἄῤῥητα Θεοτόκε, τὰ τοῦ καινοῦ σου τόκου, ἀληθῶς ὑπάρχει, ξένα καὶ παράδοξα, ἐν οἷς ἡ διάνοια, καὶ ὁ νοῦς ἡττᾶται πανάχραντε.
Ἕτερος. Εἰσακήκοα τὴν ἀκοήν Σου Κύριε.
Φωστῆρα σὲ λάμποντα, δικαιοσύνης ἔγνωμεν ἔργοις, καὶ μαρτυρίας ἀεὶ φωτοβόλοις λάμψεσι, φωταγωγοῦν τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, καὶ νοσημάτων τὴν ἀχλὺν ἔνδοξε διώκοντα.
Κυβερνήτην ἔχοντες οἱ θαλαττεύοντες θεοφόρε, τὴν σὴν πρεσβείαν ἀεὶ βαρυτάτου κλύδωνος ἀπολυτροῦνται, ὑμνοῦντες διὰ σοῦ τὸν παρεχόμενον αὐτοῖς, λύτρωσιν σωτήριον.
Ὡραῖος ἐν κάλεσι, τῆς μαρτυρίας Φωκᾶ, ἐδείχθη περιστερὰ γὰρ Θεοῦ κορυφῆ τιμία σου, προκαθεσθεῖσαν ἐδήλωσας σοφέ, πάθους σὲ θεῖον κοινωνὸν ἔσεσθαι ἐν πνεύματι.
Θεοτοκίον.
Ἀμόλυντε ἄσπιλε μεμολυσμένην μου τὴν καρδίαν, τοῖς βλαβεροῖς λογισμοῖς, καὶ ταῖς παραβάσεσιν, ἐσπιλωμένην καθάρισον ταῖς Σαῖς πρὸς τὸν πανάγαθον Θεόν, θείαις παρακλήσεσιν.
ᾨδὴ ε’. Σὺ Κύριέ μου φῶς.
Πορθήσας τὰ ἐχθροῦ, ὦ Φωκᾶ ὄχυρώματα, δυνάμει τῇ τῶν θαυμάτων, τοὺς ῥυσθέντας Κυρίῳ, ὡς σκῦλα προσενήνοχας.
Ἀντώθησας σοφέ, κατὰ σοῦ τὰ πεμπόμενα, τοξεύματα εἰς καρδίας, τῶν βαλλόντων, αὐτὸς δέ, ἐσώθης ἀπαράτρωτος.
Συνέθλασας Φωκᾶ, κεφαλὴν τὴν τοῦ δράκοντος, πατήσας τοῦτον γενναίως, τῇ ἐνθέῳ δυνάμει, τῆς στεῤῥᾶς σου ἀθλήσεως.
Θεοτοκίον.
Ῥανάτω οὐρανός, εὐφροσύνην καὶ χάριν ἐν γῆ· ἀνέδωκε νῦν γὰρ αὕτη, εὐφροσύνην εἰς ὕψος, τὴν μόνην Θεομήτορα.
Ἕτερος. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν.
Τίμιος ὥσπερ διερχόμενος Ὅσιε, τοὺς θρηνώδοις λίθοις λαούς, πρὸς Θεοῦ τὴν πίστιν μετήγαγες τοῖς λόγοις σου, καὶ θαυμάτων ἐπιδείξεσιν.
Ὅσιος ἐν Ὁσίοις ἀναδέδειξαι ἔνδοξε, καὶ ἐν Μάρτυσι περιφανής, θαυμαστῶς ἀθλήσας, καὶ τὸν πολέμιον νικήσας Φωκᾶ θαυμάσιε.
Ὕμνησαν τῶν Ἀγγέλων τὰ στρατεύματα, βλέψαντα ἐναθλοῦντά σε Μάρτυς στεῤῥῶς, καὶ τοὺς ἀσωμάτους τροπούμενον δαίμονας, ἐν τῷ φθαρτῷ σου μάκαρ σώματι.
Θεοτοκίον.
Σῶσόν με κυματούμενον, τοῦ βίου πάθεσιν Ἄχραντε, καὶ κυβέρνησον πρὸς γαληνὸν ἀπαθείας ὅρμον, ἁπάντων βοήθεια Χριστιανῶν Θεοχαρίτωτε.
ᾨδὴ ς’. Θύσω Σοι, μετὰ φωνῆς.
Ἰλύος, καὶ βυθοῦ ἀθεότητος ἔνδοξε, τὴν σὴν ἀνείλκυσας ποίμνην, ἣν ἀποκαθάρας, υἱοθεσίας, τῷ ὕδατι, πρὸς τὸ φῶς τὸ τῆς χάριτος ὕψωσας.
Νέφεσιν, ὁ τιθεὶς ἑαυτοῦ τὴν ἐπίβασιν, ἀεροδρόμῳ πορείᾳ, σὲ Φωκᾶ ἐδόξασε τοῦ προφθάνειν,τοὺς αἰτοῦντας, ἐν κινδύνοις θαλάσσης καὶ θλίψεως.
Ἔλυσας, συμπλοκὰς τὰς τοῦ ψεύδους καὶ ἔδησας, ματαιοῤῥήμονας γλῶσσας, τοῖς τῆς ἀληθείας δεσμοῖς θεόφρον, καὶ ἐν κόσμῳ, τὸν τῆς πίστεως λόγον ἐκήρυξας.
Θεοτοκίον.
Ἑνώσεως, ἀκηράτου καρπὸν ἀνεβλάστησας, Θεοκυῆτορ τῷ κόσμῳ, ἀειζώου πρόξενον ἀφθαρσίας, δεικνυμένης, τοῖς ἐν πίστει καὶ πόθῳ τιμῶσί σε.
Ἕτερος. Ὡς τὸν Προφήτην ἐῤῥύσω.
Ὑποφωνεῖ σοι τὸ μέλλον, ἀνθρωπίνη φωνὴ παναοίδιμε, ποτήριον λέγουσα πιεῖν σε σωτήριον, ἡ σταλεῖσά σοι περιστερὰ ἄνωθεν.
Μετὰ μυρίους ἱδρῶτας, μετὰ πόνους ἀπείρους τοῦ σώματος, ξίφει τὴν ἁγίαν σου κεφαλήν, ὑπέκλινας καὶ τοῖς αἵμασι τὴν γῆν καθηγίασας.
Νεκροῖς ξοάνοις μὴ νείμας, ἀλογώτατον σέβας πανόλβιε, νέκρωσιν ὑπέμεινας καὶ ζῆς μετὰ θάνατον, διὰ τοῦτό σε Φωκᾶ μακαρίζομεν.
Θεοτοκίον.
Ὁ κατοικῶν ἐν ὑψίστοις, τὴν ἁγίαν Σου μήτραν κατώκησε, σαρκὸς ὁμοιώματι κόσμῳ φανερούμενος, διὰ τοῦτό Σε ἄχραντε δόξαζομεν.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β΄. Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν.
Ὡς Ἀρχιερεὺς προσφέρων Πάτερ θυσίας, τέλος σεαυτὸν προσῆξας ζῶσαν θυσίαν, μαρτυρήσας ἐννόμως Χριστῷ τῷ Θεῷ ὑπ’ Ἀγγέλων θαρσυνόμενος καὶ τὸν θάνατον αἱρούμενος, καὶ παρῶν τοῖς ἐκβοῶσί σοι· ἔλθε Φωκᾶ μεθ’ ἡμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν.
Ὁ Οἶκος.
Τὴν ζωὴν ἐν οὐρανοῖς ἐπιποθοῦντες, χείλη ἐκκαθάρωμεν, καὶ τὰς γλῶσσας ἁγνίσωμεν, ᾄσματα καὶ ἐφύμνια ἂς πλέξωμεν ἀξίως Φωκᾶ τῷ Ἱεράρχῃ, ἐπὶ γὰρ τὰς οὐρανίους πύλας ἐλθὼν, ἀκώλυτον εὗρε τὴν εἰς τὰ εἴσω πορείαν, καὶ ἀτενίζει τῷ ποθουμένῳ ὑπὸ Ἀγγέλων δοξαζομένῳ, ἐντεῦθεν γὰρ καὶ δύναται ὑπὲρ ἡμῶν ἱλάσκεσθαι τὸν μόνον εὐσυμπάθητον τοῖς ψυχικοῖς νοσήμασιν ὡς μαρτυρήσας αὐτῷ, ἀνυμνῶ οὖν αὐτὸν καὶ ἐκβοῶμεν αὐτῷ, ἐπιβλέπεις ἐφ’ ἡμᾶς· ἔλθε Φωκᾶ μεθ’ ἡμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν.
Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν.
Τῇ ΚΓ’ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Φωκᾶ, ἤτοι τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου αὐτοῦ.
Φῶς Κυρίου, ἔνδοξε Φωκᾶ,φωτίσαν,
σὴν καρδίαν, ἔδειξε φωτὸς δοχεῖον.
Νέαν κιβωτό, Ἰσραὴλ αἴρει νέος,
Φωκᾶ νεκρὸν φέρουσαν, ὡς ἄλλας πλάκας.
Εἰκάδι τῇ τριτάτῃ Φωκᾶ νεκρὸς ἀμφεκομίσθη.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
ᾨδὴ ζ’. Ἐν τῇ καμίνῳ Ἀβραμιαῖοι.
Καθηλωθέντα, τῷ τοῦ Χριστοῦ σε πόθῳ Μάρτυς σοφέ, πλήθη φοβερῶν βασάνων καὶ ἀπειλῶν, οὐ κατέσεισαν οὐχ εἵλκυσαν, ἐκ γενναιότητος, τῆς πρὸς αὐτὸν συναφείας καὶ σχέσεως.
Λύτρον τῷ δόντι, ὑπὲρ ἡμῶν τὸ αἷμα τὸ ἑαυτοῦ, αἷμα τὸ οἰκεῖον Μάρτυς ὡς προσφοράν, ἀντιδέδωκας καὶ ἔψαλλες· εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός μου κραυγάζων καὶ Κύριος.
Ἀποβαλόντα, δι’ ἀρετῆς τὸ βάρος τὸ γεηρόν, θεῖοι τοῦ Χριστοῦ σε, Ἄγγελοι Ἀθλητά, δι’ ἀέρος μετεκόμιζον, αὐτοῦ προστάγματι, ὡς τὸ πρὶν Ἀββακοὺμ συνιπτάμενον.
Θεοτοκίον.
Ἄγγελοι εἶδον, Θεογεννῆτορ ξένα τῷ τόκῳ σου, φύσιν τὴν φθαρτὴν τοῦ γένους τοῦ χοϊκοῦ, πρὸς ἀκήρατον καὶ ἄφθαρτον, παλινδρομήσασαν, κατοικίαν καὶ δόξαν οὐράνιον.
Ἕτερος. Ὁ δι’ Ἀγγελου παῖδας ἐκ φλογός.
Ὑπεισελθὼν τὴν φλόγα ὡς οἱ τρεῖς νεανίαι, ἄφλεκτος Μάρτυς ἔμεινας, τῇ Χριστοῦ δυνάμει, τοῦ ἐνοικήσαντος ἐν σοὶ ὑπὲρ ἔννοιαν.
Σὺ τῷ πυρί τῆς θείας ἀγαπήσεως Μάρτυς, ἔνδον ἀναφλεγόμενος Φωκᾶ, ἐν πυρὶ ἐνύλω προσομιλών, μένεις σοφὲ ακατάφλεκτος.
Πεποικιλμένος θείαις καλλοναῖς τῶν στιγμάτων, πρός τὸν Θεὸν ἀνέδραμες, τὸν σὸν ἀγωνοθέτην, νίκης βραβεῖα παρ’ αὐτοῦ κομισάμενος.
Θεοτοκίον.
Λελυτρωμέναι πάσης καταδίκης Παρθένε, τῇ θαυμαστῇ γεννήσει Σου, φωναῖς χαριστηρίοις ὑμνολογοῦμέν Σε ἀεὶ παμμακάριστε.
ᾨδὴ η’. Χεῖρας ἐκπετάσας Δανιὴλ.
Πῦρ ἀπαύστως ἔχων ἐν ψυχῇ, τὸ τῆς ἀγάπης Χριστοῦ, Φωκᾶ μακάριε, τὸν δρόμον ἄσχετον ἤνυσας, πρὸς αὐτὸν τὸν δι’ ἀθλήσεως δι’ ἧς τυχὼν τοῦ ἐφετοῦ, σὺν Ἀσωμάτοις βοᾷς· εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.
Ἔῤῥει τῶν Ἑλλήνων τὰ σαθρά, πλάνης σεβάσματα, καὶ σεσιγήκασι, τῆς ματαιότητος ἅπασαι, αἱ διπλόαι καὶ τὸ ψεῦδος αὐτῶν, ἠλέγχθη γνώσει ἀληθεῖ, τῶν ἀθλοφόρων Χριστοῦ,κηρυττόντων, εἶναι σοφίαν Θεοῦ ἐνυπόστατον.
Ἰσχὺν ἀπροσμάχητον Φωκᾶ, περιζωσάμενος, Ἁγίου Πνεύματος, ἀκαταγώνιστον ἔνστασιν, καὶ ἀνδρείαν ἀπερίτρεπτον, προπολεμῶν ὑπὲρ τῆς σῆς, ποίμνης ἐνδέδειξαι, καὶ νικήσας, σὺν τοῖς Ἀγγέλοις ὑμνεῖς τὸν τῶν ὅλων Θεόν.
Χάριν θείαν ἄφθονον Χριστός, σοὶ ἐδωρήσατο, Φωκᾶ ἀοίδιμε, τοῖς ἐξαιτοῦσί σε ἅπασι, καταλλήλως παρεχόμενον, τὰς τῶν θαυμάτων δωρεάς, ἀπαύστως κράζουσιν· Εὐλογεῖτε,πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.
Θεοτοκίον.
Ὁ φύσει ἀπρόσιτος παντί, Υἱὸς καὶ Λόγος Θεοῦ, ἐν σοὶ σκηνώσας Ἁγνή, καὶ ἐνδυσάμενος ἄχραντε, τὸ ἡμέτερον ὡς εὔσπλαγχνος, ὤφθη εὐπρόσιτος σαρκί, καὶ ἀνεστράφη ἡμῖν, διὰ τοῦτο, πόθῳ πολλῷ σε ὑμνῶ καὶ τιμῶ καί αἰνῶ.
Ἕτερος. Ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι.
Ἐκ σπαργάνων ἡγίασεν ὁ παντουργός σε Θεός, καὶ εἰς μέτρον φθάσας τῆς ἡλικίας παθημάτων Χριστοῦ ἤθλησας, ἔτρεψας τὰς ἀρχὰς καὶ δυνάμεις τοῦ βελίαρ, καὶ στεφανηφόρος ἔφθασας τὰς ἄνω κατοικίας.
Κυβερνήτην ἄριστον ἐπικαλοῦνται ἀεὶ οἱ πλωτήρες Μάρτυρες καὶ θαλαττίων ἐκλυτροῦνται σοφέ, συμφορῶν ἔνδοξε, εὐπροσδέκτοις πρεσβείαις, ἀνυμνοῦντες τον παμβασιλέα καὶ Δημιουργόν, καὶ Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ὡς ἀρνίον σὲ ἄκακον, οἱ τοῦ Κυρίου ἐχθροί, θανατοῦσαι Φωκᾶ ἐν βαθυτάτῃ καὶ σεπτῇ πολιᾷ, τὸν ἐχθρὸν ἔνδοξε τὸν ἀρχέκακον ξίφει θανατοῦντα τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς παῤῥησίας τῆς σῆς εἰς τοὺς αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Ἱλαστήριον πέφυκας τῆς ἐπταισμένης ἡμῶν καὶ ῥευστῆς φύσεως, ἀποτεκοῦσα τὸν ἀμνὸν τοῦ Θεοῦ, αἴροντα τὰ πταίσματα τῶν ἀνθρώπων, δι’ἄκραν εὐσπλαγχνίαν, ὅθεν Σὲ ὑμνοῦμεν ἐν ἀγαλλιάσει Θεοτόκε Παρθένε.
ᾨδὴ θ’. Λίθος ἀχειρότμητος ὄρους.
Ἅρμα ὡς πυρίμορφον ἔχων, τὰς φωτοφόρους ἀρετάς σου, καὶ τὴν τῶν ἀγώνων διφρείαν, πρὸς οὐρανίους ἀνέπτης Ὅσιε, μονὰς ἐν αἷς κατέπαυσας, σὺν Ἀσωμάτοις αὐλιζόμενος.
Ῥύσει τῆς ἐνθέου σοφίας, καὶ πλημμυρήσει τῇ τῶν λόγων, ἔλυσας τοῦ ψεύδους τὴν ὕλην καὶ εὐσεβούντων ψυχὰς κατήρδευσας καὶ καρποφόρους ἔδειξας, ἐνθέων ἔργων διὰ πίστεως.
Ἴδες τὴν ὑπέρφωτον αἴγλην, τὴν νοουμένην θεωρίαν, ἐν τῇ τῶν ἀγώνων σου πάλῃ, τοῦ ποθουμένου ἀγωνοθέτου Χριστοῦ· καὶ φθάσαι ταύτην ἔσπευσας, Μάρτυς τῷ τέλει τῶν ἀθλήσεων.
Νῦν ὡς τρανοτέρως τὴν δόξαν, ἐνοπτριζόμενος τοῦ Κτίστου, ὑπὲρ τῶν ἐκ πόθου Φωκᾶ σε, ἀνευφημούντων αὐτὸς δυσώπησον, τοῦ μετασχεῖν τῆς κρείττονος, τούτου καὶ δόξης καὶ λαμπρότητος.
Θεοτοκίον.
Ὑμνῶ σου τὴν χάριν Παρθένε, καὶ μεγαλύνω σου τὴν δόξαν· σὺ γὰρ φωτισμὸς τῆς ψυχῆς μου, ὑπάρχεις ὄντως καὶ ἡ παράκλησις, τῶν σὲ τιμώντων Δέσποινα, καὶ ἀνυμνούντων πάντων δούλων σου.
Ἕτερος. Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεός.
Ὡς οὐρανὸς κατάστερος, τῶν στιγμάτων καλλοναῖς, καὶ θαυμάτων Μάρτυς ἐγνωρίσθης Φωκᾶ, φωτίζων ἀεὶ τὴν ὑφήλιον, καὶ λύων τὸ σκότος τῶν παθῶν, καὶ πάσης δυσσεβείας, διὰ τοῦτο πίστει σὲ ἀνυμνολογοῦμεν.
Στενωτάτην ὤδευσας ἐπὶ γῆς Μάρτυς ὁδόν, ταῖς ἐλπίσι τῶν αἰωνιζόντων τερπνῶν, Φωκᾶ εὐσεβῶς πλατυνόμενος, καὶ πάσης στενώσας τοῦ ἐχθροῦ δεινὰς μηχανουργίας, νῦν πλατύνεις τὰ ἡμῶν στόματα ἡμῶν.
Ἠ ἱερὰ πανήγυρις καὶ σεπτή σου ἑορτή, νῦν ἐπέστη φέρουσα ἡμῖν χαρμονήν, τελείαν ἐν ταύτῃ δοξάζουσι, τὰς σὰς ἀριστείας ἀληθῶς, καὶ τὰς ἀνδραγαθίας, ἐν ᾗ μέμνησο ἡμῶν Ἀθλοφόρε Μάρτυς.
Θεοτοκίον.
Φέρεις ἡμῶν ὁμοίωσιν, πνευματικὴν ἔχων μορφήν, ὦ Υἱέ μου, θέλεις γὰρ βροτῶν τὴν δεινήν, σαφῶς ἀμορφίαν ἰάσασθαι, ἐβόα ἡ Πάναγνος χερσί, Χριστὸν ἠγκαλισμένη, ἣν ὑμνολογήσωμεν φωναῖς ἀσιγήτοις.
Ἐξαποστειλάριον. Ὁ οὐρανὸς τοῖς ἄστροις.
Ἱεραρχῶν ἀκρότης, καὶ Ἀθλοφόρων τὸ κλέος, Φωκᾶ καὶ μέγας προστάτης, τοῖς θαλαττεύουσι πέλων, περίσωζε ἐκ κινδύνων, τοὺς εὐφημοῦντάς σε μάκαρ.
Ἕτερον.
Ἀρχιερέων κλέος, καὶ τῶν πτωχῶν προασπιστής, σὺ ἀνεδείχθης θεόφρον, Πάτερ καὶ στήλη ἀρετῶν, διὸ μνημόνευε πάντων, Φωκᾶ τῶν σὲ ἀνυμνούντων.
Θεοτοκίον.
Τὸν Ποιητὴν τῶν αἰώνων, καὶ τῶν Ἀγγέλων Δεσπότην, ἀποτεκοῦσα Παρθένε, τοῦτον ἱκέτευε δεῖξαι, τῆς δεξιᾶς παραστάτας, μερίδος τοὺς Σοὺς οἰκέτας.
Αἶνοι. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Καταβαλὼν τῶν εἰδώλων τὴν ματαιότητα, τῷ ἱερῷ σου λόγῳ, ἐβεβαίωσας πίστει, καρδίας ἀστηρίκτους καὶ πρὸς ζωήν, Ἱεράρχα ὡδήγησας, καὶ ἐναθλήσας νομίμως Μάρτυς Φωκᾶ, τοῦ Κυρίου ἐχρημάτισας. (Δίς).
Τὴν ἱερὰν διπλοΐδα βάψας ἐν αἵματι, τῆς ἱερᾶς σαρκός σου, ἱερώτατε Πάτερ, διπλοὺς στεφάνους ὄντως παρὰ Χριστοῦ, ὑπεδέξω πανόλβιε, καὶ σὺν Ἀγγέλοις χορεύεις ἐν οὐρανοῖς, ἱκετεύων τοῦ σωθῆναι ἡμᾶς.
Ταῖς τῶν θαυμάτων ἀκτῖσι πᾶσαν φωτίζεις τὴν γῆν, τοῖς ἐν θαλάσσῃ Πάτερ, βοηθεῖς καθ’ ἑκάστην, νοσήματα διώκεις, παύεις ψυχῆς καὶ σαρκὸς ἀῤῥωστήματα, παρὰ Κυρίου τὴν χάριν Μάρτυς Φωκᾶ, εἰληφῶς θεομακάριστε.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἀρχιερέων τὸ κλέος, καὶ Μαρτύρων ἀγαλλίαμα, σὺ ὑπάρχεις Φωκᾶ ἱερώτατε, καὶ γὰρ χρίσμασιν ἱερατικοῖς τὸ Πνεῦμα σὲ τὸ Ἅγιον ἔχρισε, Πατὴρ δὲ καὶ Υἱός, μαρτυρικοῖς ἐστεφάνωσας στεφάνοις. Καὶ νῦν τῇ Ἁγίᾳ καὶ πανσέπτῳ Τριάδι παριστάμενος, ἱκεσίαν προσάγεις ὑπὲρ τῶν πίστει καὶ πόθῳ τελούντων τὴν ἱερὰν καὶ πανσέβαστον μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι…
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
Τὰ Τυπικά καὶ ἐκ τοῦ Κανόνος τοῦ Ἁγίου ἡ γ΄ καὶ στ΄ ᾠδή.
Ἀπόστολον ζήτει εἰς τὰς ΙΕ΄ Δεκεμβρίου.
Εὐαγγέλιον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
Κοινωνικόν: Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος. Ἀλληλούια
ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ
DE S. PHOCA MARTYRE ET EPISCOPO SINOPE IN PONTO
ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΦΩΚΑΝ
¨ Αγίου Ίωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
O Άγιος Ιερομάρτυρας Φωκάς ο Θαυματουργός
ο Νέος από τη Σινώπη
Εορτάζει στις 22 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.
Φωκᾶ, τὸ λουτρὸν σμήγματος παντὸς δέχου.
Λουτρὸν γὰρ ἦν ἀγῶνος, οὐ καθαρσίου.
Εἰκάδι δευτερίῃ λουτρὸν πέφνεν ἔνδοθι Φωκᾶν.
Βιογραφία
Πατρίδα του Αγίου Φωκά ήταν η Σινώπη του Ευξείνου Πόντου. Οι γονείς του Πάμφυλος (ναυπηγός στο επάγγελμα) και Μαρία μεταλαμπάδευσαν στο Φωκά από την παιδική του ηλικία τη φλόγα της αγνής πίστης τους και τη θερμή ευσέβεια τους. Ο Φωκάς από μικρό παιδί εντρυφούσε στην ανάγνωση των Γραφών, και εκείνο που ιδιαίτερα τον διέκρινε ήταν η θερμή και ειλικρινής αγάπη που είχε προς το Θεό, αλλά και προς τους συνανθρώπους του. Διότι οδηγό στην αγάπη του αυτή είχε πάντα τα θεόπνευστα λόγια της Αγίας Γραφής: «Ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτὶ μένει,… ὁ δὲ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τὴ σκοτία ἐστι» (Α’ επιστολή Ιωάννου, Β’ 10-11). Εκείνος, δηλαδή, που αγαπά τον αδελφόν του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό φως. Ενώ αντίθετα, εκείνος που μισεί τον αδελφό του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό σκοτάδι.
Священномученик Фока, епископ Синопский .
Фреска монастыря Ватопед на Афоне.
Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης.
Τοιχογραφία (Fresco)
στήν Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Άγιον Όρος
Священномученик Фока, епископ Синопский Киев, Собор Софии Киевской. XI век.
Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης.
Τοιχογραφία (Fresco)τού 11ου αιώνα μ.Χ.
στον Καθεδρικό Ι. Ναό της Αγίας Σοφίας. Κίεβο. Ουκρανία
Священномученик Фока, епископ Синопийский Новгород.
Фрески 1198
церкви Спаса на Нередице.
Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης.
Τοιχογραφία (Fresco)τού έτους 1198 μ.Χ.
στον Ιερό Ναό τής Μεταμορφώσεως τού Σωτήρος
στήν Nereditsa Εκκλησία (ο Χριστός στο Όρος των Nereditsa, Spas-Nereditsa) – (ευρίσκεται 1,5 χιλιόμετρα νότια του Νόβγκοροντ στη δεξιά όχθη του πρώην κοίτη του Lesser Volhovtsa σε ένα μικρό λόφο δίπλα στον οικισμό Rurik ) Ρωσία
Αναδείχθηκε Επίσκοπος Σινώπης και ευτύχησε να έχει το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Ανέπτυξε έντονη ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Επισκοπής του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο σε κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες.
Πράγματι, ο Έπαρχος Αφρικανός, διέταξε την σύλληψή του και τον έριξαν σε καυτό λουτρό, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του, επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.).
Священномученик Фока, епископ Синопийский
Миниатюра Минология Василия II. Константинополь. 985 г. Ватиканская библиотека. Рим.
Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης.
Μικρογραφία (Μινιατούρα) στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β ‘. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη
Фока еп. Синопийский, сщмч. (22 сентября)
Менологий на 22-25 сентября
Византия. Греция; XIV в.; памятник:
Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion);
10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд.
Бодлеанская Библиотека
Ο Αγιος Ιερομάρτυς Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης.
Μηνολόγιο 22 – 25 Σεπτεμβρίου
Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ.
Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη.
Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)
Ιερά Λείψανα
Μέρος της Κάρας του Αγίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος Αγίου Όρους.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Ιερές Μονές Σταυρονικήτα Αγίου Όρους και Παναγίας Σουμελά Βερμίου.
Orthodox Church Of Our Lady’s Dormition
Parish of Russian Orthodox Church164 Kirkham Rd Dandenong Sth Victoria 3175 AUSTRALIA
Reliquary of Phocas – martyr, Bishop of Sinope
Απότμημα Ιερού Λειψάνου Αγίου Μάρτυρος Φωκα Επισκόπου Σινώπης
στόν Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου τής Ενορίας τής Ρωσικής Εκκλησίας . Βικτώρια. Αυστραλία
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ βρέφους τοῦ Πνεύματος, ὀφθεῖς δοχεῖον λαμπρόν, θαυμάτων ἐπλούτησας, τὴν παρ’ αὐτοῦ δωρεάν, Φωκὰ Ἱερώτατε, ὅθεν ἱερουργήσας, τῷ Σωτηρι ὁσίως, ἔπιες ἐν ἀθλήσει, τὸ ποτήριον τούτου, ὦ πρέσβευε δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος πλ. γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν πλουσιόδωρον χάριν, ὡς πηγὴν θεόβρυτον, ἐν τῇ ψυχῇ κεκτημένος, ἔσβεσας, πόνων ἱδρῶσι πλάνης τὴν φλόγα, βρύεις δὲ, θαυμάτων ῥεῖθρα τοῖς ἐκβοῶσι· χαίροις κλέος Ἱερέων, καὶ τῶν Μαρτύρων Φωκᾶ μακάριε.
Μεγαλυνάριον
Τοῦ Εὐαγγελίου μυσταγωγός, ἱερῶν θαυμάτων, θεοδόξαστος αὐτουργός, Ἐκκλησίας στῦλος, Φωκᾶ Ἱερομάρτυς, ἐδείχθης διασώζων, τοὺς προσιόντας σοι.
ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ
Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ
Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ
Τοιχογραφία μεταξύ τών ετών 1535-1545 μ.Χ.
στην Ιερά Mονή Παντοκράτορος, Άγιον Όρος
έργο τού αγιογρἀφου Θεοφάνους τού Κρητός
Ἰεζεκιὴλ ἑβράϊζε κἂν πόλω,
Ἀδωναῒ βλέπω σε, φάσκων Κυρίῳ.
Βιογραφία
Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ έζησε στα χρόνια του Ναβουχοδονόσορα, κατά τον έκτο αιώνα π.Χ. (κατ’ άλλους το 477π.Χ.). Ο πατέρας του ήταν Ιερέας και ονομαζόταν Βουζί και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Βαβυλώνα μετά την πρώτη κατάληψη της Ιερουσαλήμ, το 598 π.Χ.
Святой Пророк Иезекииль.
Фреска 1374 – 1375 годы.
церкви Св. Георгия в Лонганикосе, Греция.
Ο Άγιος Προφήτης Ιεζεκιήλ.
Τοιχογραφία (Fresco) μεταξύ τών ετών 1374 – 1375 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου. Λογκανίκος Λακωνίας
αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Πελλάνας και βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού Λακωνίας, στα σύνορα με το νομό Αρκαδίας. Περιλαμβάνει τους συνοικισμούς: Λογκανίκο, Βεργαδέικα, Γιακουμέικα, Κοτίτσα και Κυπαρίσσι.
Ο Λογκανίκος είναι χτισμένος σε υψόμετρο 750 μ. Απλώνεται σε πέντε κλιτύες του Ταΰγετου με τις δύο απ’ αυτές, τη νότια (κουφόγκρεμος), όπου και η πολίχνη της «Κοτίτζας» και τη βόρεια, όπου και το Παλαιολόγειο Κάστρο του Λογκανίκου (αρχές 14ου αιώνα), να είναι ψηλότερες και να αποτελούν δυο φυσικά τείχη, που απομονώνουν και προστατεύουν το συνοικισμό από νότο και από βορρά. Στα δυτικά υπάρχει το κωνοφόρο δάσος του Ταΰγετου, ενώ ανατολικά εκτείνονται οι υπώρειες του βουνού μέχρι την κοιλάδα του Ευρώτα, με πυκνή βλάστηση και ελαιόδεντρα. Το χωριό είναι οργανωμένο σύμφωνα με τα πρότυπα των ορεινών οικισμών. Κτισμένο στην ανατολική πλευρά της βουνοπλαγιάς, για να έχει καλύτερες κλιματολογικές συνθήκες, γειτνιάζει με τα χωράφια και τους βοσκότοπους, που εξασφαλίζουν τα βασικά για την επιβίωση
Святой Пророк Иезекииль.
Фреска Около 1350 года.
монастыря Высокие Дечаны, Косово, Сербия.
Ο Άγιος Προφήτης Ιεζεκιήλ.
Τοιχογραφία (Fresco) τό έτος περίπου 1350 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο, Σερβία.
Святой Пророк Иезекииль.
Фреска XIII век.
монастыря Милешева (Милешево), Сербия.
Ο Άγιος Προφήτης Ιεζεκιήλ.
Τοιχογραφία (Fresco) τού 13ου αιώνα μ.Χ.
στόν Ιερό Ναό Αναλήψεως τού Κυρίου
τής Ιεράς Μονής Μιλεσίβου. Σερβία.
Το μοναστήρι φημίζεται για τις μοναδικές τοιχογραφίες του.
Η ανατροφή του Ιεζεκιήλ υπήρξε πολύ επιμελημένη, μέσα στα πλαίσια των αυστηρών ηθών της πατροπαράδοτης θρησκείας. Ήταν αμείλικτος εχθρός κάθε κακίας και αμαρτίας και ήλεγχε με θάρρος τους υπερόπτες και αλαζονικούς άρχοντες. Ο Ιεζεκιήλ ήταν πολύ αγαπητός στο λαό και πολλοί προσέρχονταν σ’ αυτόν, ακόμα και πρεσβύτεροι Ιουδαίοι, για να ζητήσουν τις συμβουλές του. Οι προφητείες του αναφέρονται κυρίως στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και μετά.
Η παράδοση αναφέρει ότι ο Ιεζεκιήλ φονεύθηκε από τη φυλή του Γάδ, επειδή ήλεγχε τις ειδωλολατρικές τους ροπές. Τάφηκε στη σημερινή Βαγδάτη του Ιράκ.
Το βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ διαιρείται σε τρία μέρη: Το πρώτο μέρος (κεφ. α’-κδ’) περιέχει προειδοποιήσεις για την βέβαιη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το δεύτερο μέρος (κεφ. κε’-λβ’) περιέχει προφητείες καταδίκης για διάφορα ειδωλολατρικά έθνη και το τρίτο μέρος (λγ’-μη’) αποτελείται από προφητείες οι οποίες αναφέρονται σε διάφορα θέματα. Στο τρίτο μέρος περιλαμβάνεται και η προφητεία, η οποία αναφέρεται στο όραμα του Προφήτου Ιεζεκιήλ, το σχετικό με την θαυματουργική ζωογόνηση των γυμνών οστών, που γίνονται ζωντανοί άνθρωποι με το πρόσταγμα του Θεού (λζ’, 1-14). Η προφητεία αυτή διαβάζεται στους Ιερούς Ναούς κατά τον Εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου, δηλαδή το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής μετά την περιφορά του Επιταφίου, επειδή προφητεύει την ανάσταση των νεκρών, η οποία θα πραγματοποιηθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Το Όραμα του Προφήτη Ιεζεκιήλ, ψηφιδωτό στον Όσιο Δαβίδ της Θεσσαλονίκης, β΄μισό 5ου αι. μ.Χ. – Το ψηφιδωτό απεικονίζει το όρομα του Ιεζεκιήλ, με το Χριστό Εμμανουήλ (νεαρό) στο κέντρο να κάθεται σε πολύχρωμο τόξο. Γύρω του εικονίζονται τα σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών και στην αριστερή γωνία ο προφήτης Ιεζεκιήλ στις όχθες του ποταμού Χοβάρ και στη δεξιά ο προφήτης Αββακούμ ή ο Ησαΐας.
Видение Пророка Иезекииля.
Фрагмент. Миниатюра “Слов Григория Назианзина” (Григория Богослова).
Византия, IX век.
Το όραμα του Προφήτη Ιεζεκιήλ.
Τμήμα Μικρογραφίας Μινιατούρας “Λέξεις του Γρηγορίου Ναζιανζίνού” (Γρηγόριος ο Θεολόγος).
Βυζάντιο, τόν 9ο αιώνα μ.Χ.
Τέλος, ας αναφέρουμε μερικά λόγια του προφήτη, που δίνουν αθάνατα μηνύματα ζωής αιωνίου: «Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς μὲ λέγων… ὅτι πᾶσαι αἱ ψυχαὶ ἐμαὶ εἰσιν … Ἡ ψυχὴ ἡ ἁμαρτάνουσα, αὐτὴ ἀποθανεῖται. Ὁ δὲ ἄνθρωπος ὃς ἔσται δίκαιος, ὁ ποιῶν κρῖμα καὶ δικαιοσύνην … ζωὴ ζήσεται, λέγει Κύριος» (Ιεζεκιήλ, ιη’ 1-9). Δηλαδή, ο Κύριος μίλησε σε μένα και είπε: «κάθε ζωή ανθρώπου είναι δική μου. Αυτός που αμαρτάνει, αυτός και θα τιμωρηθεί με θάνατο. Ο άνθρωπος, όμως, που είναι δίκαιος, αυτός που τηρεί τις εντολές μου και φέρεται με δικαιοσύνη, αυτός θα ζήσει αιώνια, λέγει ο Κύριος».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπιπνοία, προκατήγγειλας, Θεοῦ Προφῆτα, ἐσομένων μυστηρίων τὴν ἔκβασιν τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀπόρρητον κένωσιν, καὶ αἰωνίων νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν Ἰεζεκιὴλ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρή-σασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Καταυγασθεὶς τῇ θεϊκῇ ἐπιλάμψει, τῆς προφητείας, ὑπεδέξω τὴν χάριν, προζωγραφῶν τὰ μέλλοντα τῷ κόσμῳ τυπικῶς, πύλην ἀδιόδευτον, προϊδὼν τὴν Παρθένον, ἐξ ἧς ὁ Λόγος ἔλαμψεν, ὡς ποιμὴν ἐν τῷ κόσμῳ, Ἰεζεκιὴλ Προφῆτα τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς κατάρας ἡμᾶς ἐλυτρώσατο.
Μεγαλυνάριον
Ἔσοπτρον ἐδείχθης εἰλικρινές, Τρισηλίου δόξης, ὦ Προφῆτα Ἰεζεκιήλ, καὶ τῶν ἐσομένων, ἐδέξω τὰς ἐμφάσεις, Χριστοῦ προαγορεύσας τὴν ἐνανθρώπησιν.
Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ (Τούπταλο)
Βίοι των Αγίων
Η ζωή του Αγίου Προφήτη Ιεζεκιήλ
Εορτάζεται στις 21 Ιουλίου
Ο Άγιος Προφήτης Ιεζεκιήλ καταγόταν από μια εβραϊκή πόλη που ονομαζόταν Σαρίρα. Ήταν γιος του Βουζί, από τη φυλή του Λευί, και ιερέας του Υψίστου Θεού. Κατά τη δεύτερη αιχμαλωσία στην Ιερουσαλήμ, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος από τον Ναβουχοδονόσορα το 4762 στη Βαβυλώνα το 4763, μαζί με τον Ιωακείμ, βασιλιά του Ιούδα, που ονομαζόταν Ιωαχείν ο Δεύτερος ( Β’ Βασιλέων 24:1 ). Η Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε τρεις φορές από τον Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της Βαβυλώνας: την πρώτη φορά στις ημέρες του Ιωακείμ, βασιλιά του Ιούδα (ο οποίος ονομάζεται επίσης Ελιαχείμ στην Αγία Γραφή ( Β’ Βασιλέων 23:34 )), γιου του Ιωσία, αδελφού του Ιωάχαζ και του Σεδεκία, πατέρα του άλλου Ιωαχείν. Ήταν ο πρώτος που μεταφέρθηκε αλυσοδεμένος στη Βαβυλώνα από τον Ναβουχοδονόσορα. Ταυτόχρονα, ο άγιος προφήτης Δανιήλ με τρεις νέους: τον Ανανία, τον Αζαρία και τον Μισαήλ. Αλλά σύντομα ο Ναβουχοδονόσορας απελευθέρωσε τον Ιωακείμ για να βασιλεύσει ξανά στην Ιερουσαλήμ, καθιστώντας την υποτελείά του. Αφού βασίλευσε στην Ιερουσαλήμ για τρία χρόνια υπό την κυριαρχία του Ναβουχοδονόσορα, ο Ιωακείμ, στο τέλος αυτών των τριών ετών, επαναστάτησε, αρνούμενος να του πληρώσει φόρο υποτέλειας. Ως εκ τούτου, ο βαβυλωνιακός στρατός ήρθε ξανά στην Ιερουσαλήμ, η ιερή πόλη καταλήφθηκε, ο βασιλιάς Ιωακείμ σκοτώθηκε και πετάχτηκε έξω από την πόλη για να καταβροχθιστεί από σκύλους. Στη θέση του, με εντολή του Ναβουχοδονόσορα, ο γιος του, επίσης Ιωακείμ, τοποθετήθηκε βασιλιάς. Του δόθηκε επίσης το όνομα του πατέρα του, Ιωαχίν, και έγινε δεύτερος Ιωαχίν, υποτελής του Βαβυλώνιου βασιλιά, όπως ακριβώς είχε κάνει και ο πατέρας του. Αλλά επειδή και αυτός ο άλλος Ιωαχίν έπραξε το κακό στα μάτια του Κυρίου Θεού, με την άδεια του Θεού, ο Ναβουχοδονόσορας σύντομα επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ και πήρε τον Ιωαχίν και ολόκληρο το σπιτικό του αιχμάλωτο. Αιχμαλώτισε πολλούς ευγενείς, γενναίους άνδρες, όλους όσους ήταν ικανοί να φέρουν όπλα, διάφορους τεχνίτες, και πήρε επίσης τα χρυσά εκκλησιαστικά σκεύη: αυτή ήταν η δεύτερη αιχμαλωσία στην Ιερουσαλήμ. Σε αυτή την αιχμαλωσία αιχμαλωτίστηκαν: ο άγιος προφήτης Ιεζεκιήλ, ο Μαρδοχαίος και ο Ιωσεδέκ, ο πατέρας του Ιησού, ο οποίος αργότερα, μαζί με τον Ζοροβάβελ, αποκατέστησε τον ερειπωμένο ναό της Ιερουσαλήμ. Η τρίτη και τελική καταστροφή και ερήμωση της Ιερουσαλήμ από τον Ναβουχοδονόσορα συνέβη κατά τις ημέρες του βασιλιά Σεδεκία ( 4764) , τον οποίο ο Ναβουχοδονόσορας εγκατέστησε βασιλιά στη θέση του Ιωαχείν, επιβάλλοντάς του φόρο υποτέλειας. Αλλά όταν και ο Σεδεκίας απέρριψε τον ζυγό του Ναβουχοδονόσορα, ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορας, φτάνοντας με ολόκληρο τον χαλδαϊκό στρατό, κατέστρεψε τελικά την Ιερουσαλήμ, κατακαίγοντάς την με φωτιά και σπαθί, και οδήγησε τον υπόλοιπο λαό σε αιχμαλωσία. Από τότε και στο εξής, τόσο το Βασίλειο του Ιούδα όσο και ολόκληρο το Βασίλειο του Ισραήλ έπαψαν να υπάρχουν. Αυτή η τρίτη καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Ναβουχοδονόσορα περιγράφεται λεπτομερώς στη ζωή του αγίου προφήτη Ιερεμία .
Ενώ βρισκόταν σε αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, ο Ιεζεκιήλ, ο ιερέας του Θεού, ζούσε κοντά στον ποταμό Χεβάρ. Και ένα θαυμαστό όραμα του εμφανίστηκε στο τριακοστό έτος της ζωής του, στο πέμπτο έτος μετά τη σύλληψη του Ιωαχείν, τον τέταρτο μήνα 4765 , την πέμπτη ημέρα εκείνου του μήνα. Είδε τους ουρανούς ανοιχτούς. Ένας δυνατός άνεμος φυσούσε από τον βορρά, και από εκεί ερχόταν ένα μεγάλο και πολύ φωτεινό σύννεφο. Στο μέσο του κινούνταν μια φλόγα, και ολόγυρα υπήρχε μια λαμπρή λάμψη. Από αυτό το σύννεφο εμφανιζόταν η εικόνα τεσσάρων ζωντανών πλασμάτων, στην όψη σαν καθαρός χαλκός, πυρωμένος στη φωτιά. Κάθε ζωντανό πλάσμα είχε τέσσερα πρόσωπα: το πρόσωπο ενός ανθρώπου, ενός λιονταριού, ενός βοδιού και ενός αετού. Επιπλέον, είχαν τέσσερις φτερούγες, και κάτω από τις φτερούγες υπήρχαν ανθρώπινα χέρια. Δύο φτερούγες ήταν απλωμένες για πτήση, με τις άλλες δύο κάλυπταν τα σώματά τους. Φωτιά στροβιλιζόταν ανάμεσα στα ζωντανά πλάσματα, και αστραπή προερχόταν από τη φωτιά. Τέσσερις μεγάλοι τροχοί ήταν επίσης ορατοί, ένας κοντά σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Αυτοί οι τροχοί ήταν σαν την πέτρα της Θαρσείς, γαλάζιοι στο χρώμα, σαν τη θάλασσα, με μια χρυσή λάμψη που παρήγαγαν οι ακτίνες του ήλιου. Μέσα σε αυτούς τους τροχούς ήταν ορατά αυτά που έμοιαζαν με άλλους τροχούς. Όλοι αυτοί οι τροχοί, σαν να ήταν ζωντανοί, είχαν τη δύναμη της ζωής μέσα τους και ήταν γεμάτοι μάτια από παντού. Τα τέσσερα ζωντανά πλάσματα φαινόταν να είναι δεμένα σε αυτούς τους τροχούς, σαν να ήταν ένα άρμα. Όταν τα ζωντανά πλάσματα κινούνταν, οι τροχοί κινούνταν μαζί τους. Και όταν τα ζωντανά πλάσματα στέκονταν ακίνητα, οι τροχοί στέκονταν ακίνητοι. Καθώς κινούνταν, ένας θόρυβος και ένας ήχος σαν τον ήχο πολλών νερών, σαν το βρυχηθμό ενός γεμάτου στρατοπέδου, ακουγόταν από τα φτερά τους. Αλλά όταν στέκονταν ακίνητα, τα φτερά τους ήταν σιωπηλά. Έτσι στέκονταν και ήταν σιωπηλοί όταν η φωνή του Θεού ακούστηκε από ψηλά. Γιατί πάνω από αυτά τα τέσσερα ζώα και τροχούς ήταν ορατό ένα στερέωμα σαν κρύσταλλο, και πάνω στο στερέωμα υπήρχε ένας θρόνος σαν ζαφείρι, και πάνω στον θρόνο υπήρχε μια φωτεινότερη εικόνα ενός ανθρώπου, και γύρω του υπήρχε μια λάμψη σαν ουράνιο τόξο που λάμπει στα σύννεφα μια βροχερή μέρα.
Ο άγιος προφήτης Ιεζεκιήλ είχε ένα τέτοιο όραμα της δόξας του Κυρίου. Σε αυτό, σύμφωνα με την ερμηνεία θεόσοφων και θεόπνευστων ανδρών, η πιο λαμπρή ανθρώπινη εικόνα σε έναν ζαφειρένιο θρόνο προεικόνιζε την ενσάρκωση του Υιού του Θεού στην κοιλιά της Υπεραγίας Παρθένου, ο οποίος ήταν ένας ζωηρός θρόνος για τον Θεό, ενσαρκωμένος από αυτήν, και προεικόνιζε αυτόν τον ζαφειρένιο θρόνο. Γιατί το πολύτιμο ζαφείρι, που μοιάζει με τον ουρανό στο λαμπερό του χρώμα και περιέχει, όπως ο ουρανός, αστέρια και χρυσά σωματίδια, χρησιμεύει ως εικόνα της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, στην οποία, όπως και στην ουράνια φύση, δεν υπάρχει ούτε ένα ψεγάδι. της οποίας η κοιλιά φαινόταν πιο ευρύχωρη από τους ουρανούς, περιέχοντας μέσα της το Αχώρητο, και η οποία, όπως και με τα αστέρια, είναι στολισμένη με πολλά χαρίσματα της χάρης του Θεού. Τα τέσσερα ζωντανά πλάσματα με τέσσερα πρόσωπα αντιπροσώπευαν τους τέσσερις αγίους Ευαγγελιστές, καθένας από τους οποίους, περιγράφοντας τη ζωή του Χριστού με τους ανθρώπους στη γη, απεικόνιζε την ανθρώπινη φύση Του, που προεικόνιζε σε αυτά τα ζωντανά πλάσματα από το ανθρώπινο πρόσωπο. τη Θεότητα του Χριστού, που αποκαλύφθηκε από το πρόσωπο ενός λιονταριού. τα πάθη του Χριστού, που υποδηλώνονται από το πρόσωπο ενός βοδιού· η ανάσταση και η ανάληψη του Χριστού, που απεικονίζονται από το πρόσωπο ενός αετού 4766. Οι τέσσερις τροχοί με τα πολλά μάτια, στους οποίους ήταν ορατοί άλλοι τροχοί, ήταν μια εικόνα των τεσσάρων μερών του σύμπαντος, που περιείχαν διάφορα έθνη· έχοντας διεισδύσει εκεί, το κήρυγμα των αποστόλων άνοιξε τα πνευματικά μάτια πολλών εθνών στη γνώση και την ενατένιση του Θεού· και η φωτιά, κινούμενη εν μέσω της ορατής αποκάλυψης και της μεγάλης λάμψης γύρω της, αποκάλυψε το μεγαλείο της απρόσιτης δόξας του Θεού. Άλλα πνευματικά μυστήρια προαναγγέλθηκαν επίσης σε εκείνο το θαυμαστό και τρομερό όραμα, κατά το οποίο ο Άγιος Ιεζεκιήλ έπεσε προσκυνημένος στο έδαφος από τρόμο και άκουσε μια φωνή από ψηλά από Εκείνον που καθόταν στο θρόνο με ανθρώπινη ομοιότητα, να του λέει:
– Γιε ανθρώπου, στάσου στα πόδια σου και θα σου μιλήσω.
Και κάποια αόρατη δύναμη εισήλθε μέσα του, η οποία τον σήκωσε από το έδαφος και τον έστησε στα πόδια του.
Όταν ο προφήτης στάθηκε με δέος μπροστά στη δόξα του Κυρίου που του εμφανίστηκε, ο Κύριος του είπε:
«Υιέ ανθρώπου, θα σε στείλω στον οίκο Ισραήλ, σε λαό που με παρόργισε, που με έβρισε· αυτοί και οι πατέρες τους με αρνήθηκαν μέχρι σήμερα. Είναι σκληρόκαρδοι και άκαρδοι. Σε αυτούς θα σε στείλω, και θα τους μιλήσεις τα λόγια μου. Μη φοβηθείς από τα πρόσωπά τους, αν και είναι θυμωμένοι και σε περικυκλώνουν σαν σκορπιοί» ( Ιεζ. 2:3-4 ).
Καθώς ο Κύριος μιλούσε, ο Ιεζεκιήλ είδε ένα χέρι απλωμένο προς το μέρος του, και μέσα σε αυτό υπήρχε ένας κύλινδρος βιβλίου. Αυτό το χέρι ξετύλιξε τον κύλινδρο μπροστά του, και πάνω του ήταν γραμμένο, μέσα και έξω, «Κλάμα, στεναγμός και αλίμονο».
Και ο Κύριος του είπε:
– Γιε ανθρώπου, φάε αυτόν τον κύλινδρο και πήγαινε να πεις στους γιους Ισραήλ τι σε προστάζω ( Ιεζ. 3:1 ).
Ο Ιεζεκιήλ άνοιξε το στόμα του και έφαγε το ρολό, και είχε γεύση γλυκιά σαν μέλι στο στόμα του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο Ιεζεκιήλ γέμισε με το πνεύμα της προφητείας και της χάρης, και έπαιρνε στην καρδιά του όλα όσα του είπε ο Θεός από τότε. Καθώς το θαυμαστό όραμα άρχισε να υποχωρεί από τα μάτια του, άκουσε μια φωνή, σαν τη φωνή ενός μεγάλου πλήθους, να λέει:
– Ευλογημένη η δόξα του Κυρίου από τον τόπο Του!
Ο ήχος των φτερών των θηρίων που πετούσαν και των κινούμενων τροχών έμοιαζε με τον βρυχηθμό ενός μεγάλου σεισμού. Έτσι, αυτό το τρομακτικό άρμα της δόξας του Θεού εξαφανίστηκε από τα μάτια του και το όραμα τελείωσε. Μετά από αυτό το όραμα, ο προφήτης πέρασε επτά ημέρες σιωπηλός, συλλογιζόμενος όσα είχε δει και ακούσει. Και πάλι ο λόγος του Κυρίου ήρθε σε αυτόν, λέγοντας:
«Γιε ανθρώπου, σε έκανα φύλακα για τον οίκο Ισραήλ, και θα ακούσεις τον λόγο από το στόμα μου και θα τους προειδοποιήσεις από εμένα. Όταν πω στον ασεβή: “Σίγουρα θα πεθάνεις”, και δεν τον προειδοποιήσεις ούτε μιλήσεις για να τον προειδοποιήσεις από την άνομη οδό του, για να ζήσει, τότε ο ασεβής αυτός θα πεθάνει στην άνομη του, και θα ζητήσω το αίμα του από το χέρι σου. Αλλά αν προειδοποιήσεις τον ασεβή, αλλά δεν επιστρέψει από την άνομη του και από την άνομη οδό του, τότε θα πεθάνει στην άνομη του, και εσύ θα σώσεις τη ζωή σου.»
Τότε, οδηγούμενος από το Πνεύμα στον αγρό, ο Ιεζεκιήλ είδε ξανά τη δόξα του Κυρίου, όπως και πριν, και διατάχθηκε να κλειστεί στο σπίτι του και να παραμείνει σιωπηλός μέχρι που ο Κύριος τον πρόσταξε να ανοίξει το στόμα του για να μιλήσει και να κηρύξει τα λόγια του Θεού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σιωπής, του αποκαλύφθηκε η τελική πολιορκία και καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Χαλδαίους, και η καταστροφή του λαού, που θα ερχόταν μέσα σε λίγα χρόνια, ώστε όχι μόνο να την διακηρύξει στον λαό με λόγια, αλλά και να την απεικονίσει στην πράξη. Διατάχθηκε από τον Κύριο να ξυρίσει το κεφάλι και τη γενειάδα του και να χωρίσει τα μαλλιά του, ζυγίζοντάς τα με ζυγαριά σε τρία μέρη. ένα μέρος να καεί με φωτιά μπροστά στα μάτια εκείνων των ανθρώπων που ήταν μαζί του στην αιχμαλωσία, ένα άλλο μέρος των μαλλιών να κοπεί με σπαθί και ένα τρίτο να σκορπιστεί στον άνεμο, υποδεικνύοντας (με αυτό) ότι η οργή του Θεού, σκοπεύοντας να τιμωρήσει στην Ιερουσαλήμ και σε όλη την Παλαιστίνη τον λαό του Ισραήλ που δεν θέλει να στραφεί στην αληθινή μετάνοια και δεν εγκαταλείπει τα βδελύγματα της ειδωλολατρίας, τους χώρισε με τη δίκαιη κρίση του σε τρία μέρη, έτσι ώστε κάθε μέρος να υποστεί την τιμωρία του: έτσι, ένα μέρος του λαού κατά την πολιορκία της Ιερουσαλήμ θα πεθάνει από την πείνα και τον λοιμό, ένα άλλο μέρος θα πέσει από το σπαθί των Χαλδαίων και το τρίτο θα διασκορπιστεί σε όλο το σύμπαν. Όλα αυτά συνέβησαν αργότερα, επειδή ο εβραϊκός λαός εξόργισε πολύ τον Θεό, γιατί παρόλο που εκείνη την εποχή οι Εβραίοι υπηρετούσαν τον Θεό του ουρανού, ο οποίος οδήγησε τους προπάτορές τους από την Αίγυπτο με ένα ισχυρό χέρι και έναν απλωμένο βραχίονα, αλλά έχοντας συνηθίσει από την εποχή του Σολομώντα να λατρεύουν είδωλα, δεν τα άφησαν, παρασυρμένοι από τις άθεες γιορτές τους, κατά τις οποίες κανείς δεν τους απαγόρευε να διοργανώνουν άθλιες γιορτές και να διαπράττουν επαίσχυντες και άνομες πράξεις, αφού οι ίδιοι οι βασιλιάδες, οι πρίγκιπες, οι δικαστές και οι πρεσβύτεροι ήταν οι υποκινητές αυτής της κακίας. Επομένως, οι Εβραίοι λάτρευαν τόσο τον Θεό του ουρανού όσο και την ειδωλολατρική ασέβεια, τοποθετώντας είδωλα στον ναό του Θεού. Όπου προηγουμένως γίνονταν θυσίες στον Ένα Υπέρτατο Θεό, εκεί ταυτόχρονα έκαναν άθλιες θυσίες σε δαίμονες, κάτι που ήταν πολύ δυσάρεστο στον Κύριο, γιατί έκανε αυτόν τον λαό σαν μοιχαλίδα που δεν μένει πιστή στον αληθινό της σύζυγο, αλλά μοιχεύει με άλλους. Γι’ αυτό στο Ευαγγέλιο ο Κύριος αργότερα είπε για αυτόν τον λαό: «γενεά πονηρή και μοιχαλίδα» ( Ματθαίος 12:39 ) και νωρίτερα στην προφητεία του Ιερεμία ( Ιερεμίας 3:1).) Ο Θεός παρομοίασε αυτή τη γενιά με μοιχαλίδα και για πολύ καιρό, μέσω των αγίων προφητών, τους προέτρεπε σε μετάνοια. Αλλά όταν δεν μετανόησαν, τους παρέδωσε στους Χαλδαίους για τελική καταστροφή και άφησε τη γη τους έρημη για εβδομήντα χρόνια. Ωστόσο, αν και μετά τα εβδομήντα χρόνια η Ιερουσαλήμ και ο ναός αποκαταστάθηκαν από τον Ζοροβάβελ, δεν είχαν πλέον την προηγούμενη ομορφιά, τον πλούτο και τη δόξα τους. Και αν και οι Ιουδαίοι, απελευθερωμένοι από τη βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, επανεγκαταστάθηκαν στη δική τους γη, δεν κυβερνιόντουσαν πλέον από τους δικούς τους βασιλιάδες, αλλά βρίσκονταν κάτω από έναν ξένο και βαρύ ζυγό, υπηρετώντας ξένους βασιλιάδες, πρώτα τους Βαβυλώνιους, μετά τους Αιγυπτίους, μετά τους Ρωμαίους, υπό τους οποίους τελικά χάθηκαν. Ο ίδιος ο Κύριος προείπε αυτή την τελική ερήμωση της Ιερουσαλήμ, λέγοντας: «Ούτε πέτρα θα μείνει εδώ πάνω σε πέτρα· όλα θα γκρεμιστούν» ( Ματθαίος 24:2 ). Και ο άγιος προφήτης Ιεζεκιήλ (μαζί με άλλους αγίους προφήτες) προείπε την προηγούμενη ερήμωση από τους Χαλδαίους.
Κατά την εποχή του αγίου προφήτη Ιεζεκιήλ, ο οποίος ήταν αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, στη γη των Χαλδαίων, ο Άγιος Ιερεμίας έζησε στην Ιερουσαλήμ. Αν και αυτοί οι δύο προφήτες χωρίζονταν από μεγάλη απόσταση, παρόλα αυτά προείπαν ομόφωνα την ερήμωση της Ιερουσαλήμ και πολλά άλλα πράγματα, τα οποία αποκαλύπτονται στα βιβλία τους: γιατί το Πνεύμα του Θεού ενεργούσε και στους δύο προφήτες. Και ορισμένοι Ιεροσολυμιάτες έστειλαν τα προφητικά λόγια του Ιερεμία στους αιχμάλωτους αδελφούς τους στη Βαβυλώνα, και από τη Βαβυλώνα τα λόγια του Ιεζεκιήλ στάλθηκαν στην Ιερουσαλήμ. Και ο Ιεζεκιήλ μαρτύρησε στη Βαβυλώνα ενώπιον του λαού του ότι η προφητεία του Ιερεμία ήταν αληθινή, και στην Ιερουσαλήμ ο Ιερεμίας μαρτύρησε για την αλήθεια της προφητείας του Ιεζεκιήλ. Αλλά κανένας από τους δύο δεν εμπιστευόταν οι διεφθαρμένοι, άπιστοι Ιουδαίοι, οι οποίοι, παρασυρμένοι από την ειδωλολατρία, εμπιστεύονταν πλήρως τους ψευδοπροφήτες και θεωρούσαν ψεύτες εκείνους τους αγίους προφήτες που πραγματικά προφήτευαν με το Πνεύμα του Θεού. Επομένως, ο Ιερεμίας διώχθηκε από τους Ιεροσολυμιάτες, και ο Ιεζεκιήλ κρατήθηκε σε οδυνηρές αλυσίδες από εκείνους που βρίσκονταν σε βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, όπως του είχε προείπει ο Κύριος, λέγοντας: «Ιδού, θα σε δέσουν με δεσμά και θα σε δέσουν με αυτά» ( Ιεζ. 3:25 ). Ο Άγιος Ιεζεκιήλ ήταν τόσο διορατικός που έβλεπε τι συνέβαινε μακριά του σαν να συνέβαινε μπροστά στα μάτια του: ενώ βρισκόταν στη Βαβυλώνα, είδε τι συνέβαινε στην Ιερουσαλήμ ( Ιεζ. 8:11, 16 ) και μίλησε γι’ αυτό στον λαό που ήταν αιχμάλωτος μαζί του. Κάποτε μεταφέρθηκε από έναν άγγελο από τη Βαβυλώνα στην Ιερουσαλήμ και τοποθετήθηκε στον ναό του Σολομώντα. Είδε είδωλα να στέκονται εκεί, τόσο μέσα όσο και έξω, σαν βδέλυγμα ερημώσεως στον άγιο τόπο, και τις απαράδεκτες λειτουργίες που εκτελούνταν προς τιμήν τους. Είδε τους πρεσβύτερους του Ισραήλ να καίνε θυμίαμα μπροστά στα είδωλα, τους ιερείς να στρέφουν τα πρόσωπά τους μακριά από τον θρόνο του Θεού και να λατρεύουν τον ήλιο, και τις γυναίκες να κάθονται και να κλαίνε για τον Ταμμούζ, τον Άδωνη που επινόησαν οι Έλληνες , ο οποίος διέπραξε μοιχεία με την βρώμικη Αφροδίτη , η οποία σκοτώθηκε από αγριογούρουνο, αριθμήθηκε μεταξύ των θεών από τους ειδωλολάτρες και έγινε δεκτή ως θεά από τους διεφθαρμένους Ιουδαίους. Είδε επίσης τη δόξα του Θεού, παρόμοια με αυτήν που είχε δει προηγουμένως στον ποταμό Χεβάρ: αυτός, θυμωμένος, επρόκειτο να φύγει από τον ναό, αφήνοντάς τον άδειο. Και άκουσε τον Κύριο να του λέει:
«Υιέ ανθρώπου, δεν είναι μεγάλη η ανομία που βλέπεις να πράττουν αυτοί οι άνθρωποι; Γέμισαν τη γη με ανομία, και με παρόργισαν διπλά (σαν να συνωμότησαν για να με εξοργίσουν και να με παροργίσουν)· γι’ αυτό, θα εκδικηθώ αυτούς στην οργή μου· το μάτι μου δεν θα τους λυπηθεί ούτε θα ελεήσω· και αν φωνάζουν στα αυτιά μου με δυνατή φωνή, δεν θα τους ακούσω».
Τότε ακούστηκε μια ακόμη πιο δυνατή φωνή του Θεού, να φωνάζει απειλητικά και τρομερά και να λέει τα εξής στον προφήτη:
– Η εκδίκηση και η καταστροφή της πόλης πλησίασε, και ας έχουν όλοι καταστροφικά όπλα στα χέρια τους.
Όταν ο Κύριος είπε αυτά τα λόγια, έξι φοβεροί ένοπλοι άνδρες βγήκαν με γυμνά σπαθιά. Ανάμεσά τους ήταν ένας άντρας ντυμένος με λευκά ιερατικά άμφια, κρατώντας ένα μελανοδοχείο και μια πένα γραμματέα. Και ο Κύριος του είπε:
«Διασχίστε την πόλη της Ιερουσαλήμ και σημειώστε τα μέτωπα των δούλων μου, που θρηνούν στην καρδιά τους, στενάζουν και κλαίνε για τις ανομίες που διαπράττονται σε αυτή την πόλη· θα ελευθερώσω αυτούς τους εκλεκτούς μου από την τιμωρία».
Και αυτός ο όμορφος άνδρας, ντυμένος με ιερατική ενδυμασία, βγήκε έξω και έβαλε ένα σημάδι στα μέτωπα εκείνων που υπηρετούσαν πιστά τον αληθινό Θεό. Αυτό το σημάδι ήταν το ελληνικό γράμμα Ταύ, που έμοιαζε με σεβάσμιο σταυρό, όπως ακριβώς γράφεται το κεφαλαίο γράμμα Τβέρντο στο αλφάβητό μας. Ενώ αυτός ο άνδρας, με την λαμπρή ιερατική του ενδυμασία, περνούσε από την πόλη και σημάδευε τους υπηρέτες του Θεού με αυτό το σημάδι, στάλθηκαν πίσω του εκείνοι οι τρομεροί έξι άνδρες, προαναγγέλλοντας τους έξι διοικητές των Χαλδαϊκών στρατών που επρόκειτο να έρθουν με τον Ναβουχοδονόσορα για να καταστρέψουν την Ιερουσαλήμ. Σε αυτούς τους έξι άνδρες ο θυμωμένος Κύριος μίλησε:
«Πήγαινε, χτύπησε, μη λυπηθείς, μη δείξεις έλεος σε γέροντα ή νέους, γυναίκες ή παρθένες ή παιδιά, αλλά θανάτωσέ τους όλους μέχρι θανάτου, αρχίζοντας από τους καθαγιασμένους ιερείς και πρεσβυτέρους· αλλά μην αγγίζεις εκείνους που έχουν το σημάδι Μου».
Και ο άγιος προφήτης είδε σε αυτό το όραμα ότι κάθε τάξη και ηλικία του λαού της Ιερουσαλήμ, και των δύο φύλων, σφαγιάστηκε, όπως συνέβη αργότερα. Και ο προφήτης έπεσε προσκυνητής ενώπιον του Κυρίου, φωνάζοντας:
– Αλίμονο, αλίμονο! Πόσο οδυνηρό είναι για μένα, Κύριε, γιατί εσύ κατέστρεψες το υπόλοιπο του Ισραήλ, εκχέοντας την οργή σου πάνω στην Ιερουσαλήμ!
Μετά από αυτό είδε ξανά εκείνον τον όμορφο άνδρα με ιερατική ενδυμασία, ο οποίος, επιστρέφοντας στον Κύριο, είπε:
«Έκανα όπως με πρόσταξες, Κύριε».
Και πάλι ο Κύριος τον διέταξε να πάρει αναμμένα κάρβουνα ανάμεσα από τους τροχούς των Χερουβείμ και να τα σκορπίσει σε όλη την Ιερουσαλήμ ως σημάδι ότι θα καταστραφεί από τους Χαλδαίους όχι μόνο με σπαθί αλλά και με φωτιά. Μετά από αυτή την αρπαγή και το όραμα, ο προφήτης βρέθηκε πίσω στη Χαλδαία, στη θέση του, και αυτό που είχε δει σύντομα έγινε πραγματικότητα.
Ο Άγιος Ιεζεκιήλ προφήτευσε επίσης για τους γειτονικούς ειδωλολάτρες που χλεύαζαν την Ιερουσαλήμ, τιμωρημένη από τον Θεό: για τους Αμμωνίτες, τους Μωαβίτες, τους Εδωμίτες, τους Φιλισταίους, την Ιδουμαία, την Τύρο και την Αίγυπτο, αναγγέλλοντάς τους την ίδια τιμωρία από τον Θεό που θα τους έβρισκε μέσω των Χαλδαίων, επειδή χάρηκαν για την καταστροφή και την ερήμωση της Ιερουσαλήμ. Αφού συνέβησαν όλα αυτά, προφήτευσε για την παύση της οργής του Θεού εναντίον των Ιουδαίων, για την επιστροφή τους από τη Βαβυλώνα στην πατρίδα τους και για την αποκατάσταση και ανανέωση της πόλης και του ναού. Γιατί αρπάχτηκε για δεύτερη φορά από το χέρι του Κυρίου στη γη της Ιουδαίας ( Ιεζ. 40:5 ) αφού η Ιερουσαλήμ είχε καταστραφεί και ερημωθεί, και είδε κατά την αποκάλυψη που του δόθηκε εκεί ότι ο τόπος στον οποίο βρισκόταν η Ιερουσαλήμ μετριόταν με την εντολή του Θεού, η πόλη και ο ναός του Κυρίου χτίζονταν, και η δόξα του Θεού γέμισε τον ναό του, όπως ήταν γραμμένο λεπτομερώς στο προφητικό του βιβλίο.
Όλο αυτό το όραμα ήταν ένα μυστηριώδες πρωτότυπο της απελευθέρωσής μας από το έργο του εχθρού και της ίδρυσης της Εκκλησίας του Χριστού: επρόκειτο να επιτευχθεί μέσω της εμφάνισης εν σαρκί του Θεού, γεννημένου από την Υπεραγία Παρθένο, την οποία αυτός ο προφήτης ονόμασε «πύλη κλειστή» και αδιάβατη για οποιονδήποτε εκτός από τον ίδιο τον Θεό ( Ιεζ. 44:2 ). Του δόθηκε επίσης μια αποκάλυψη από τον Θεό σχετικά με την ανάσταση των νεκρών ( Ιεζ. 37:1 ). Είδε τον εαυτό του να αρπάζεται από το χέρι του Θεού και να τοποθετείται στη μέση ενός χωραφιού γεμάτου με πλήθος ανθρώπινων οστών, πολύ ξερών, και όλα αυτά, σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, ήταν ντυμένα με σάρκα, και όταν το πνεύμα εισήλθε μέσα τους, ζωντάνεψαν και στάθηκαν στα πόδια τους, και υπήρχε ένα πολύ μεγάλο πλήθος από αυτά. Και ο Κύριος είπε:
«Θα ανοίξω τους τάφους σας και θα σας ανασύρω από τους τάφους σας.»
Επιπλέον, αποκαλύψεις σχετικά με πολλά άλλα θεία μυστήρια, που προορίζονταν να εκπληρωθούν σαφώς στους έσχατους καιρούς, δόθηκαν στον προφήτη του Θεού. Τα προείπε όλα και τα κατέγραψε στο βιβλίο του: όποιος θέλει, ας διαβάσει εκεί. Εμείς, ωστόσο, συντομεύουμε την αφήγησή μας και θα αναφέρουμε μόνο, βασιζόμενοι στις μαρτυρίες αξιόπιστων αφηγητών, ότι ήταν επίσης ένας μεγάλος θαυματουργός· όπως ο Μωυσής, ήταν διαιρέτης των νερών. Συγκεκριμένα, κάποτε, όταν ένα πλήθος Εβραίων είχε συγκεντρωθεί γύρω του στον ποταμό Χεβάρ, οι Χαλδαίοι τους επιτέθηκαν ληστρικά. Αλλά με την προσευχή του, έκανε τα νερά του ποταμού να χωριστούν, ανοίγοντας ένα στεγνό μονοπάτι για να διαφύγουν οι καταδιωκόμενοι στην άλλη πλευρά. Και ο εβραϊκός λαός πέρασε σε στεριά, αλλά οι Χαλδαίοι, που τόλμησαν να τους ακολουθήσουν στο ίδιο μονοπάτι, καλύφθηκαν από τα νερά και χάθηκαν. Ενώ υπηρετούσε στη Βαβυλώνα ως κριτής των φυλών Δαν και Γαδ, βλέποντας ότι δεν σέβονταν τον Κύριο και καταδίωκαν όσους τηρούσαν τον νόμο του Κυρίου, έστειλε φίδια και ερπετά στα χωριά τους, καταβροχθίζοντας τα βρέφη και τα ζώα τους. Στη συνέχεια, λυπούμενος αυτούς, έδιωξε αυτά τα φίδια και τα ερπετά με προσευχή. Κατά τη διάρκεια ενός λιμού, με τις προσευχές του προς τον Θεό, εφοδίασε άφθονα τον λαό με τροφή και αποκατέστησε από τις πύλες του θανάτου όσους είχαν λιποθυμήσει από την πείνα. Ο ίδιος αργότερα πέθανε μαρτυρικά . Βλέποντας ότι ο εβραϊκός λαός του, που ήταν μαζί του στην αιχμαλωσία, ενώθηκε με τους Χαλδαίους στην ειδωλολατρία και συνήθιζε σε όλες τις πονηρές τους πράξεις, τους επέπληξε, τους προέτρεψε να εγκαταλείψουν αυτές τις ανομίες και τους απείλησε με την οργή του Θεού. Συνεπώς, ένας Ιουδαίος πρεσβύτερος, που είχε παραδοθεί στην Χαλδαϊκή ανομία, γεμάτος θυμό, τον σκότωσε κατασπαράζοντάς τον με άλογα. Ο λαός, αφού μάζεψε το διαμελισμένο σώμα του, τον έθαψε στον αγρό του Μαούρ, στον τάφο του Σημ και του Αρφαξάδ, των προπατόρων του Αβραάμ. Πλήθος Ιουδαίων συγκεντρώθηκε στον τάφο του και εκεί πρόσφεραν τις προσευχές τους στον Θεό των δυνάμεων, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Κοντάκιον, Ήχος 4:
Εμφανίστηκες ως προφήτης του Θεού, ω θαυμαστέ Ιεζεκιήλ, ανήγγειλες σε όλους την ενσάρκωση του Κυρίου, αυτού του Αρνιού και Δημιουργού, του Υιού του Θεού, που εμφανίστηκε για πάντα.
* * *
Σημειώσεις
4762 Το όνομα Ναβουχοδονόσορας είναι αρκετοί Βαβυλώνιοι βασιλιάδες. Σε αυτήν την περίπτωση, αναφέρεται στον Ναβουχοδονόσορα Β΄, γιο του Ναβοπολάσαρ, ενός μεγάλου κατακτητή από την Ανατολή που υπέταξε τη Συρία, την Περσία και την Αίγυπτο και οδήγησε τους Εβραίους σε αιχμαλωσία. Βασίλεψε από το 605 έως το 562 π.Χ.
4763 Η Βαβυλώνα, η πρωτεύουσα της Χαλδαίας, είναι μια από τις παλαιότερες και πλουσιότερες πόλεις στον κόσμο. Χτίστηκε από τον Νεβρώδ, τον γιο του Χους, απόγονο του Χαμ. Βρισκόμενη εκατέρωθεν του ποταμού Ευφράτη, η Βαβυλώνα έμοιαζε με τετράπλευρο χτισμένο σε μια απέραντη πεδιάδα. Η περιφέρεια της πόλης ήταν 400 μίλια. Τα τείχη της είχαν πάχος 30 αρσίν, έτσι ώστε έξι άρματα να μπορούν να ταξιδεύουν δίπλα-δίπλα στην επιφάνειά τους. Στα τείχη υψώνονταν 250 πύργοι, με εκατό πύλες σκαλισμένες από χαλκό. Μια τεράστια γέφυρα διέσχιζε τον ποταμό μέσα από την πόλη, με το βασιλικό παλάτι και τον παγανιστικό ναό του Βηλ να υψώνονται στην ανατολική πλευρά. Η Βαβυλώνα στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Πέρσες βασιλιάδες Κύρο, Δαρείο, Ξέρξη και Μέγα Αλέξανδρο και καταστράφηκε ολοσχερώς.
4764 Ο Σεδεκίας βασίλευσε από το 599 έως το 588 π.Χ.
4765 Δηλαδή, τον Ιούνιο, μετρώντας από τον Μάρτιο.
4766 Συνεπώς, στη ζωγραφική οι άγιοι Ευαγγελιστές απεικονίζονται συμβολικά: ο Ματθαίος με την εικόνα ενός ανθρώπου, ο Μάρκος με την εικόνα ενός λιονταριού, ο Λουκάς με την εικόνα ενός μοσχαριού και ο Ιωάννης με την εικόνα ενός αετού.
4767 Ο Άδωνις θεωρούνταν από τους αρχαίους Έλληνες θεός των καλλιεργειών και της φύσης γενικότερα.
4768 Η Αφροδίτη είναι η θεά του έρωτα και της ομορφιάς.
4769 Όσον αφορά άλλες λεπτομέρειες από τη ζωή του προφήτη Ιεζεκιήλ, είναι γνωστό ότι ζούσε στο σπίτι του στην Τελ Αβίβα ( Ιεζ. 3:24, 8:1 ), ότι ήταν παντρεμένος και αγαπούσε τρυφερά τη γυναίκα του, ότι πέθανε ξαφνικά ( Ιεζ. 24:16–18 ). Η προφητική του διακονία διήρκεσε 22 χρόνια. Ο τάφος του, κοντά στην αρχαία Βαβυλώνα, συνεχίζει να τραβάει την προσοχή των προσκυνητών μέχρι σήμερα. Η κατασκευή του τάφου αποδίδεται στον βασιλιά Ιωαχείν. Το προφητικό βιβλίο του Ιεζεκιήλ αποτελείται από 48 κεφάλαια. Το περιεχόμενό του είναι πολύ πλούσιο σε ποικιλία υλικού: περιέχει οράματα, προσομοιώσεις, παραβολές, αλληγορίες, προφητείες και συμβολικές ενέργειες. Λόγω της συμβολικής και μυστηριώδους φύσης ορισμένων αποσπασμάτων στο βιβλίο του προφήτη Ιεζεκιήλ, οι Εβραίοι το θεωρούσαν μυστικό και δεν επέτρεπαν σε άτομα κάτω των 30 ετών να το διαβάσουν.